،قوی‌تر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه
‫مترجم: اشکان هیدی
ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming
‫ممنون.
‫خیلی درد می‌کنه؟
‫آره، خیلی.
‫صدای رعد و برق جوری تو سرم ‫می‌پیچه انگار کله‌ام خالیه.
‫آخی، عزیز دلم.
‫یکم دراز بکش، بیا.
‫«ببینیم وضع جاده‌ها ‫در این ساعت چطوره».
‫«...پُل قانون اساسی.
‫در خروجی مادرید به سمت والنسیا، ‫همکارمون پیلار گارسیا مونیز اونجا مستقره.
‫پیلار، اوضاع در این لحظه چطوره؟
‫اولِ صبح تو جاده‌ها
‫مشخص بود که یه تعطیلات ‫طولانی داره شروع میشه.
‫هرچند آخرین پیش‌بینی‌های ‫هواشناسی نشون میده
‫که هوا ممکنه بهتر بشه...»
‫می‌خوای پیشت بمونم؟
‫نه. می‌خوام یه نفسی بکشم.
‫ببینم این مسکن اثر ‫می‌کنه، حالت بهتر میشه یا نه.
‫این آخریشه که برام مونده.
‫برو تو سالن، اصلاً ‫نمی‌تونم حرف بزنم.
‫اگه چیزی لازم داشتی صدام کن.
‫باشه عزیزم.
‫لطفاً چراغ راهرو رو خاموش کن.
‫امشب پیشت می‌مونم، نمیرم ‫کلاب. با اینکه جمعه‌ست.
‫روم نمی‌شد ازت بخوام.
‫مگه می‌تونم تنهات بذارم؟
‫ممنون.
‫استراحت کن.
‫نفس کشیدن...
‫نفس کشیدن نه تنها او را آرام نکرد، ‫بلکه او را مضطربتر کرد.
‫بو، منو ببر اورژانس.
‫حالم بدتر شده.
‫کاپشنم رو برمی‌دارم و میریم.
‫شب بخیر.
‫- شب بخیر. کارت شناسایی. ‫- سلام. بفرمایید.
‫یه میگرن وحشتناک ‫دارم، حالم خیلی بده.
‫توی سالن منتظر ‫بمونید، الان میان پیشتون.
‫ممنون.
‫ممنون. بریم.
‫سلام، شب بخیر.
‫کارتتون؟
‫- بله. کارت. ‫- کارت، کارت، آره.
‫میشه حداقل قبلش کوکائین‌های ‫روی کارت رو پاک کنین؟
‫- چی؟ ‫- ببخشید، ها؟
‫- کون گشاد. ‫- چه بلایی سرتون اومده؟
‫خب، راستش... راستش...
‫- خفه شو بابا. ‫- باشه.
‫مهمونی بودیم.
‫- السا روسادو. ‫- آره.
‫لطفاً با من بیاین. ‫نه، نه، فقط بیمار.
‫همین‌جا منتظرت می‌مونم.
‫می‌تونین وسایلتون ‫رو روی صندلی بذارین.
‫آروم دراز بکشین.
‫- میشه نور رو خاموش کنین؟ ‫- خیر، نمیشه.
‫آروم باشین، الان دکتر میاد.
‫شب بخیر.
‫سلام.
‫بفرمایین. چه مشکلی دارین؟
‫یه میگرن وحشتناک دارم.
‫کجای سرتون درد می‌کنه؟
‫همه‌جاش.
‫زیاد براتون پیش میاد؟
‫میگرن...
‫توی یک سال اخیر.
‫ارثیه. کلی از فامیل‌های پدریم...
‫و البته طوفان، مثل امروز؛ ‫گاهی وقتا اونا هم باعثش میشن.
‫سفر با هواپیما هم همین‌طور، به ‫خاطر فشار هوا، نمی‌دونم، واقعاً افتضاحه.
‫براتون یه مسکن وریدی می‌زنیم
‫و یه آرام‌بخش تا ریلکس بشین.
‫ممنون دکتر.
‫بیاین، بیاین. لطفاً سریع.
‫حالتون چطوره؟ بهتر شدین؟
‫نه، بدتر شدم.
‫اون پرستاری که سِرُم رو ‫وصل کرد میگه فشارم بالاست.
‫چقدر؟
‫۱۵.۸ روی ۹.
‫خب... بهتره ببریمت بخش. ‫بهتره امشب همین‌جا بمونی.
‫- اون اتاق خالیه؟ ‫- آره.
‫میشه منو ببرید اونجا؟
‫- باید باهاشون هماهنگ کنم. ‫- لطف می‌کنی.
‫اگه باعث میشه آروم بشید، ‫میبرمتون، ولی باید اجازه بگیرم.
‫خیلی خب، ممنون.
‫فکر می‌کنی بتونی ‫روی اون مبل بخوابی؟
‫آره، معلومه.
‫من همه‌جا خوابم می‌بره.
‫سلام، من دکتر گارسیا هستم.
‫فکر کنم قبلاً همدیگه ‫رو دیدیم، درسته؟
‫آره.
‫ده سال پیش، دومین فیلمم ‫رو اینجا فیلم‌برداری کردم.
‫توی همین اتاق و اتاق روبرویی.
‫درسته.
‫ندیدمش، ولی یه جایی خوندم
‫که با گذشت زمان تبدیل ‫به یه فیلم کالت شده.
‫دکتر، ببخشید،
‫ولی حس می‌کنم هیچ‌کس مسئولیت ‫وضعیت منو قبول نمی‌کنه.
‫آره، تو یه میگرن وحشتناک ‫داری. و اگه این آقا همراهت نبود،
‫خودت رو از پنجره ‫پرت می‌کردی پایین.
‫بو، مخفف بونیفاسیو.
‫- از آشنایی‌تون خوشبختم. ‫- منم همین‌طور.
‫خیلی خوب توصیفش کردین.
‫یه شاخه از خانواده‌ی ‫من میگرنی هستن.
‫مال منم همین‌طور.
‫برات یه مسکن خیلی قوی زدیم...
‫و یه چیزی هم که آرومت کنه.
‫- ممنون. ‫- می‌بینی، زود خوب میشی.
‫اون قضیه‌ی کالت یعنی چی؟
‫کارگردان کالت؟
‫عضو فرقه‌ی خاصی هستی؟
‫فرقه‌ی انجیلی؟ شنیدم خیلی خشنن.
‫نه.
‫نه، نه، من انجیلی نیستم. عه...
‫من فقط دو تا فیلم ‫ساختم و هیچ‌کدوم نگرفت.
‫آخی، عزیزم. چه بد.
‫اینکه میگن دو تا ‫فیلم کالت هستن یعنی...
‫اکثر مردم بهشون علاقه‌ای نداشتن،
‫یعنی شکست خورده هستن.
‫ولی یه گروه کوچیک از ‫تماشاگرها هستن که عاشقشونن.
‫اون کالت که میگن ‫همینه، همون کم تماشاگر.
‫آها.
‫نگاه کن! آها.
‫اصلاً فکر نمی‌کردم ‫کالت این معنی رو میده.
‫اهوم.
‫خب، ممنون بابت این کلاس درس.
‫- حالا سعی کنین یکم بخوابین. ‫- باشه.
‫اگه چیزی شد، اون زنگ رو بزنین.
‫با این بارون و تعطیلات، ‫اینجا امروز خیلی شلوغه.
‫آها.
‫یه فیلم درباره‌ی ما بساز.
‫بونیفاسیو... چه اسم قشنگی.
‫آره خب...
‫میسپارمش به تو.
‫آره، آره، واسه همین ‫اینجام. نگران نباشید.
‫من تو رو نمیشناسم؟
‫قیافت برام آشناست.
‫نمیدونم.
‫من آتش‌نشانم.
‫نه، ولی نه، قضیه این نیست.
‫آی...
‫شما اخیراً تو جشن خداحافظی ‫مجردی احیاناً نبودین؟
‫آره، یه ماه پیش، واسه یه ‫دوستم. هنوزم سردردش باهامه.
‫از کجا میدونی؟
‫باید همونجا بوده باشه.
‫بو آخر هفته‌ها استریپره.
‫آهان!
‫آه، خب...
‫خب قضیه همینه دیگه، آره.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫خیلی ماهه، نه؟
‫- تو هم بهتری، مگه نه؟ ‫- آره. این یکی جواب میده.
‫یه بوس بده.
‫دو تا.
‫- حالا بخواب. ‫- اهوم.
‫خب، فقط یه سوال. میتونم بپرسم؟
‫آره.
‫چرا به مسئول حمل بیمار ‫گفتی که تو رو بیاره به این اتاق
‫نه اون یکی اتاق؟
‫صحنه‌هایی که اینجا واسه
‫فیلم دومم گرفتم ‫تو همین دو تا اتاق بود.
‫یکی‌شون جایی بود که ‫مسئول حمل بیمار ما رو میبرد
‫و تو این یکی هم ‫فیلم‌برداری کردیم.
‫بیمار اون یکی اتاق می‌مُرد
‫و اونی که تو این ‫اتاق بود زنده می‌موند.
‫آهان، فهمیدم.
‫من خرافاتی نیستم، ولی...
‫سینما یه جورایی پیشگویانه است.
‫- جدی؟ ‫- اهوم. خب، این تئوری منه.
‫خب چرا وقتی فیلم‌هات کالت ‫هستن، دیگه فیلم نساختی؟
‫خب...
‫خب چون با تبلیغات ‫خیلی بیشتر پول درمیارم.
‫خونه‌ام تو مادرید رو خریدم،
‫اون یکی رو هم برای ‫مادرم توی دهکده خریدم.
‫تازه این‌طور هم نیست که ‫تهیه‌کننده‌ها دنبالم باشن.
‫برای این صنعت یه کم عجیب‌وغریبم.
‫آره.
‫صبحونه.
‫الان؟
‫ولی ما که تازه خوابیدیم...
‫خب باید صبحونه بخوری. ‫بعدش دکتر میاد که ببینتت.
‫حالت چطوره؟
‫هوم... گیجم.
‫خیلی خوبه. ولی درد از بین رفت؟
‫آره، آره، فکر کنم آره.
‫- قیافه‌ات عوض شده. ‫- اهوم.
‫دردم خوب نشده، ولی ‫ترجیح میدم برگردیم خونه.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫داریم میریم.
‫چرا میخوای داستانت تو ‫سال ۲۰۰۴ اتفاق بیفته؟
‫چون شروعش اولین حمله عصبی ‫منه و تو اون سال اتفاق افتاد.
‫و چون تو زمان حال، به ‫لطف ریالیتی‌شوها
‫همه میدونن که اون ‫مدل حمله عصبی چیه.
‫الان دیگه اون‌قدرها عجیب ‫نیست، ولی ۲۰ سال پیش بود.
‫و خب، سانتی خیلی کمک کرد.
‫قراره زیادی اعتراف‌گونه باشه؟
‫سعی می‌کنم تا جایی که میشه نباشه،
‫ولی خودت میدونی که واقعیت همیشه
‫بدون اینکه بفهمی، ‫راهشو پیدا می‌کنه.
‫حالا که حرف از ‫واقعیته، دلم میخواد...
‫نمیدونم، حداقل سه ‫ماه مرخصی بگیرم.
‫برای چی؟
‫تو که از مرخصی گرفتن خوشت نمیاد.
‫چند هفته‌ای هست که خوشم میاد.
‫میخوای بگی قراره چطوری بگذرونیش؟
‫نکنه میخوای منو به ‫خاطر یکی دیگه ول کنی؟
‫بهت گفتم که اون بن‌بستی ‫که توش گیر کرده بودم تموم شده
‫و اینکه تا چند ماه دیگه ‫یه فیلم جدید آماده می‌کنیم.
‫قرار نیست به خاطر کس دیگه‌ای ولت ‫کنم. و دیگه هم نمی‌خوام چیزی بهت بگم.
‫سانتی حواسش هست که قرارهای ‫دکترت رو بهت یادآوری کنه،
‫مرور کارها و هر دردسر ‫دیگه‌ای که برات پیش بیاد.
‫حتی به فکر جایگزین خودت هم بودی.
‫تو فقط به نوشتن ادامه بده.
‫و امیدوارم تا چند ماه دیگه ‫کلمه «پایان» رو نوشته باشی،
‫تا عاشق فیلمنامه‌ای که نوشتی بشی.
‫بله؟ شماها همون‌هایی ‫هستین که بهم زنگ زدین؟
‫- بله. ‫- سلام.
‫- سلام، چطورین؟ ‫- سلام.
‫بفرمایید.
‫ما دنبال یه کلاب ‫استریپ‌تیز مردونه می‌گردیم.
‫که ببینیم...
‫خب نگاه کنین، این سن‌شه. ولی ‫اینجا دیگه استریپ‌تیز نداریم.
‫- عه، جدی؟ ‫- نه، اون دیگه قدیمی شده.
‫اینجا مردم میان که سکس ببینن.
‫آه... مردم می‌خوان سکس ببینن.
‫واسه رقصیدن و استریپ‌تیز دیدن، ‫مردم خودشون شبکه‌های اجتماعی رو دارن.
‫درسته، درسته.
‫هر کی میاد اینجا، واسه سکس ‫کردن یا سکس دیدن میاد.
‫آره. اوهوم.
‫اگه بخواین، یه سالن ‫بهتون نشون میدم که دارم
‫با چند تا تخت گرد ‫مخمل قرمز، خیلی قشنگه،
‫واسه تعویض پارتنر. ‫بیاین، نشونتون بدم.
‫نه، خیلی ممنون، نه.
‫خب خیلی هم پرطرفداره. ‫حتی لیست انتظار هم داره.
‫- آه، جدی؟ ‫- واقعاً؟
‫السا یادِ این می‌افتد که چطور یک سال ‫پیش برای اولین بار با «بو» آشنا شد.
‫خوش‌تیپ!
‫- اووو! ‫- خوشگله!
‫چقدر تو خوبی!
‫- اووو! ‫- درش بیار!
‫وای خدای من! درش بیار!
‫اووو! اووو! اووو!
‫خوش‌تیپ! خوش‌تیپ!
‫- خوش‌تیپ! ‫- خیلی جذابه!
‫عجب دیوثیه...
‫- یا خدا! ‫- خوش‌تیپ!
‫تی‌شرتت رو دربیار! یالا!
‫الان برمی‌گردم.
‫درش بیار!
‫پرتش کن سمت ما! یالا، یالا!
‫- یالا! ‫- پسر شیطون!
‫بندازش اینجا!
‫عروس؟
‫اون! اون! عروسه! عروسه!
‫نمی‌تونم بمونم.
‫چی؟
‫نمی‌تونم بچه رو تنها بذارم. ‫ریکاردو باید بره بیرون.
‫بهش نگفته بودی ‫که امروز کار داریم؟
‫مجبوره بره بیرون. یه ‫مشتری بهش زنگ زده.
‫این موقع؟ فکر نکنم ‫اون‌قدرها هم فوری باشه.
‫هیچ‌کی شب دوچرخه نمی‌خره!
‫من نمی‌تونم بمونم. ‫خودت انتخاب کن.
‫- بگیر! بگیر! مال منه! ‫- بگیر! بگیر! بگیر!
‫اووه!
‫همۀ الکل رو ‫بردار! از روی پاها...
‫همه‌شو دربیار!
‫بجنب!
‫دربیارش.
‫بکش بیرون! درش بیار! درش بیار!
‫درش بیار! درش بیار!
‫اووه!
‫- همینه! ‫- بیشتر!
‫کونشو ببین!
‫نرو!
‫نه! جون مادرت بیا! بیا!
‫نرو!
‫هی هی هی! این صد یورو ‫بیشتر آب می‌خوره عزیزم.
‫- بعداً بهت میدم. ‫- جدی؟
‫- خب نمی‌دونم چطوری میدی. ‫- نه. می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫ورود به اتاق‌های ‫تعویض لباس ممنوعه!
‫اومدم بهت پیشنهاد کار بدم.
‫- ممنون، همین الانشم چندتا شغل دارم. ‫- این وقت زیادی ازت نمی‌گیره.
‫راستی، اسم من السا روسادو هست.
‫- منم بونیفاسیو هستم. ‫- اهوم
‫اسمت رو بو اعلام کردن.
‫آره، اسم هنریمه.
‫اگه می‌خوای بهم پیشنهاد فیلم ‫پورن بدی، داری وقتت رو تلف می‌کنی.
‫قیافه‌ام شبیه کارگردان‌های پورنه؟
‫نه.
‫خب، نمی‌دونم چی...
‫دعوتت می‌کنم یه چیزی ‫بخوریم و برات توضیح بدم.
‫قبلش بگو قضیه چیه.
‫آدما در مورد ما خیلی اشتباه ‫می‌کنن. حداقل در مورد من که اینطوره.
‫من نه فروشی‌ام نه اجاره‌ای.
‫برای یه تبلیغ لباس زیره.
‫- لباس زیر؟ ‫- آها.
‫- اونوقت باید چیکار کنم؟ ‫- هیچی.
‫توی تخت بیدار بشی، روش بشینی...
‫- لخت؟ ‫- نه، با شورت.
‫- فقط همین؟ ‫- اهوم
‫البته، جلوی یه تیم که ‫دارن ازت فیلم می‌گیرن،
‫که تعدادشون هم کم نیست.
‫خب... بریم یه چیزی بخوریم،
‫ولی مهمون من.
‫- قبل از اینکه «پسر» (مدل) بشی چیکار می‌کردی؟ ‫- خواهشاً بهم نگو پسر.
‫آتش‌نشانم.
‫رسالتم نجات دادن آدم‌هاست.
‫خب، این کاریه که انجام میدم.
‫آها...
‫ولی چون چند روز مرخصی داریم...
‫- و پول لازمم. ‫- اهوم.
‫پدرم رو بستری کردم ‫توی یه آسایشگاه.
‫اهوم...
‫- کی از یه حقوق اضافه بدش میاد. ‫- آره، می‌فهمم.
‫هی، بیشتر از اون آگهی برام بگو.
‫با اینکه دیدی دارم ‫می‌رقصم، ولی خیلی خجالتی‌ام.
‫این یکی راحت‌تره.
‫رو تخت نشستی، ‫تازه از خواب بیدار شدی،
‫با یه نگاه خیره...
‫- راست کرده؟ ‫- نه.
‫نه، نه، برعکس. ریلکس.
‫فکر کن یه روز معمولی ‫چطوری از خواب پا میشی.
‫خیلی وقتا که پا میشم، راسته.
‫آه، خب... تو این ‫مورد لزومی نداره.
‫ولی قراره از اونجام ‫کلوزآپ بگیرین؟
‫چون قضیه همینه، نه؟
‫نه. قرار نیست انقدر تابلو باشه.
‫ولی برام عجیبه که با ‫بدنت انقدر خجالتی هستی،
‫تو که رو صحنه تقریباً لخت میشی.
‫اونجا پررو بازی درمیارم.
‫و بهم خوش می‌گذره.
‫خب توی آگهی هم همین‌طوره.
‫- صبح بخیر. ‫- سلام.
‫حالت خوبه؟
‫یه کم گیجم. میرم ‫چای درست کنم، باشه؟
‫الان میام.
‫سردردم داره کمتر میشه،
‫ولی اضطرابم داره بیشتر میشه.
‫دارم با جزئیات دقیق
‫حس‌های فیزیکی این لحظه رو
‫می‌نویسم. سرگرمم می‌کنه.
‫باید حواسم رو پرت کنم.
‫نمی‌تونم تمرکز کنم.
‫فقط می‌تونم درباره...
‫اتفاقات همین لحظه بنویسم.
‫استعداد «بو» توی ‫خوابیدن رو تحسین می‌کنم.
‫این یه موهبته که من ندارم.
‫اینکه یه مخلوق به این زیبایی کنارم ‫خوابیده، منو تحت تأثیر قرار میده.
‫با نگاهی بدنش رو مثل ‫یه منظره تماشا می‌کنم.
‫و نمی‌دونم چرا،
‫فکر می‌کنم یه روزی ‫قراره باعث رنجش بشم.
‫- سلام. ‫- سلام، بیدارت کردم؟
‫نه، دارم کار می‌کنم.
‫چطوری؟
‫یه سردرد وحشتناک داشتم.
‫با دو تا اینوگرام خوب شد، ‫ولی هنوز حالم خیلی بده.
‫نمی‌دونم چم شده.
‫عرق می‌کنی؟
‫آره.
‫حالت تهوع هم داری، ‫ولی بالا نمیاری؟
‫آره، دقیقاً.
‫معده‌ام خیلی بهم ریخته‌ست.
‫حمله پنیکه.
‫- تا حالا برات پیش نیومده بود؟ ‫- نه.
‫خب، حالا دیگه می‌دونی چیه.
‫یه قرص ضد اضطراب زیر ‫زبون بذاری خوب میشی.
‫ترانکیزولان نیم‌میلی‌گرمی داری؟
‫نه.
‫می‌تونم از هر ‫داروخونه‌ای بخرم، نه؟
‫از من که نسخه می‌خوان.
‫من معمولاً دارم...
‫از شانس تو، الان ندارم.
‫میشه به روانپزشکت زنگ ‫بزنی تا برام تجویز کنه؟
‫السا، می‌دونی ساعت چنده؟
‫آخه حالم خیلی بده.
‫خب، چون تعطیلاته، ‫شاید هنوز نخوابیده باشه.
‫سلام.
‫سلام پاتریشیا.
‫روانپزشکم بیرون شهره، ولی ‫فردا برمی‌گرده و می‌تونه ببینتت.
‫تا فردا دووم میارم؟
‫اولین کاری که باید بکنی ‫اینه که دیگه نگران نباشی.
‫ببین، به گابریلا زنگ ‫بزن. اون حتماً ترانکیزولان داره.
‫گابریلا امشب مهمونی داره.
‫دعوت کرده بود. بهش ‫گفتم نه، خسته‌ام.
‫اصرار کرد، خودت ‫می‌دونی چقدر رو مخه.
‫این دم‌دست‌ترین راهه.
‫باشه، میرم پیش گابریلا.
‫ببخشید پاتریشیا، و ممنون.
‫شماره روانپزشک رو برام بفرست.
‫- همین الان برات می‌فرستم. ‫- ممنون.
‫فکر کنم بهتره خودت تنها بری تو.
‫بهش زنگ می‌زنم که بهش بگم.
‫- من تنها؟ ‫- آره.
‫نه.
‫آخه ازش می‌ترسم.
‫اگه تو که دوستشی ازش می‌ترسی، ‫دیگه فکر کن من چی میکشم.
‫اگه منو ببینه، ‫اصرار می‌کنه که بمونم.
‫به این راحتی‌ها نمیذاره بیام بیرون.
‫نمی‌دونم، بهش بگو حالت بده.
‫چطوری تنها برم تو؟ ‫آخه این اولین بار میشه...
‫اون تو رو می‌شناسه ‫و ازت خوشش میاد.
‫لعنتی...
‫بدتر شد!
‫بهش بگو حالم خوب ‫نیست و عجله داری.
‫هر چی بگی انجام می‌دم، ولی ‫اون فکر می‌کنه این کارا عجیبه.
‫بابا اصلاً متوجه نمی‌شه.
‫اون همیشه تو عالم خودشه.
‫خیلی خب، من دارم می‌رم ‫تو. بهش یه خبر بده.
‫جواب نمی‌ده.
‫به دوربین نگاه کنید. ‫لطفاً به دوربین نگاه کنید.
‫من اینجا چیکار می‌کنم؟
‫و با لبخند منتظر آینده باشین،
‫که تاریک، چندگانه، غیرقابل ‫پیش‌بینی و دیستوپیایی به نظر میاد.
‫در همین حین، لبخند بزنین.
‫با روی خوش به استقبال ‫آینده برین. این برای عکس مهمه.
‫این پایه و اساس مقاومته، ‫خوش‌بینی به زورِ بمب.
‫ممنون.
‫یه تماس دارید.
‫آخ، السا. الان میام.
‫الو؟
‫سلام گابی.
‫چه خوب که تصمیم گرفتی بیای.
‫داشتم با بارنبویم ‫در موردت حرف می‌زدم.
‫نه، نه، می‌تونم بیام گابی.
‫ولی خوب گوش کن، بو ‫رو می‌فرستم پیشت
‫تا چند تا ترانکیزولان بهش بدی.
‫تو خونه داری، مگه نه؟
‫معلومه که دارم، کوکائین ‫و یه شام عالی هم دارم.
‫بارنبویم دلش برای میلانزای ‫آرژانتینی تنگ شده بود
‫منم کلی فیله درست ‫کردم. تو هم دوستشون داری.
‫آره، خیلی. با دوست‌پسرت میای، نه؟
‫نه گابی، اون تنها میاد.
‫آخه وسط بحران اضطرابم و ‫به ترانکیزولان نیاز دارم.
‫نمی‌تونم برم داروخونه ‫چون نسخه ندارم.
‫و واقعاً حالم خیلی بده...
‫چیزی که لازم داری ‫یه مهمونی خوبه.
‫گابی، واقعاً. لطفاً، نمی‌تونم.
‫بی‌خیال بابا، نیم ساعت. ‫با بارنبویم حرف می‌زنی،
‫که اصرار داره تو «فلوت ‫سحرآمیز» رو براش رهبری کنی،
‫ترانکیزولان‌ها رو می‌گیری و میری.
‫گابی، جان من.
‫چقدر رو مخی دختر.
‫خب... باشه، در رو ‫باز کن، دم دریم.
‫آها، پس اینجایید. همین ‫الان در رو باز می‌کنم.
‫کارمون در اومد...
‫سلام.
‫- چقدر رنگت پریده. ‫- بهت گفتم که حالم خیلی بده.
‫نگران نباش، میریم اتاق من
‫و اونجا با خیال راحت گپ می‌زنیم.
‫عزیز دلم...
‫- خجالت می‌کشم این‌طوری بیام اذیتت کنم. ‫- کار خیلی خوبی کردی عزیزم.
‫یه جعبه کامل ترانکیزولان دارم.
‫یه ورقش رو به تو میدم و یکی ‫هم برای فردا واسه خودم نگه می‌دارم.
‫هنوز کلی از شب مونده.
‫بیاید تو، بیاید تو. ‫همه چیز به هم ریخته‌ست.
‫خودتون که می‌دونین ‫مهمونی‌های من چطوریه.
‫- اینجا دراز بکش، حالت بده. ‫- با پالتو و لباسمون؟
‫آره، آره، همین‌جا.
‫ببین، این یه ورق ‫کامل برای تو. خب؟
‫یکیش رو بذار زیر زبونت، ‫می‌بینی که چقدر زود اثر می‌کنه.
‫تا بیست دقیقه ‫دیگه مثل روز اول میشی.
‫اینجا کسی مزاحمتون نمیشه، باشه؟
‫منم میتونم دراز بکشم؟
‫معلومه، مگر اینکه بخوای ‫یه سر بری پایین تو مهمونی.
‫- ترجیح میدم پیش السا بمونم. ‫- چیزی میخوری؟
‫نه، خوبم، مرسی.
‫نیم ساعت دیگه، اگه حالت بهتر شد،
‫بارنبویم رو میارم که ‫یه گپی با هم بزنین.
‫نه، جون مادرت گابی. ‫نمیتونم، نمیتونم.
‫خیلی خب، دیگه اصرار نمیکنم.
‫- هرچقدر میخواید استراحت کنید، باشه؟ ‫- خیلی ممنون.
‫حیف شد، نه؟
‫چی؟
‫حالا که اینجایی، میتونستی ‫برامون استریپ‌تیز کنی.
‫اوه...
‫الان وقتش نیست جون گابی.
‫آره. بهم قول دادی که تو یکی ‫از مهمونی‌هام استریپ‌تیز کنی.
‫کامل.
‫ایشالا یه روز دیگه.
‫دفعه بعد دیگه نمیتونی ‫در بری. خب، دیگه میرم، باشه؟
‫- لعنتی، چقدر طول کشید. ‫- خیلی رو مخه.
‫شما اینجا چیکار میکنید؟
‫- به به، آمایا. چطوری؟ ‫- خوبم.
‫راستش السا حالش خوب نبود.
‫ای وای! چی شده؟ چت شده؟
‫هیچی.
‫میخوای تو مهمونی بخونی؟
‫- آره، بعداً میخونم. ‫- اهوم.
‫راستی، چطوری اومدید تو که من نفهمیدم؟
‫داستانش طولانیه آمایا.
‫مستقیم اومدیم اینجا، رو تخت.
‫آها، باشه.
‫خیلی دوست دارم آواز خوندنت رو بشنوم،
‫ولی حال ندارم برم مهمونی.
‫- نه، نه، اصلاً فکرشم نکن. ‫- نه...
‫اومدیم که ترانکیزولان بگیریم،
‫چون السا حمله پنیک داشت.
‫ای وای، طفلکی...
‫بیخیال، من برای تو ‫هرچی بخوای میخونم.
‫جدی؟
‫یه آهنگ از چاولا میخوای؟ ‫میدونم دوست داری.
‫من کشفش کردم و عاشقشم.
‫آخ آره، عاشقشم.
‫- خیلی ممنون. ‫- عالیه.
‫ببینم، گامش چی بود؟
‫♪ آدم خداحافظی میکنه، ♪
‫♪ بی‌خبر، ♪
‫♪ با چیزهای کوچیک. ♪
‫♪ درست مثل یه درخت، ♪
‫♪ تو فصل پاییز ♪
‫♪ که برگاش می‌ریزه. ♪
‫♪ بالاخره غم... ♪
‫♪ ...مرگِ آرومِ ♪
‫♪ چیزای ساده‌ست. ♪
‫♪ همون چیزای ساده‌ای ♪
‫♪ که تو قلب آدم ♪
‫♪ درد می‌مونه. ♪
‫♪ ما همیشه برمی‌گردیم ♪
‫♪ به اون جاهای قدیمی ♪
‫♪ که توش زندگی رو دوست داریم. ♪
‫♪ و اون‌وقت می‌فهمیم ♪
‫♪ که چقدر جای خالی ♪
‫♪ چیزای عزیز حس می‌شه. ♪
‫♪ واسه همین، دخترم ♪
‫♪ الان نرو ♪
‫♪ که رویای برگشتن داشته باشی. ♪
‫♪ چون عشق ساده‌ست ♪
‫♪ و چیزای ساده رو ♪
‫♪ زمان می‌بلعه. ♪
‫♪ آدم همیشه برمی‌گرده ♪
‫♪ به اون جاهای قدیمی ♪
‫♪ که توش دوست داریم... ♪
‫♪ زندگی رو. ♪
‫- سلام مونیکا. ‫- چطوری سانتی؟
‫من دیگه برم، قرار تنیس دارم.
‫چند تا ایمیل فرستادم ‫که به رائول یادآوری کنی.
‫- به دستت رسیدن؟ ‫- آره، همه‌شون رو بهش دادم.
‫- نگران نباش. ‫- باید بهش یادآوری کنی.
‫همیشه باید اصرار کنی.
‫بهتون زنگ می‌زنم ‫ببینم اوضاع چطوره.
‫خیلی خب، ولی تو نگران نباش.
‫به کارای خودت برس ‫و به فکر خودت باش.
‫همین کار رو می‌کنم، ‫ولی رائول عادت نداره.
‫آهان، خب باید عادت کنه.
‫تو اصرارتو کن.
‫اصرار می‌کنم، چون می‌شناسمش.
‫- خیلی خب، فعلاً. ‫- فعلاً.
‫اومدم خداحافظی کنم، ‫همون‌طور که تلفنی گفتم.
‫یعنی نظرت عوض نشده؟
‫به هر حال، آخرین چیزایی که ‫رسیده رو بهت یادآوری می‌کنم.
‫موسسه سِروانتِس لس‌آنجلس دعوتت کرده
‫که یه سخنرانی کنی و کتابخونه ‫اسپانیایی‌شون رو افتتاح کنی.
‫می‌دونی که کمرم برای سفر ‫به لس‌آنجلس مناسب نیست.
‫تا الان هم بهم پول ‫دادی که اینارو بهت بگم.
‫یه انجمن ال‌جی‌بی‌تی‌کیو پلاس ‫می‌خواد جایزه قلم سال رو بهت بده.
‫چرا؟ امسال که کار خاصی نکردم.
‫پارسال هم نکردی، ولی رفتن ‫بهش که چیزی ازت کم نمی‌کنه.
‫می‌ری، جایزه رو می‌گیری ‫و ازشون حمایت می‌کنی.
‫اگه نری وجهه خوبی نداره.
‫چند تا پیشنهاد دیگه هم ‫دارم، ولی همه‌شون رو رد می‌کنی.
‫- اگه بخوای برات می‌خونمشون. ‫- نه، لازم نیست. ممنون.
‫سانتی همه‌چیز رو داره. ‫آه، دعوتت کردن قطر:
‫اولین دوره جشنواره ‫فیلم برگزار میشه.
‫فقط یه روزه، کلی ‫پول میدن: ۲۰۰ هزار یورو.
‫جدی؟
‫خودت می‌دونی که قطری‌ها
‫توی خرج کردن برای ‫فرهنگ و ورزش دست‌ودلبازن.
‫- اسم تو هم اعتبار میاره. ‫- چه حرفا!
‫- بهشون چی بگم؟ ‫- بگو همه‌چیز قیمت نداره.
‫و خلاصه اینکه ‫خداحافظی می‌کنم، رائول.
‫شنیدمت، ولی بهتره ‫خودم خداحافظی کنم.
‫بیا بریم آشپزخونه.
‫منم که دارم میرم.
‫خیلی سال منو تحمل کردی، عزیزم.
‫حقته که غرامت بگیری.
‫با حسابدارم حرف می‌زنم تا ‫کارای اداریش رو برات انجام بده.
‫تازه، اینجوری دو سال هم ‫بیمه بیکاری می‌گیری.
‫خیلی ممنونم.
‫این کمترین کاریه که می‌تونم برای ‫۲۰ سال وفاداری و مراقبتت انجام بدم.
‫خیلی دلم برات تنگ میشه.
‫منم همین‌طور.
‫شکلات می‌خوری؟
‫نه، ممنون.
‫و حالا که من نیستم، ‫لطفاً مراقب خودت باش.
‫از زندگی لذت ببر، ‫برو بیرون، زندگی کن...
‫همه‌چیز که نوشتن و ‫فیلم ساختن نیست.
‫برای من هست.
‫سانتی حواسش به همه‌چیز هست.
‫اگه مشکلی پیش اومد، می‌دونه ‫که می‌تونه بهم زنگ بزنه.
‫یکم به حرفش گوش کن، ‫اون با تو زندگی می‌کنه.
‫آره، از همین الان شروع ‫کرده رو مخم راه رفتن.
‫- قهوه نمی‌خوری؟ ‫- نه، هیچی نمی‌خوام، ممنون.
‫نمی‌خوای بهم بگی چرا داری میری؟
‫آره، البته.
‫دارم به دوستم النا کمک می‌کنم.
‫- دوستت النا؟ ‫- آره.
‫فکر می‌کردم چند سال ‫قبل از زندگیت غیبش زده.
‫هیچ‌وقت کامل غیب نشد، ‫و حالا به من نیاز داره.
‫توی بدن پسرش تومور ‫پیدا کردن و قراره عملش کنن.
‫فقط ۵۰ درصد شانس ‫زنده موندن از عمل رو داره.
‫متاسفم.
‫می‌خوام تو این رنج باهاش شریک ‫بشم، تا هرجایی که آینده ما رو ببره.
‫شوهرش چی؟
‫اون که خیلی وقت پیش ‫غیبش زد. نیازی بهش نداریم.
‫عمراً تصورشم نمی‌کردم...
‫- نمی‌خواستم تلفنی بهت بگم. ‫- آره، می‌فهمم...
‫اگه چیز مهمی پیش ‫اومد، برات می‌فرستم،
‫ولی فکرم جای دیگه‌ست.
‫آره، معلومه. سانتی عاشق ‫اینه که رو مخم راه بره.
‫- بذار ازت مراقبت کنه. ‫- خیلی وقته که دارم می‌ذارم.
‫نوبت متخصص غدد و ‫کولونوسکوپیت واسه آخر ماهه.
‫ولش نکن.
‫در مورد قطر هم اگه برات ‫جالبه، باید زودتر جواب بدین.
‫پول خیلی خوبیه، خوب فکراتو بکن.
‫کی الان به فکر قطره.
‫هر وقت خواستی بهم زنگ بزن.
‫اگه خواستی درد و دل ‫کنی یا هر چیز دیگه‌ای.
‫ممنون.
‫یه تماس از طرف دوستش، النا.
‫ناتالیا؟
‫سلام، السا.
‫سلام.
‫ببین، برام روشن نشد
‫که قراره این تعطیلات ‫بیای اینجا یا نه.
‫آه.
‫خب راستش...
‫راستش تازه از ‫بیمارستان رسیدم خونه،
‫کل دیشب رو اونجا بودم ‫چون التهاب معده داشتم.
‫عزیزم، فکر کنم بهتره این چند ‫روز رو بمونم خونه استراحت کنم.
‫بگذریم، حالت خوبه؟
‫آره، مثل همیشه.
‫آره... قوی باش عزیزم. هر وقت حالم ‫سر جاش اومد بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
‫باشه. بوس.
‫بوس.
‫ناتالیا بود.
‫بهش گفته بودم شاید این ‫تعطیلات برم شهرشون ببینمش.
‫اون‌وقت این موقع زنگ زده؟
‫اون که اصلاً نمی‌دونه ساعت چنده.
‫نمی‌دونم، بهتر نیست استراحت کنی؟
‫آره، منم همینو بهش گفتم.
‫ولی... کلاً از یادم رفته بود.
‫من امروز باید برم پارک، عشقم.
‫می‌تونم زنگ بزنم بگم ‫حالم بده، ولی باید برم.
‫نه نه، تو برو. برو، ‫هر کاری لازمه انجام بده.
‫من خوبم، واقعاً.
‫حالا اگه دوباره اضطرابم ‫عود کنه، قرصام همراهمه.
‫عشقم، خوب استراحت ‫کن. من تو ایستگاهم.
‫امیدوارم زودتر حالت بهتر ‫بشه. زود برمی‌گردم. دوستت دارم.
‫امروز چطورم؟
‫دکتر پوتاو، لطفاً؟
‫خودمم.
‫پاتریشیا اوترو ‫شماره‌تون رو بهم داد.
‫آره، دیشب بهم زنگ زد.
‫می‌شه امروز عصر ببینمتون؟
‫- ساعت هشت براتون خوبه؟ ‫- آره.
‫پاتریشیا آدرس رو ‫بهم می‌ده. خیلی ممنون.
‫- چه خبر عشقم؟ ‫- خوبم.
‫امروز بعدازظهرم ‫رو پر از قرار کردم.
‫دارم می‌رم سینما، ولی ‫نمی‌دونم کی می‌رسم،
‫توی ترافیک گیر کردم.
‫بعدش با پاتریشیا ‫قرار دارم که برم خونش
‫- و بعدش هم با روانپزشکش. ‫- ولی حالت خوبه، مگه نه؟
‫آره آره آره. فقط یه ‫کم از شلوغی کلافه‌ام.
‫یادم رفته بود که علاوه بر ‫تعطیلات، کریسمس هم هست.
‫«پس، نگران نباشم؟»
‫نه، نه، نه. تو روزت ‫چطور پیش رفت؟
‫من خوبم عزیزم. ‫یه روز آروم داشتیم.
‫«خیلی خسته نیستی؟»
‫نه، یکم دراز کشیدم.
‫لعنتی، تا گفتم... صدای ‫آژیر رو می‌شنوی؟ دوستت دارم.
‫«... یه نفر داخلش گیر کرده.»
‫بزن بریم، بزن بریم!
‫«یک از کینترو. ‫دو از بونیفاسیو.»
‫«سه از اسکار. چهار از گونزالو.»
‫- همینطوریه. ‫- یالا، یالا، یالا!
‫بزن بریم! بزن بریم، خوزه!
‫ببخشید.
‫- سلام. ‫- سلام. چطوری؟
‫امروز صبح ناتالیا از ‫دهاتشون بهم زنگ زد.
‫قرار گذاشتم شاید برم ‫ببینمش، ولی با این حالِ خراب...
‫- زیاد کار نمی‌کنه، مگه نه؟ ‫- اهوم.
‫خیلی وقته تو هیچ تبلیغی ندیدمش.
‫هنوز تو دهات پیش پدر و ‫مادرشه تا حالش بهتر بشه،
‫- ولی این حالا حالاها طول می‌کشه. ‫- لورنزو، ببین کی اومده.
‫- سلام. ‫- برام کادو آوردی؟
‫- آره. اول باید یه بوس بهم بدی. ‫- نه.
‫هی! لورنزو، بی‌ادب نباش. چی میگن؟
‫هیچی.
‫- باشه بابا، بهت میدمش. ‫- خیلی شیطونه، ببخشید.
‫داری فیلم می‌بینی؟
‫- گذاشتمش پخش بشه. ‫- اهوم.
‫♪ مثل فلفل سبز، ای لورونا... ♪
‫اینجا دیگه داشت صداش رو از دست می‌داد، ‫ولی خیلی خوب بلد بود چطور ازش استفاده کنه.
‫فکر کنم بیشتر از ۵۰ بار ‫شنیدم که چاولا «لا لورونا» رو می‌خونه.
‫همه‌شون متفاوت بودن ‫و با همه‌شون گریه کردم.
‫من چند تا نسخه دارم.
‫فکر کنم آخریش رو ‫دارم. می‌خوای بشنویش؟
‫♪ ای لورونا... ♪
‫«آی...»
‫♪ «از من، ای لورونا.» ♪
‫♪ «لورونا، لورونا.» ♪
‫♪ «منو ببر به رودخونه.» ♪
‫تو کنسرت‌های آخر،... ‫♪«بپوشون منو.»♪
‫...چون داشت صداش رو از دست می‌داد،... ‫♪ «با شالت، ای لورونا.» ♪
‫...دیگه تقریباً آهنگ رو نمی‌خوند. ‫♪ «چون دارم از سرما می‌میرم.» ♪
‫دکلمه می‌کرد.
‫♪ «بیا، بپوشون منو.» ♪
‫زیر لب زمزمه می‌کرد.
‫♪ «با شالت، ای لورونا.» ♪
‫♪ «چون...» ♪
‫♪ «دارم از سرما می‌میرم.» ♪
‫♪ اگه چون دوستت دارم می‌خوای، ♪
‫♪ می‌خوای... ♪
‫♪ که بیشتر دوستت داشته باشم. ♪
‫♪ اگه... ♪
‫♪ چون می‌خوای که دوستت ♪ ‫♪ داشته باشم، ای لورونا، ♪
‫♪ می‌خوای که بیشتر ♪ ‫♪ دوستت داشته باشم. ♪
‫♪ اگه زندگیمو به پات ریختم، ♪
‫♪ ای لورونا، دیگه چی ♪ ‫♪ می‌خوای؟ بیشتر می‌خوای. ♪
‫وحشتناکه.
‫امم، آره.
‫میرم چای درست کنم.
‫♪ همین الان تمومش کن، ♪
‫♪ با یه ضربه. ♪
‫♪ چرا می‌خوای ذره ذره منو بکشی؟ ♪
‫♪ اگه قراره روزی ♪ ‫♪ برسه که ترکم کنی، ♪
‫♪ ترجیح میدم، عزیزم، ♪ ‫♪ که همین امشب باشه. ♪
‫♪ دسامبر رو دوست داشتم که بری، ♪
‫♪ که... ♪
‫♪ ...خداحافظی بی‌رحمانه‌ت ♪ ‫♪ کریسمس من باشه. ♪
‫♪ نمی‌خوام سال ♪ ‫♪ نو رو شروع کنم... ♪
‫آهنگ رو قطع کن، لطفاً!
‫♪ ...با همین عشقی که ♪ ‫♪ این‌قدر بهم آسیب میزنه. ♪
‫"کریسمس تلخ". چه اسم بامسمایی.
‫ببین.
‫یه دوستم از تعطیلات ‫استفاده کرده و رفته پاریس
‫و این عکس رو برام فرستاده و ‫پرسیده که این شوهر من نیست؟
‫ریکاردو هم تو پاریسه،
‫به قول خودش برای سفر کاری.
‫منظورت چیه؟
‫اینکه خودشه!
‫پاتریشیا، صورت ‫هیچ‌کس که معلوم نیست.
‫نگاه کن.
‫شاید اون نباشه. تصویر ‫خیلی مبهمه، نگاهش کن.
‫کاپشنش رو می‌شناسم،
‫شلوارش رو،
‫طرز بغل کردنش رو...
‫خودشه، السا.
‫جواب بدم؟
‫بده من.
‫آی...
‫ترانکیزولان، زیر زبونت.
‫دیگه تمومه.
‫آروم باش.
‫الان چطوری؟
‫خوبم. تو دو ساعت گذشته ‫هیچ علائمی نداشتم.
‫انگار مثل برق و باد گذشت.
‫فکر می‌کنی دلیل این ‫حمله عصبی یهویی چی بوده؟
‫پاتریشیا گفت اولین بارشه.
‫آره، خیلی شدید بود، آره.
‫آه... نمی‌دونم.
‫خستگیه.
‫تو کار تبلیغات، ‫بی‌وقفه کار می‌کنیم.
‫نمیشه گاهی اوقات ‫از کار دست بکشی؟
‫نمیدونم چطوری.
‫خیلی وقته که دارم ‫پشت سر هم کار میکنم.
‫تازه...
‫مادرم دقیقاً یه سال پیش فوت کرد.
‫تو همین روزا، دقیقاً ‫همین موقع تعطیلات.
‫این روزا خیلی به یادشم، ‫انگار همین امروز اتفاق افتاده.
‫تونستی باهاش خداحافظی کنی؟
‫نه.
‫خب... صبح رفته بودم ببینمش و...
‫بقیه روز رو مشغول کار بودم.
‫- حوله رو دربیارم؟ ‫- هر وقت حاضری.
‫- همه چی تقریباً آمادست. ‫- باشه.
‫- حالا باید چیکار کنم؟ ‫- هیچی.
‫رو تخت میشینی و ‫به پنجره نگاه میکنی.
‫و به هر چی میخوای فکر کن. ‫خب، بهتره یه چیز غمگین باشه.
‫- یه چیز غمگین؟ ‫- آره.
‫به پدرم فکر میکنم.
‫خب... به پدرت فکر کن.
‫غیر از این، حالت خوبه؟
‫سردته؟ چیزی میخوای بنوشی؟
‫نه.
‫خب، احساس برهنه بودن میکنم.
‫خب نیستی.
‫زود تموم میشه، میبینی.
‫هی، گوشیاتون رو ‫خاموش کنین، لطفاً!
‫گوشی توئه، السا.
‫خب بذارش رو سایلنت.
‫از بیمارستانه.
‫- بله؟ ‫- «السا روسادو؟»
‫بله، خودمم.
‫«متاسفم که میگم ‫مادرتون همین الان فوت کرد.»
‫- «السا؟» ‫- بله، بله.
‫«باید بیاین وسایل ‫مادرتون رو تحویل بگیرین»
‫«و چند تا برگه رو امضا کنین.»
‫من وسط کارم، میشه ‫یکی دو ساعت دیگه بیام؟
‫«بله، مشکلی نیست.»
‫«هر وقت تونستین بیاین.»
‫ممنون.
‫اتفاقی افتاده؟
‫مادرم مُرد.
‫باید برم بیمارستان.
‫متاسفم.
‫اگه بخوای میرسونمت.
‫دردناکه وقتی فکر میکنم ‫به اینکه تو تنهایی مُرد.
‫اصلاً فرصت کردی براش سوگواری کنی؟
‫نه.
‫از وقتی فوت کرد، یه ‫لحظه هم کار رو تعطیل نکردم.
‫گاهی سال‌ها طول میکشه ‫تا آدم با فقدان کنار بیاد.
‫من هنوز باهاش کنار نیومدم.
‫داشتم فرار می‌کردم.
‫علاوه بر چیزی که ‫برات تجویز می‌کنم،
‫باید یه استراحتی ‫کنی، یه سفر بری.
‫بهتره تنها نری.
‫آره، حتماً.
‫تلما پاول تدوینگر اسکورسیزیه.
‫- آه، جدی؟ ‫- سلام مونیکا.
‫- سلام رائول. ‫- الان حدود ۹۰ تا.
‫- می‌تونی حرف بزنی؟ ‫- آره. دیشب برات پیغام گذاشتم.
‫شنیدمش، ولی...
‫- فکر کردم سرت شلوغه. ‫- آره...
‫پسر کوچولوی النا مرده.
‫چه وحشتناک، مونیکا.
‫می‌تونم بیام ببینمتون؟
‫الان داریم با قطار می‌ریم. یه ‫خونه تو آمپوردان بهمون دادن.
‫هر وقت فهمیدم قراره با زندگیمون ‫چیکار کنیم، بهت زنگ می‌زنم.
‫خیلی متاسفم مونیکا. به ‫النا بگو. یا گوشی رو بده بهش.
‫الان کنارم نیست.
‫اومدم دستشویی تا ‫حرف بزنم و صدامو نشنوه.
‫سانتی هم برات بوس می‌فرسته. ‫اگه کاری از دستمون برمیاد...
‫ممنون.
‫مامان، داریم کجا می‌ریم؟
‫نمی‌دونم.
‫امشب خونه خاله السا ‫می‌خوابیم، باشه؟
‫مامان، چی شده؟
‫هیچی عزیزم.
‫دارم با بچه می‌رم. بهم زنگ نزن. پاتریشیا
‫اووه!
‫می‌خوای بیای تو؟
‫ترجیح می‌دم همین‌طور مشروب بخورم، عزیزم.
‫- پس من چی؟ ‫- تو نمی‌تونی بنوشی، چپ میکنی.
‫خاله السا چی؟
‫بی‌خیالش. اون ‫کاری به کار ما نداره.
‫الان برمی‌گردم.
‫مواظب آب باش، باشه؟
‫من کاری به کارتون ندارم، ‫عاشق این صحنه‌های خانوادگی‌ام.
‫درسته...
‫بجنب لورنزو، بیا بیرون ‫دیگه، خیلی وقته اون تویی.
‫- نه، نمی‌خوام. ‫- عزیزم، زیر آفتاب می‌سوزی.
‫بیا، بریم.
‫الان برات کارتون می‌ذارم.
‫بجنب.
‫بریم.
‫زود باش.
‫اینجا بشین.
‫بفرما، همین‌جا آروم بشین.
‫ساعت‌هاست داری می‌نویسی، نه؟
‫دلم می‌خواد یه فیلم سوم هم بسازم.
‫یهو یه حسی بهم دست داد...
‫باید کار این جزیره باشه.
‫- چه خوب. ‫- اهوم.
‫خب، در مورد چیه؟
‫در مورد همه چی.
‫در مورد دو تا زن توی یه جزیره آتشفشانی ‫و چیزایی که تو سرشون می‌گذره.
‫هر دوشون دارن سوگواری می‌کنن.
‫یکیشون منم؟
‫خب، یکیشون با الهام ‫از توئه، آره، فکر کنم.
‫و چی تو سر من می‌گذره؟ ‫چون خودمم نمی‌دونم.
‫یه جور اصطلاحه، پاتریشیا.
‫من با الهام از اقامتمون ‫توی اون جزیره شروع کردم،
‫و اینجا فقط تو، ‫اون بچه و من هستیم.
‫ریکاردو، شوهرم، توش هست؟
‫اون اینجا نیست.
‫ولی اون دلیلیه ‫که تو اومدی اینجا.
‫و در مورد اون دلیل هم می‌نویسی؟
‫هنوز نه، تازه دارم شروع می‌کنم.
‫الان وقتشه که هر چی به ‫ذهنم می‌رسه رو یادداشت کنم.
‫ولی، حالا که می‌پرسی، آره،
‫دوست دارم در مورد اون ‫و رهایی تو بنویسم.
‫رهایی من؟
‫آره.
‫یعنی من از دست ریکاردو ‫خلاص شدم و خودم خبر ندارم؟
‫خودت اینو بهم گفتی. ‫این سفر مدرکشه؟
‫اینهمه بهت گفتم...
‫ولی هیچ‌وقت باورم نکردی.
‫اونوقت این دفعه باید باورت ‫کنم یا مثل همیشه است؟
‫این فقط یه وقفه است.
‫هنوز یه راه طولانی و پر دردسر در ‫پیش دارم تا از دستش خلاص بشم.
‫حتی خودمم نمی‌دونم چی پیش میاد.
‫- فکر می‌کردم هیچ شکی نداری. ‫- خب، دارم.
‫خیلی زیاد.
‫و دوست ندارم در مورد ما بنویسی.
‫همه چی با تخیل قاطی می‌شه، ‫پاتریشیا، هیچ‌کس تو رو نمی‌شناسه.
‫اون خودش رو می‌شناسه!
‫می‌خوای جزئیات زندگی‌مون رو بگی؟
‫از اون گندکاری‌هایی که ‫به قول تو، ازشون رها شدم؟
‫ببین عزیزم، اون گندکاری‌ها ‫رو از زبون خودت شنیدم.
‫ولی حالا که گفتی، فکر کنم آره.
‫دوست دارم بتونم بگم
‫که چطور اون مرد ‫سال‌ها تو رو خرد کرده،
‫اونم از ناتوانی تو ‫برای واکنش نشون دادن.
‫ولی اینکه بالاخره واکنش ‫نشون می‌دی، پاتریشیا،
‫و از شرش خلاص می‌شی.
‫همیشه فکر می‌کردم ‫یه پایان خوش بهت بدم.
‫اگه قرار نبود این‌طور ‫باشه، ازت الهام نمی‌گرفتم.
‫اگه پایانی در کار باشه،
‫به نظر نمیاد خوش باشه.
‫فراموش کردی که این یه داستانه ‫و منم که پایانش رو انتخاب می‌کنم.
‫همیشه می‌شنیدم که می‌گفتی
‫که پایان داستان توی روند ‫نوشتن خودش رو تحمیل می‌کنه.
‫و نویسنده باید قبولش کنه،
‫حتی اگه اون پایانی ‫نباشه که در نظر داشتم
‫اینکه پایان گاهی ‫اوقات یه غافلگیریه
‫حتی برای نویسنده و ‫برای شخصیت داستان
‫فکر نمی‌کردم مصاحبه‌هام ‫رو یادت مونده باشه
‫از گوش دادن به حرفات خوشم می‌اومد
‫وقتی از تجربه‌ت به ‫عنوان کارگردان می‌گفتی
‫نباید ولش می‌کردی
‫ولی خوشم نمیاد درباره ‫من و ریکاردو بنویسی
‫به هر حال، می‌خواستم وقتی ‫تموم شد بدم بخونیش
‫هیچی نخوردی
‫خودتم نخوردی
‫من که با شراب سفید ‫حسابی مست کردم
‫بیا جمع‌وجور کنیم
‫باید زودتر قبل از دست ‫به کار شدن ازم می‌پرسیدی
‫متاسفم، جوگیر شدم
‫نوشتن این انقدر برات مهمه؟
‫آره
‫ولی نگران نباش، دیگه ‫تو داستان نیستی
‫شنیدنش به وجدم آورد.
‫ظاهراً خوب می‌تونی درباره ‫زندگی مردم تصمیم بگیری
‫این رو گفتم که خیالت راحت شه
‫نه تو و نه ریکاردو به عنوان ‫منبع الهام ظاهر نمیشین
‫به هر حال، هیچ‌وقت ‫قرار نبود شما باشین
‫تعجب می‌کنم که نمی‌فهمی، ‫دارم داستان تخیلی می‌نویسم
‫همه چیز رو اینقدر جدی نگیر
‫دختر، متاسفم که اینقدر ‫ضدحال زدم، چیزی نشده
‫مشکل اینه که شوهرت ‫می‌دونه می‌تونه باهات
‫هر کاری دلش خواست بکنه
‫دیر یا زود ولش می‌کنی
‫بیشتر دیر
‫ولی هنوزم باید تا جایی ‫که می‌تونی تحمل کنی
‫این اخلاقته
‫حق نداری اینطوری باهام حرف بزنی
‫متاسفم
‫- خودمم. ‫- کجایی؟
‫- لانزاروته، توی یه ویلا. ‫- بچه کجاست؟
‫اینجاست پیشم، ‫خوابیده، حالمون خوبه
‫میخوای برگردی؟
‫آره
‫لطفاً بیا دنبالم
‫فردا با اولین پرواز میام، ‫ولی کجا بهت زنگ بزنم؟
‫خودم بهت زنگ میزنم
‫خیلی خب
‫تا فردا
‫دوستت دارم
‫۲۵ دقیقه بهم وقت بده
‫توی فرودگاه منتظرمون باش، باشه؟
‫به زودی می‌بینمت.
‫عزیزم، سطل رو بذار اینجا، ‫بیا، به مامان کمک کن، بگیر
‫دارم میرم
‫بابت دیشب متاسفم. ‫زیادی مشروب خورده بود.
‫مستی و راستی.
‫هر چی تو دلت بود رو گفتی.
‫اوم.
‫ولی بی‌رحم بودم.
‫آره. خیلی.
‫قبول دارم که وضعیتت ‫کلافه‌ام می‌کنه، پاتریشیا،
‫ولی می‌دونم حق ندارم دخالت کنم.
‫نه، نداری.
‫- با یه دوست این‌طوری حرف نمی‌زنن. ‫- تو یه چیز دیگه‌ای.
‫یه چیز دیگه بودم، اشتباه نکن.
‫داریم می‌ریم عزیزم. خداحافظی کن.
‫داریم با بابا می‌ریم مادرید.
‫آه، جدی؟
‫توی فرودگاه منتظرمونه.
‫آه! چه عالی.
‫هی، سفر بهت خوش گذشت؟
‫ساحل سیاه و کاکتوس‌ها ‫رو دوست داشتم.
‫کاکتوس‌ها؟ آخه خیلی قشنگن.
‫خیلی خوشحالم.
‫دلم برات تنگ می‌شه، لورنزو.
‫- منم همین‌طور. ‫- آخ!
‫سفر برگشت خوبی داشته باشی.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫بریم عزیزم. کیفت رو بردار.
‫بریم، لورن.
‫سه تا ویلا پیدا کردم،
‫ولی یکیشون رو خیلی دوست داشتم.
‫این نیست، ولی شبیهشه‌.
‫دم ورودی‌اش یه باغ کاکتوس داره.
‫خشک و با شن‌های ‫سیاه، ولی خیلی قشنگه.
‫آها.
‫بعد جلوی ایوونش ‫یه آسمون بی‌کران داری.
‫و استخر.
‫سیستم گرمایشی داره؟
‫نمی‌دونم، فکر کنم داشته باشه.
‫ولی بذار بپرسم.
‫مونیکا‌ست.
‫سلام مونیکا. هنوز ‫آمپوردان هستین؟
‫نه، برگشتیم مادرید.
‫فکر کنم النا اینجا بهتر ‫بهش رسیدگی می‌شه.
‫«می‌خوای همدیگه رو ببینیم؟»
‫نه، الان نمی‌تونم ازش جدا بشم.
‫دو هفته پیش سعی کرد
‫«با قرص‌هایی که برای ‫افسردگی می‌خوره خودکشی کنه».
‫چی می‌گی...
‫نمی‌خوام با مشکلاتمون نگرانت کنم.
‫نه، نگرانم نمی‌کنی، فقط ‫بگو اگه می‌تونیم کمکی کنیم.
‫ممنون.
‫یه تراپیست پیدا کردیم ‫که انگار النا ازش خوشش اومده.
‫از این وضعیت در میایم.
‫«مطمئنم».
‫باید برم.
‫از دور بغلت میکنم.
‫سانتی هم سلام میرسونه.
‫قربونت تو هم سلام برسون.
‫خداحافظ.
‫چی شده؟
‫دوستش سعی کرده خودکشی کنه.
‫چی داری میگی؟
‫توی راه گیر طوفان افتادی؟
‫نه. خوب اومدم.
‫چه طوفان بزرگیه.
‫تو چطوری؟
‫خوبم.
‫امروز سر کار نمیری؟
‫چرا. فیلمبرداری یه تبلیغ دارم.
‫- تبلیغ چیه؟ ‫- شورت مردونه.
‫چه کارایی که مجبوری بکنی.
‫پول خیلی خوبی میدن و کار ‫ناشایستی هم نیست، مامان.
‫انگار طوفان داره آروم میشه.
‫نمیدونی چه رعد و برقایی بود.
‫غذا رو براتون ‫آوردم، خانم آنتونیا.
‫ این غذا واسه درد من افاقه نمی‌کنه.
‫امروز من بهت غذا ‫میدم، باشه مامان؟
‫خیلی ممنون دخترم.
‫شب از راه میرسد.
‫السا از پشت میز بلند میشود.
‫تا کمی خستگی در کند.
‫پایان
‫همه چی خوبه؟
‫آره، فکر کنم ‫فیلمنامه رو تموم کردم.
‫تبریک میگم.
‫راضی هستی؟
‫یه کم کوتاه شده، ‫یه چیزی کم داره...
‫همیشه وقتی نوشتن رو تموم میکنی ‫اینو میگی، نه؟ میتونم بخونمش؟
‫پیش‌نویس اوله. میدونم.
‫یه شخصیت هست که اولش شبیه توئه.
‫- آهان! ‫- ولی اون تو نیستی.
‫- آه، نیست؟ ‫- نه. فقط اولش ازت الهام گرفتم.
‫اگه کاملاً هم خودم ‫بودم برام مهم نبود.
‫اتفاقاً، دوست دارم ‫الهام‌بخش تو باشم.
‫پس اولش من میام؟
‫ولی جلوی من نخونش. ‫برو تو اتاق یا توی باغ.
‫وسواسی...
‫اینکه ببینم داری ‫میخونیش عصبی‌ام میکنه.
‫همش حواسم به اینه که ‫چه واکنشی نشون میدی.
‫خب، ببین، واکنش خوبی نشون میدم.
‫حتی اگه از چیزی که میخونم ‫اصلاً خوشم نیاد، خیالت راحت.
‫روز بعد،
‫السا به دوستش ‫النا/ناتالیا زنگ میزند.
‫آره؟
‫- سلام آنجلیتا، من السا هستم. ‫- «چطوری السا، عزیزم؟».
‫خوبم. دخترت چطوره؟
‫خوب، اینجاست، یه کم بی‌قراره.
‫دختر!
‫ببین، اینجاست، دارم ‫گوشی رو میدم بهش.
‫مرسی، می‌بوسمت.
‫السا...
‫-سلام، السا.
‫سلام، ناتالیا. چطوری؟
‫خب... راستش، دارم می‌گذرونم.
‫ولی خیلی خوشحال ‫شدم صداتو شنیدم. و...
‫و اصلاً نگران نباش که ‫نتونستی بیای، باشه؟
‫«آخه نتونستم بیام».
‫توی تعطیلات قانون اساسی یه ‫حمله پنیک وحشتناک بهم دست داد.
‫الهی... می‌دونم چیه.
‫واسه همین به حرف روانپزشکم ‫گوش دادم و اومدم لانزاروته.
‫آه، خب... خب خیلی هم عالیه.
‫باید استراحت کنی، اصلاً یه ‫لحظه هم آروم نمی‌گیری، می‌دونی که؟
‫این جزیره خیلی بهم ساخته...
‫یه ویلا با دو تا اتاق دارم
‫و یهو به این فکر افتادم ‫که چرا تو نیای اینجا.
‫اینجوری همدم هم می‌شیم.
‫«جزیره یه انرژی خیلی خاصی داره».
‫اوه...
‫داری دعوتم می‌کنی ‫که بیام لانزاروته؟
‫«مطمئنم که از خونه ‫بیرون زدن برات خوبه».
‫اوه...
‫اگه پایه‌ای، مهمون منی.
‫یه بلیت برات می‌گیرم ‫واسه فردا، باشه؟
‫الان انجامش میدم. ‫می‌بوسمت. فعلاً عزیزم.
‫میگه برم لانزاروته.
‫من بودم که همون لحظه سوار ‫هواپیما می‌شدم. دیگه خود دانی.
‫«مسافرین پرواز ES237 ‫باید از گیت C سوار شوند».
‫از گیت C.
‫«لطفاً مسافرین پرواز ‫ES237 از گیت C سوار شوند».
‫چه عالی! وای!
‫- سفر چطور بود؟ ‫- وای، خیلی گیجم.
‫چه جمعیتی!
‫این کل آدماییه که قراره ببینی.
‫- آره؟ ‫- آره. بریم سمت ماشین.
‫- چقدر اینجا عجیبه. ‫- آره.
‫اینا قبرن؟
‫نه، بهشون میگن زوکو.
‫برای محافظت از درختای ‫انگور استفاده میشن.
‫- برای محافظت؟ ‫- از باد.
‫خیلی فوق‌العاده‌ان.
‫ببخشید، آخه تو دهات مثل ‫آدمای وحشی زندگی می‌کنم.
‫باید موهامو رنگ می‌کردم، نه؟
‫خیلی خوشگلی.
‫خوشحالم که اومدم، السا.
‫این مدت که ندیدمت چیکار می‌کردی؟
‫خب هیچی. تو خونه، ‫آروم، پیش مادرم.
‫پیش مادرت؟ مگه دوست ‫نداری؟ بیرون نمیری؟
‫آخه اون دهکده کلاً ‫۵۳ نفر جمعیت داره.
‫و مادرم از همشون ‫جوون‌تره، که ۶۰ سالشه.
‫بقیه، ۸۰ سال به بالا هستن.
‫ببین، این اتاق منه. و این ‫یکی سمت چپ، اتاق توئه.
‫بیا.
‫پاتریشیا چند روزی اینجا ‫بود، ولی برگشت پیش شوهرش.
‫نمی‌دونستم که از هم جدا شده بودن.
‫خب، نه. مثل همیشه هستن.
‫خیلی خوشحالم که اومدی.
‫منم همین‌طور. کمکت کنم؟
‫نه، خودم می‌تونم.
‫اگه دلت خواست کاری ‫کنی، کلی جای دیدنی هست.
‫- ببین. ‫- نه، همین‌جا خوبم.
‫مطمئنی؟
‫خب.
‫می‌خوای حرف بزنی؟
‫یا...
‫یا برات مهم نیست اگه یکم بنویسم؟
‫آه، نه، نه، تو بنویس.
‫من همین‌جا خیلی راحتم و ‫دارم از هوای خنک لذت می‌برم.
‫باشه.
‫چی می‌نویسی؟
‫یه فیلم‌نامه. خب، یا ‫حداقل امیدوارم که باشه.
‫دلم خواست یه فیلم دیگه بسازم.
‫ولی هر وقت خواستی ‫حرفم رو قطع کن، باشه؟
‫موضوعش چیه؟
‫آه...
‫در مورد دوران بچگیمه.
‫و در مورد اومدنم به مادرید.
‫برای اولین باره که دارم در مورد مرگ مادرم ‫حرف می‌زنم، که دقیقاً یه سال پیش بود.
‫خیلی بهم کمک کرده.
‫از اون موقع تا حالا دست از کار ‫نکشیدم، داشتم از سوگواری فرار می‌کردم.
‫ولی... بعد از اون حال بدی که ‫هفته پیش بهم دست داد، ترسیدم.
‫و تصمیم گرفتم دست نگه دارم.
‫سوگواری چقدر طول می‌کشه؟
‫من هنوز همون حسی رو دارم ‫که موقع تصادف داشتم.
‫و داره می‌شه دو سال.
‫خب، نمی‌دونم.
‫بستگی به آدمش داره.
‫ولی تو هم باید ‫تلاش کنی، ناتالیا.
‫و تو هم داری این کار ‫رو می‌کنی، مگه نه؟
‫نمی‌دونم. روزایی هست ‫که اصلاً انرژی ندارم.
‫این حرف رو نزن.
‫افسرده‌ای، ولی این حالت ‫می‌گذره. دکتر رفتی؟
‫تحت درمان هستی؟
‫آره، ولی... گاهی یادم می‌ره.
‫اگه بخوای، بهم بگو چی ‫باید بخوری تا خودم بهت بدم.
‫نه، نگران نباش. همه ‫داروهام رو با خودم آوردم.
‫برنامه‌ای برای آینده داری؟
‫خب، ژان-پل از اتفاقی که ‫برام افتاده بود باخبر شد
‫و بهم پیشنهاد دو تا ‫آگهی تبلیغاتی داد.
‫آه، چه خوب.
‫من بهش گفتم که ‫قیافه‌ام افتضاح شده.
‫و براش یه عکس فرستادم ‫تا ببینه چطوری‌ام،
‫ولی اون میگه که ‫به نظرم عالی میومدی.
‫خیلی خوشگلی، مثل همیشه.
‫فقط دو تا عکسه.
‫راستش اون کار رو ‫برام خیلی آسون کرده.
‫به هر حال، من بودم موهای ‫سفیدم رو رنگ می‌کردم.
‫- آره؟ ‫- و یه کم بیشتر غذا می‌خوردم.
‫نگاه کن، اون پنیر رو.
.همم
‫فردا می‌تونیم بریم آرایشگاه. یا ‫خودش بهت گفته که بذاری بمونن؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫- نه، نه. ‫- پس فردا میریم آرایشگاه.
‫قیافه‌ات بهتر شده. ‫سفر داره بهت می‌سازه.
‫خب، یه کم آرایش کردم.
‫ببخشید.
‫بوئه. باید جواب بدم.
‫یه کم گذاشتمش کنار و خیلی ‫از این بابت خوشحال نیست.
‫آره، معلومه.
‫چطوری عشقم؟
‫ناراحت نشو.
‫نه. آخه می‌دونی که خیلی ‫درگیر نوشتن بودم.
‫آی، نه.
‫بیا جلوتر.
‫نگاه کن.
‫شتر...
‫نه. گوش کن. اه... باید قطع کنم.
‫فردا بهت زنگ می‌زنم و برات ‫توضیح میدم، باشه؟ می‌بوسمت، عزیزم.
‫چند لحظه.
‫خوبی؟
‫بو حالش چطوره؟
‫خوبه.
‫عصبانیه چون کم بهش زنگ می‌زنم.
‫ولی الان کسی که نگرانشم تویی.
‫من به سکوتت ‫احترام می‌ذارم، ولی...
‫نگات می‌کنم و...
‫دلم می‌خواست بهم بگی چه حسی داری.
‫نه، دلت نمی‌خواست.
‫خودت رو خالی می‌کردی.
‫باید حرف زد.
‫السا، ازت ممنونم.
‫ولی ترجیح میدم ‫در موردش حرف نزنم.
‫هر جور راحتی.
‫ولی بدون که من رو داری.
‫الان بهترم.
‫الان خوبم.
‫نه.
‫تو خوب نیستی، ناتالیا.
‫ولی...
‫اگه تنها راه کمک کردن ‫بهت اینه که کنارت باشم
‫من اینجام
‫میرم بخوابم. خیلی خسته‌ام
‫- خوب بخوابی. ‫- تو هم همینطور
‫و... خیلی ممنون بابت همه چیز
‫راستی، اگه خوابت نبرد یا ‫هر چی شد، بهم خبر بده، باشه؟
‫یه مدتی میرم تو اتاقم و ‫دوباره یه چیزایی میخونم
‫آی نه، تو رو خدا، دوباره نه
‫نه...
‫میخوایم سقف ماشین رو ‫برداریم تا بیاریمت بیرون، خب؟
‫بذاریدش پایین. تجهیزات رو بیار
‫من اینجام، خب؟
‫- تخته. ‫- تخته
‫ناتالیا؟
‫ناتالیا، خوابی؟
‫ناتالیا! ناتالیا؟
‫ناتالیا، بیدار شو! ‫بیدار شو! ناتالیا
‫ناتالیا...
‫آی!
‫متأسفم السا. نمیتونستم ادامه ‫بدم. منو ببخش. دوستت دارم. ناتالیا.
‫الو؟
‫بیدارت نکردم؟
‫نه
‫تو بهم زنگ زدی، مگه نه؟ تو ‫مأموریت بودم امکان صحبت نداشتم.
‫آره، حدس زدم
‫اوه... چیز مهمی نبود
‫خوشحالم که بهم زنگ زدی
‫راستی، داشتم فکر ‫میکردم که برای منم خوبه
‫دو سه روز برم مرخصی
‫و فردا عصر یه ‫پرواز هست که جا داره
‫بهم بگو که از ‫اومدنم خوشحال میشی.
‫بو. اه...
‫اوم...
‫الان دارم با آمبولانس ‫میرم و ناتالیا هم همراهمه
‫یه اتفاقی پیش اومده و...
‫باید پیشش بمونم
‫بعداً برات توضیح میدم
‫ولی نه، الان وقت مناسبی ‫نیست که بیای، یا حتی حرف بزنیم
‫باشه
‫- درکم کن. ‫- آره، آره، آره
‫میفهمم
‫الان وقت حرف زدن درباره من نیست
‫و به نظر نمیاد خیلی ‫هم برات مهم باشه
‫بابت تماس ببخشید
‫صدای رعد و برق رو شنیدی؟
‫آره
‫آره، شنیدمش
‫یه طوفان وحشتناک بود
‫به نظر میاد طوفان داره آروم میشه
‫دیگه تموم شد
‫میای با من پاریس، ‫برای اون قضیه عکس‌ها؟
‫من ماه‌ها پیش با ‫مدیر برنامه‌ام بهم زدم.
‫هر جا تو بخوای میام.
‫ممنون.
‫ولی بهم قول بده که ‫دیگه دوباره امتحانش نکنی.
‫بهت قول میدم، السا.
‫یه خوابی دیدم.
‫جدی؟
‫خواب دیدم که تو اتاقم بودم
‫با چمدون باز.
‫و نمیدونم چرا
‫نمیتونستم پرش کنم.
‫به هر دلیلی، بلد ‫نبودم چمدونم رو ببندم.
‫متوجهش شدم و خیلی کلافه شدم.
‫یادم نمیاد لباسی دستم بوده باشه.
‫فقط یادمه چمدون باز بود و...
‫و اینکه نمیتونستم ‫چیزی توش بذارم.
‫تنها بودی؟
‫نه.
‫خب، اولش آره.
‫و یهو، با یه زن دیگه ‫بودم که ازم بزرگتر بود.
‫اون زن دیگه چمدونش رو بست.
‫در حالی که من... نمیتونستم ‫چمدونم رو ببندم.
‫اگه من اون زن بودم
‫چمدون خودم رو میبستم ‫و مال تو رو هم جمع میکردم.
‫اشکالی نداره یه ساعت تنها ‫بمونین؟ باید برم بیرون.
‫سر راه خرید هم میکنم. ‫چیزی میخوای، النا؟
‫نه. ممنون.
‫اتفاقی افتاده، مونیکا؟
‫فیلمنامه‌ت رو خوندم.
‫خوشت نیومد؟ هنوز ‫باید روش کار کنم.
‫- چطور جرئت کردی؟ ‫- چی؟
‫فکر کردی با اون غرامت،
‫زندگی من و اون رو خریدی.
‫هی، اینطوری با من حرف نزن.
‫اگه میخوای به حرف زدن ‫ادامه بدیم، لحنت رو عوض کن.
‫داری چه غلطی میکنی؟
‫چطور جرئت کردی از اقدام به ‫خودکشی النا استفاده کنی؟
‫دست به قلم میشی ‫دیگه هیچی جلودارت نیست؟
‫لعنتی، انگار اولین باره ‫داری یه فیلمنامه میخونی.
‫اون حرفای واقعیت ‫و خیال رو بذار کنار!
‫آروم باش، خب؟
‫شخصیت ناتالیا ‫خیلی با النا فرق داره.
‫ناتالیا یه دختر جوونه که پسرش رو
‫توی یه تصادف از دست ‫داده، وقتی خودش راننده بوده.
‫ناتالیا، النا نیست.
‫نمیتونی این کار رو با من بکنی!
‫چه کاری؟
‫خواهشاً خودتو کنترل ‫کن. نمیشناسمت، مونیکا.
‫قهوه یا ویسکی نمیخوای؟
‫من کی تا حالا این ‫موقع روز ویسکی خوردم؟
‫نمیدونم، من گاهی اوقات میخورم.
‫تو یه پا الکلی هستی برای خودت؛ ‫وسط چیزای دیگه‌ای که هستی.
‫النا منو نمی‌بخشه که ‫این قضیه رو بهت گفتم.
‫به هیچ‌کس نگفتمش.
‫توی فیلمنامه نوشتیش! کَمِته؟
‫- خودت میدونی دنیای داستان چطوریه. ‫- این داستان نیست!
‫اتوفیکشنه!
‫مزخرفه!
‫به النا چیزی نمیگم.
‫حتی متوجه نمیشه که ‫دارم کنارش کتاب میخونم.
‫اگه اون بخش ‫فیلمنامه رو حذف نکنی،
‫سعی میکنم یه راه قانونی یا ‫غیرقانونی پیدا کنم، نمیدونم،
‫تا جلوتو بگیرم. ‫زندگیتو جهنم می‌کنم!
‫مونیکا، داری هذیون میگی.
‫برام مهم نیست! یه ‫فکری به حالش می‌کنم.
‫بیست سال از زندگیت اینجاست!
‫و پول کافی هم دارم که ‫بدم قلم پاهاتو بشکنن!
‫دیوونه شدی. دیگه ‫نمیشناسمت، مونیکا.
‫میدونم که منو نمیشناسی، ‫ولی من تو رو میشناسم.
‫اوضاع با مونیکا چطور بود؟
‫دیدم که داشتین بحث می‌کردین.
‫اوه... توی «کریسمس تلخ» یه ‫شخصیت اضافه کردم که آخرش
‫یه مادره که بچه‌اش ‫رو از دست داده،
‫و مونیکا فکر می‌کنه از ‫دوستش النا الهام گرفتم.
‫و راسته؟
‫رنجش راسته. و گناهش.
‫ولی تمام مادرهایی که ‫میشناسم هر دو رو حس می‌کنن.
‫مونیکا خیلی عصبانی شده بود.
‫طبیعیه. خیلی حساس شده.
‫تصور کن داره چه چیزهایی ‫رو پشت سر میذاره.
‫آره! و خیلی براش متاسفم! ولی ‫اون تا تهدید کردن منم پیش رفت.
‫توی فیلمنامه‌ات اون شخصیت هم ‫مثل النا سعی می‌کنه خودکشی کنه؟
‫من هنوز اون فیلمنامه رو نخوندم.
‫آره، ولی واقعاً خیلی متفاوته.
‫و برای بقیه داستان ضروریه؟
‫آره، حیاتیه.
‫در واقع، فکر می‌کنم راه حل همینه. ‫فیلمنامه یه چیزی کم داشت.
‫پس نمیتونی حذفش کنی؟
‫معلومه که میتونم. و میتونم ‫دیگه فیلمبرداری هم نکنم.
‫ولی نمیخوام به اجبار این کار رو بکنم، ‫نه توسط مونیکا و نه هیچ‌کس دیگه.
‫ولی یادت باشه که ‫وضعیت اونا خیلی حساسه.
‫به مونیکا چیزی گفتی که ‫بتونه باهاش تهدیدم کنه؟
‫من؟
‫نه.
‫تو چیزی داری که بخوای پنهان کنی؟
‫نه.
‫خب، اون انباری که وسایل ‫صحنه رو توش نگه می‌داریم،
‫هزار سال پیش نصفش ‫رو به پول سیاه دادم.
‫فکر نمی‌کنم بخواد ‫با اون ازم باج‌گیری کنه.
‫نه.
‫مونیکا از اون آدمایی ‫نیست که این کارو بکنه.
‫خیلی عصبانی بود و منفجر شد.
‫- ولی باید درستش کنین. ‫- آره.
‫باید کاری کنم که سر عقل بیاد.
‫ولی همیشه یادت باشه
‫که اون عاشق زنیه
‫که بچه‌اش رو از دست داده ‫و سعی کرده خودکشی کنه.
‫به درد هر دوشون فکر کن، ‫نه فقط به فیلمنامه‌ت.
‫یکی ندونه فکر، ‫می‌کنه طرفدار اونی.
‫باید الان برات توضیح بدم
‫که من فقط وقتی می‌تونم ‫بنویسم که کاملاً آزاد باشم؟
‫حتی اگه به قیمت ‫نابودی همه چی تموم بشه؟
‫دیگه بسه سانتی. ‫تو دیگه شروع نکن.
‫سلام، رائولم.
‫چی می‌خوای؟
‫فکر نمی‌کنم گفتگوی ‫دیروزمون باید اون‌طوری تموم می‌شد.
‫بگو کجا و کی، ولی باید ‫به صحبت‌هامون ادامه بدیم.
‫بذار ببینم.
‫پنج ساله که فیلم نساختم.
‫نه اینکه سعی نکرده باشم بنویسم،
‫ولی چیزی که منو به ‫وجد بیاره از آب در نیومد.
‫تو بهتر از هر کسی می‌دونی
‫که زندگی من بدون ‫فیلمبرداری هیچ معنایی نداره.
‫این پنج سال واقعاً ‫برام عذاب‌آور بوده.
‫ولی تو اولین تئاتر ‫خودت رو کارگردانی کردی،
‫دو تا کتاب درباره فیلم‌هات ‫چاپ کردی، یه مستند ساختی،
‫نصف دنیا رو گشتی تا جایزه‌هایی ‫که برای کل دوران کاریت دادن رو بگیری.
‫این اون چیزی نبود که وقتی شروع ‫به فیلمسازی کردم آرزوشو داشتم.
‫فقط به خاطر این انجامش دادم که ‫سانتی سفر کردن رو دوست داره.
‫دیگه داری پیر میشی رائول. ‫یه استراحتی به خودت بده.
‫من باید فیلم بسازم.
‫یعنی این فیلمنامه ‫رو این‌قدر دوست داری؟
‫تو می‌دونی نوشتن یه داستان ‫و جور در اومدن همه چیز چقدر سخته.
‫توی «کریسمس تلخ» دارم ‫به بهترین شکل بهش می‌رسم.
‫همیشه برام جالب بوده ‫که منشأ خلق اثر چیه
‫و رابطه بین تخیل و زندگی چطوریه،
‫و بالاخره تونستم کاری کنم که این ‫بخشی جدایی‌ناپذیر از داستان باشه.
‫اگه این‌قدر دوستش ‫داری، خب فیلمش رو بساز.
‫ولی بدون اون بخش ‫پایانی با شخصیت النا.
‫اسمش ناتالیاست، مدل هم هست و ‫۲۰ سال از دوست‌دخترت کوچیک‌تره!
‫- برای این بهم زنگ زدی؟ ‫- یکم کوتاه بیا مونیکا.
‫تو همیشه اولین و بهترین ‫خواننده کارهای من بودی.
‫می‌دونی وقتی تو این مرحله ‫از کار هستم چقدر شکننده‌ام.
‫شکنندگی تو؟ پس النا چی؟ من چی؟
‫نمی‌خوام خودم رو با ‫شماها مقایسه کنم.
‫من فقط یه نویسنده‌ام که داره ‫پیر میشه، همون‌طور که گفتی.
‫چه کار می‌تونم بکنم؟
‫ناتالیا رو از فیلمنامه حذف کن و ‫بذار السا روسادو برای مادرش عزاداری کنه.
‫و در ضمن، با این کار سوگواری ‫برای مادر خودت رو هم تموم می‌کنی.
‫بدون اون بخش پایانی ناتالیا، ‫فیلم فقط یه ساعت میشه.
‫ولی می‌تونی بفروشیش به یه پلتفرم.
‫اسم تو کافیه تا یه اثر ‫اورجینال رو بدون دردسر جا بندازی.
‫یادت نره که نتفلیکس خیلی ‫وقته منتظر یه کار از طرف توئه.
‫می‌تونی اینو بندازی ‫گردن اون. مسخره‌ام نکن!
‫از تو یه نصیحت مثبت خواستم، نه اینکه ‫تحقیرم کنی و بگی در حد فیلم تلویزیونیه.
‫این نشونه‌ی زمانه‌ست.
‫و تو دیگه بهترین ‫فیلم‌هات رو ساختی.
‫حالا دیگه می‌تونی با ‫اعتبارت زندگی کنی.
‫شاید فیلم کوچیکی باشه، ولی ‫طرفدارات ازش استقبال می‌کنن.
‫همون‌طور که ما
‫از فیلم‌های کوچیک برگمان ‫یا فلینی استقبال می‌کنیم
‫اونا مُردن.
‫اعتبار یه کارگردان زنده ‫فقط پنج دقیقه دوام داره.
‫تا وقتی زنده‌ای، ‫داری رقابت می‌کنی.
‫اونم تو حرفه‌ای مثل این ‫که خودش در حال احتضاره.
‫سلام، روز بخیر. چی براتون بیارم؟
‫- یه آب معدنی بدون گاز، لطفاً. ‫- یه مزکال.
‫نه، بهتره برای منم مزکال بیاری.
‫دو تا شات مزکال. خیلی خب.
‫ازم نصیحت خواستی.
‫بی‌خیال. نظرم عوض شد. دیگه ‫به عنوان مشاور به دردم نمی‌خوری.
‫دیگه اولین و بهترین ‫خواننده‌ی کارهات نیستم؟
‫نه! الان دیگه بی‌طرف نیستی.
‫بذار یه چیزی بهت بگم، حتی اگه در ‫مورد اولین خوانشم جانب‌دارانه باشه.
‫- لازم نیست، ممنون. ‫- به هر حال بهت می‌گم.
‫شخصیتی به مهمی ناتالیا
‫نمی‌تونه این‌قدر دیر وارد ‫بشه، عملاً نزدیک به پایان.
‫چند تا سکانس دیگه ‫براش اول فیلم می‌نویسم
‫که توش السا بهش ‫زنگ می‌زنه و نگرانشه.
‫اونا خیلی با هم ‫صمیمی‌ان، با هم کار کردن.
‫می‌خوام السا نجاتش بده.
‫نتونسته مادرش رو نجات بده،
‫نتونسته پاتریشیا رو ‫از دست شوهرش نجات بده.
‫می‌خواد دوست جوونش ‫ناتالیا رو نجات بده.
‫کی هستی که فکر می‌کنی ‫می‌تونی کسی رو نجات بدی؟
‫داستان چنین قدرتی نداره.
‫تا وقتی ناتالیا وارد ‫می‌شه، فیلم‌نامه بد نیست.
‫از اون جسارتت خوشم میاد ‫که دو تا صحنه‌ی اصلی رو
‫فقط با صدای آواز چاولا پیش بردی.
‫جسورانه‌ست، هرچند ‫شبیه کارهای قبلیته.
‫هیچ‌وقت تا این حد نبوده.
‫راست می‌گی، هیچ‌وقت ندیده ‫بودم شخصیتی تصمیم بگیره
‫شوهرش رو ول کنه و ‫زندگیش رو عوض کنه
‫فقط به خاطر شنیدن یه آهنگ.
‫البته که ریسکیه، ولی خوشم میاد.
‫اوه، ممنون.
‫و باید دیگه حرف زدن از ‫مرگ مادرت رو تموم کنی.
‫این دومین باره که داری می‌گی.
‫هر وقت دلم بخواد ‫در موردش حرف می‌زنم!
‫- این یه ضربه‌ی ناجوانمردانه بود! ‫- رائول، از دستت عصبانی‌ام،
‫ولی من دنبال انتقام ‫گرفتن از تو نیستم.
‫از وقتی دهنت رو باز ‫کردی، کار دیگه‌ای نکردی.
‫منم با شکایت‌هات موافقم.
‫به قول خودت، خیلی وقته ‫که دیگه ایده‌ی بکری نداری
‫یا چیزی که به اندازه‌ی ‫کافی راضیت کنه.
‫واسه همین توی این فیلمنامه از ‫خودم می‌گم، از چیزایی که دور و برمه.
‫- منم دارم خودم رو لو می‌دم. ‫- نه به اندازه‌ی کافی!
‫تو حتی با سانتی هم منصف ‫نیستی! اونجا یه داستان واقعی هست!
‫رابطه‌ت با سانتی ‫از وقتی که دیدیش!
‫اوه... بطری رو بده به من. ‫سانتی رو قاطی این ماجرا نکن!
‫سانتی کجای این فیلمنامه جا داره؟
‫- بونیفاسیو کجای کاره؟ ‫- ممنون.
‫شخصیتی که قول می‌ده نقش اصلی باشه
‫و یهو می‌ذاری غیبش بزنه.
‫حتی السا هم بهش نمی‌گه ‫که هیچ وجه اشتراکی ندارن
‫و رابطه‌شون روزهای ‫آخرش رو می‌گذرونه.
‫ما اینطوری نیستیم! داری واقعیت ‫رو با خیال‌پردازی قاطی می‌کنی.
‫جرئت نداری بگی الان ‫چه حسی به سانتی داری.
‫شور و اشتیاق تعطیلات قانون اساسی
‫خیلی وقته تموم شده و ‫توی فیلمنامه هم معلومه.
‫تو توی زندگی بلدی دروغ ‫بگی، ولی موقع نوشتن نه.
‫توی فیلمنامه‌هات صادق‌تر ‫از زندگی واقعی‌ت هستی.
‫من آدم تودار و خجالتی‌ای هستم، ‫ولی این به معنی دروغ گفتن نیست.
‫بو یه عروسک خیمه‌شب‌بازی‌ئه، ‫به عنوان شخصیت وجود خارجی نداره.
‫سانتی وجود داره. و اون بو نیست.
‫- معلومه که هست. ‫- هر چی تو بگی.
‫نه توی زندگی نه توی ‫فیلمنامه، باهاش منصف نیستی.
‫منظورت چیه؟
‫سانتی ۱۵ سال از تو کوچیک‌تره.
‫اگه بخواد می‌تونه ‫با کل مادرید بخوابه.
‫با این حال، داره با تو زندگی می‌کنه ‫و مثل یه آدم مجرد ازت مراقبت می‌کنه.
‫داری زیادی پیش‌گویی می‌کنی، ‫مونیکا. تو اونقدرها هم از ما خبر نداری.
.شاهد همه‌چیز بودم - .اشتباه می‌کنی -
‫سانتی میاد و میره، و من ‫ازش نمی‌پرسم کجا میره.
‫از کجا درآوردی که مجرده؟ فکر ‫نمی‌کنم این چیزا رو به تو گفته باشه.
‫مشکل شما همینه،
‫ولی ما داریم درباره‌ی نقش ‫اون توی فیلمنامه حرف می‌زنیم.
‫بدترین چیز این نیست ‫که از ما سوءاستفاده می‌کنی،
‫بلکه اینه که نتیجه‌ش ‫یه فیلمنامه‌ی خوب نیست.
‫اگه موافقی مونیکا، بیخیالش بشیم.
‫خیلی ممنون بابت نصیحت‌هات.
‫می‌دونم باید فیلمبرداری کنی، ‫ولی نباید از هر چیزی استفاده کنی.
‫خیلی شنیدم که می‌گفتی ‫از تکراری شدن می‌ترسی.
‫اینکه اگه اون لحظه برسه،
‫نمی‌خوای نسبت به ‫خودت سهل‌انگار باشی.
‫و اگه اون لحظه رسید،
‫امیدوار بودی حداقل متوجهش بشی.
‫خیلی خب، اون لحظه رسیده
‫و تو داری نسبت به ‫خودت سهل‌انگاری می‌کنی.
‫بدتر از همه اینه که ‫خودت هم متوجه نیستی.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ‫انقدر پست باشی.
‫من این ۲۰ سال داشتم ‫با کی کار می‌کردم؟
‫داستان ما، داستان ‫بازنده‌هاست، رائول.
‫النا یه چیز حیاتی رو از دست ‫داده، و منم با اون از دستش دادم.
‫سانتی خیلی وقته ‫که تو رو از دست داده.
‫ولی تو هم باختی.
‫لطفت رو.
‫یادمه وقتی یه داستانی رو
‫سفت و سخت می‌گرفتی، ‫انگار تو خلسه بودی.
‫الان دیگه اون حالتی ‫که می‌بینم، اون نیست.
‫داری از روی غرور از فیلمنامه‌ت دفاع ‫می‌کنی، فقط برای اینکه بهم حق ندی.
‫هیچ‌کس بهتر از خودت نمی‌دونه که ‫اون به اندازه کافی برای تو خوب نیست.
‫و می‌تونم تصور کنم که این چه ‫باخت بزرگی برات محسوب میشه.
‫یه لحظه بمون، لطفاً.
‫که چی بشه؟
‫می‌دونستم آخرش اینجوری میشی.
‫اینجوری؟ یعنی چجوری؟
‫منظورم پستی‌ت نیست.
‫همه اینا جدیده، ولی...
‫آخرش چجوری شدم، ‫رائول؟ کنجکاوم بدونم.
‫اعتراف می‌کنم که در مورد ‫تو اشتباه می‌کردم، مونیکا.
‫در مورد سانتیاگو هم همین‌طور.
‫ولی اون حتی وقتی حرف ‫نمی‌زنیم هم منو حس می‌کنه
‫و فعلاً هم می‌خواد ‫همون‌جایی باشه که هست.
‫اون دوستت داره، ولی من دیگه نه.
‫اگه درباره یه ‫تراژدی حرف نمی‌زدیم،
‫بچه مرده‌ی النا
‫و بچه ناتالیا که وقتی مادرش ‫رانندگی می‌کرد تو تصادف مرد...
‫یادت باشه که اون یه جزئیات ‫خیلی متفاوته با قضیه النا.
‫بچه مرده برای هر مادری یه درده.
‫موافقم، ولی منظورم تو بودی.
‫در مورد تو اشتباه می‌کردم.
‫لازم نبود برای الهام گرفتن
‫برم سراغ تعطیلات ‫قانون اساسی سال ۲۰۰۴.
‫باید از تو الهام می‌گرفتم.
‫از اون ۲۰ سالی که ‫با هم کار کردیم.
‫داری چی میگی؟
‫چطور انقدر کور بودم!
‫من وجود نداشتم، هیچ‌وقت وجود ‫نداشتم. فقط در سایه‌ی تو وجود داشتم!
‫حالا وجود داری، اونم چه وجودی.
‫- حالا به خاطر النا وجود دارم! ‫- می‌تونم تصور کنم.
‫ولی پشیمونم که زودتر تو رو
‫اون‌طوری که الان ‫می‌بینم، ندیده بودم.
‫ولم کن!
‫تو خودِ داستانی، مونیکا.
‫اون‌طوری که مراقبم بودی،
‫توانایی‌ت برای نامرئی شدن
‫و اون قدرتی که همین الان ‫برای نابود کردن من نشون دادی.
‫باید درباره تو می‌نوشتم.
‫هنوزم وقت دارم.
‫- ولم کن! ‫- السا از تو الهام می‌گیره.
‫من ناپدید میشم.
‫از این به بعد، السا تویی.
‫توی صورتم نگاه کن.
‫بگو ببینم اون حالتی که قبلاً ‫ازش حرف می‌زدی رو نمی‌شناسی؟
‫وقتی که کلید داستان ‫رو پیدا کرده بودم.
‫نباید می‌اومدم. نمی‌دونم ‫چرا این کار رو کردم.
‫چون تو بهترین خواننده‌ی منی.
‫و باید یه درس آخر بهم می‌دادی.
ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming
‫ببخشید آقا. داریم می‌بندیم.
‫یه لحظه.
‫داریم می‌بندیم، آقا.
‫چقدر شد؟
‫۴۳ و ۵۰.
‫باقی پولش مال خودت.
‫ممنون.
‫ولی متأسفانه باید برین.
‫السای تلخ
‫السای شیرین
‫السا از مونیکا الهام ‫میگیرد. من شروع خواهم کرد...
‫دلم می‌خواست پایان جدید رو بخونم، ‫همون که مربوط به درگیری با مونیکا بود.
‫خودمم نمی‌دونم.
‫و بو چی؟
‫اون شخصیت چطور تموم میشه؟
‫نمی‌دونم سانتی، ولی الان ‫باید به نوشتن ادامه بدم.
‫اشکالی نداره صحبت رو ‫بذاریم برای یه وقت دیگه؟
‫نه، معلومه که نه.
‫کنجکاو بودم.
‫مگر اینکه عجله داشته ‫باشی چیزی بهم بگی.
‫نه.
‫می‌تونم صبر کنم.
‫مترجم: اشکان هیدی