سرمووی مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم Sermovie
‫زنده بمون.
‫NESTED ‫با افتخار تقدیم می‌کند
‫زنده بمون.
‫.:: برگردان به پارسی: مرتضی راکی ::. ‫T.me: @NestedSubtitle
‫تو زنده می مونی.
‫با من.
‫3 دقیقه ‫تا تکمیل شدن باقی مانده
‫هی، تو! وسط کلاس ‫نباید نودل فوری بخوری؟
‫اِمم، قرار نیست دستگاه بیاری اینجا!
‫این دیگه چی بود؟
‫این دیگه چه کوفتی بود؟
‫اون دیگه چی بود؟
‫حتما کار خودش بوده.
‫اَه، لعنتی!
‫بازم تو و این خرابکاری هات، میزو تاماری!
‫اوه، سلام.
‫سلام.
‫"در حال تحلیل"
‫"تحلیل به پایان رسید"
‫آه، تویی اری. بیا تو.
‫یه مدت که نبودم، ‫آزمایشگاه یه جوری عوض شده، آکیرا.
‫جدی؟
‫در اصل همه چی مثل همیشه هست.
‫راستی، الان داری روی چی تحقیق میکنی؟
‫روی چی تحقیق میکنم؟
‫معلومه دیگه. ‫فکر کنم هوش مصنوعیه.
‫"هوش مصنوعی عمومی"
‫قبلا برای سالت ها یکی ساخته بودی، نه؟
‫این بار مدل میتونه ‫کارهای شناختی رو تقلید کنه.
‫واو، خیلی خفن به نظر میاد.
‫پس اون دیگه چیه؟
‫عروس دریایی هایی ‫که به صورت مصنوعی
‫پرورش داده شدن و ‫هیچ وقت پیر نمیشن.
‫البته پنج تاشون تازگیا مُردن.
‫که این طور. اون یکی چیه؟
‫یه ربات تغییر شکل دهنده هست. ‫موقع تغییر شکل خراب شد.
‫هوم. و اون یکی...
‫یه دستگاهه که تو پنج دقیقه ‫برام نودل درست میکنه.
‫خودت درست کنی احتمالا سریع تره.
‫این که دیگه کاملا مشخصه.
‫یعنی همه شون شکست خوردن.
‫تا حالا نتونستم ‫هیچ چیز به دردبخوری بسازم.
‫این که اصلا درست نیست.
‫بالاخره سالت ها رو که تو ساختی.
‫اونا بیشتر شبیه یه جور میراث از مامانن.
‫ای بابا، این حرفو نزن...
‫اَه، لعنتی. دیدی؟ ‫اینم یه شکست دیگه.
‫شاید اصلا برای این کار ساخته نشدم.
‫یا...
‫مامان؟
‫[ ساخت یک دختر ]
‫یه لحظه صبر کن، آکیرا.
‫آکانه؟ چی شده؟
‫بیا. معلم گفته اینو بنویسی، ‫یه چیز قشنگ هم بنویس.
‫نامه عذرخواهی؟
‫من که حتی نمیدونم برای چی.
‫انگار که کم پیشامد داشتی...
‫مگه سالت نظافتچی مدرسه رو دستکاری نکردی؟
‫این نامه برای همون ماجراست.
‫که من خسارتش رو پرداخت کردم.
‫پس بنویس دیگه، ‫که دیگه همچین اتفاقی تکرار نمیشه.
‫فهمیدم.
‫اگه این قدر اصرار داری، آکانه.
‫ها؟ چی؟ ها؟
‫یه لحظه!
‫یعنی تو...
‫هااا؟
‫اون میتونه دست خط منو ‫کاملا تقلید کنه.
‫این جوری دیگه جلوی معلم ها خیالم راحته.
‫خب، پس خودت بهش برس.
‫آخ...
‫اوه؟ بالاخره ولت کرد؟
‫کونیهیتو. یه جورایی این روزا ‫همه از دستم عصبانی ان.
‫تازه فهمیدی؟ مدت هاست داری ‫همه رو دیوونه میکنی.
‫جدی؟
‫ولی من یه خبر جدید دارم. ‫یه خبر خیلی مهم!
‫اوه؟ چیز جدیدی خریدی؟
‫نه، همچین چیزی نیست.
‫بالاخره دوست دختر پیدا کردم!
‫یه دختریه که توی کار پاره وقتم دیدمش.
‫کونی!
‫خب؟ خوشگله، مگه نه؟
‫موهاش خیلی صافه ‫و بوی خیلی خوبی هم میده.
‫آدم موقع انتخاب شریک زندگی،
‫طبیعتا به ویژگی های ژنتیکی توجه میکنه،
‫که خودش اون ها رو نداره. ‫پس اون...
‫آه، خفه شو.
‫به هر حال، دوست دخترم ‫یه پاورآپ حسابی بهم داده.
‫چه جور پاورآپی؟
‫الان توی کار پاره وقتم ‫دو برابر سریع تر کار میکنم.
‫دو برابر سریع تر؟
‫واقعا عجیبه.
‫من قبل از آشنایی باهاش ‫با الانم زمین تا آسمون فرق دارم.
‫تو هم، آکیرا. ‫یه دوست دختر برای خودت پیدا کن.
‫دنیات رو عوض میکنه.
‫پاورآپ با کمک یه دوست دختر.
‫آکیرا؟
‫میرم خونه.
‫چی؟ میری خونه؟
‫هی! هنوز کلاس داریم!
‫پاورآپ با داشتن یه دوست دختر.
‫پیداش کردم.
‫پیداش کردم!
‫راه حل اینکه چطور ‫به عنوان یه محقق پاورآپ کنم!
‫این جوری بالاخره منم ‫به یه پیشرفت بزرگ میرسم.
‫گوش کن.
‫هوم؟
‫آره، من گفتم ‫یه دوست دختر برای خودت پیدا کن...
‫"شماره صفر"
‫ولی کدوم آدم دیوونه ای میاد ‫با علم برای خودش دوست دختر میسازه؟
‫آه، منظورت شماره صفره؟
‫با این، بالاخره میتونم ‫به عنوان یه محقق پیشرفت کنم.
‫همه ش به لطف توئه، کونیهیتو.
‫باشه، تا وقتی خودت راضی باشی.
‫ولی واقعا لازم بود ‫اونو هم با خودت بیاری مدرسه؟
‫هنوز دقیقا نمیدونم ‫چه جور پاورآپی بهم میده.
‫برای اینکه پاورآپ حتما اتفاق بیفته،
‫میخوام عادت های ‫اجتماعی معمولی رو بهش یاد بدم.
‫تو دیگه واقعا آدم مناسبی برای این کاری...
‫گفتی پاورآپ؟
‫بازم داره یه خرابکاری جدید میکنه؟
‫نه بابا.
‫آکیرا برای خودش یه دوست دختر... ‫یعنی، یه انسان ساخته.
‫اونم دانش آموز جدیدمونه.
‫یه انسان ساخته؟
‫آه. من فکر کردم فامیلتونه، ‫چون فامیلیش هم همونه.
‫آکیرا میزو تاماری، ‫شماره صفر میزو تاماری
‫از اون که نمیشه انتظار چیز عادی داشت.
‫تو هم خیلی راحت این قضیه رو قبول کردی.
‫خب، چیز عجیبیه، مگه نه؟
‫اگه آدم یا حتی موجود فضایی هم بسازه، ‫دیگه چیزی ازش تعجبم نمیکنه.
‫فقط امیدوارم از این به بعد ‫دو برابر دردسر درست نکنه.
‫منظورش از این حرف چی بود؟
‫آکانه بعضی وقتا ‫خیلی پیچیده حرف میزنه.
‫خب، شماره صفر.
‫حالا که دوست دختر منی، ‫باید یه پاورآپ انجام داده باشم.
‫بله. ما را در تلگرام دنبال کنید @Sermoviechannel
‫تحقیقات ناموفقم بالاخره باید موفق بشه. ‫و برای همین،
‫تو نقش مهمیبرام داری.
‫بله.
‫لطفا همون جا وایسا.
‫بله.
‫بازم شکست خورد.
‫هوم...
‫شماره صفر، ظاهرا اینجا مناسب نیست.
‫بذار یه جای دیگه بذاریمت.
‫خوبه، همین جا وایسا.
‫بله.
‫هوم، اینم درست نیست.
‫با اینکه دوست دختر دارم، ‫تحقیقاتم هیچ پاورآپی نکرده؟
‫نکنه اصلا ربطی به مکان نداره؟
‫برای اینکه یه زوج پاورآپ بشن، ‫این لازمه!
‫"مجله دوشیزه"
‫اری؟ هنوز اینجایی؟
‫این چیه؟
‫مجله مانگای شوجو.
‫منم خیلی از عشق و عاشقی سر در نمیارم،
‫ولی خب اینا میتونه به عنوان ‫منبع الهام بهت ایده بده.
‫فهمیدم.
‫باشه.
‫شماره صفر، دنبالم بیا.
‫این ژست رو بگیر.
‫بله.
‫خب. حالا میتونم ازت بخوام ‫این ژست رو بگیری؟
‫بله.
‫هوم، مطمئن نیستم.
‫باشه. حالا این یکی.
‫بله.
‫بد نیست.
‫اصلا اینجا چی نوشته؟
‫به هر حال که هیچ کدوم ‫ از این علامت ها رو نمیشناسم.
‫حتی برای محققی در حد منم ‫ظاهرا زیادی سخته.
‫اری!
‫چیه؟
‫نظرت درباره این ژست ها چیه؟
‫آه، اِمم... خب، ‫خوبه دیگه، مگه نه؟
‫آکیرا؟
‫منم دوست دارم روی شماره صفر ‫آزمایش انجام بدم.
‫میتونم؟
‫به هیچ وجه.
‫حدس میزدم.
‫راه حلش رو میدونم.
‫استقلال.
‫استقلال؟
‫تو دیگه کارت از کمک گرفتن گذشته،
‫ولی شماره صفر ‫مثل یه صفحه سفیده.
‫یعنی عملا یه بچه هست.
‫پس از رابطه ها و این چیزا چیزی نمیدونه.
‫ولی من دانش رو توی وجودش نصب کردم.
‫این به تنهایی فایده ای نداره.
‫وقتی تجربه واقعی پشتش نباشه، ‫اون دانش هیچ وقت فعال نمیشه.
‫و برای همین...
‫آکانه، مگه پسرا نباید دور و برت پرسه بزنن؟
‫نباید اول کاری کنی که ‫تجربه های معمول یه دختر رو داشته باشه؟
‫امروز بریم رستوران فمیلی؟
‫اوه، چرا که نه. ‫خب، بریم!
‫آخر هفته با یامادا میرم کارائوکه.
‫چی؟ تو و یامادا؟ ‫فکرشو نمیکردم.
‫فقط تو و میزو تاماری ‫هنوز توی کلاس خبر نداشتین.
‫جدی؟
‫مواظب خودت باش!
‫آره. بای بای!
‫ببینم!
‫چرا کل روز دنبالم راه افتادی؟
‫آکیرا ازم خواسته ‫مراقبت باشم.
‫برای چی؟
‫برای اینکه از یه زن معمولی یاد بگیرم.
‫بازم دارم از دستش حرص میخورم.
‫من خودمو خیلی بیشتر از ‫یه آدم معمولی میدونم.
‫ناراحتت کردم.
‫پس باید عذرخواهی کرد، درسته؟
‫آره، ولی دفعه بعد ‫منتظر تایید من نمون.
‫این آکیرا هم عجب آدمیه.
‫انگار بدون من واقعا هیچ کاری ازش برنمیاد.
‫چی؟
‫خوشحال به نظر میای.
‫نـ نه، اصلا این طور نیست!
‫هوم؟
‫داری چیکار میکنی؟
‫آکیرا ازم خواسته ‫با دوستام ناهار بخورم.
‫با دوستات، هان؟
‫در اصل دستور بدی نیست، ولی...
‫قبل از اینکه غذام سرد بشه.
‫از امروز اینجا کار میکنم.
‫سلام سلام.
‫چرا دقیقا اینجا؟
‫برای یادگیری روابط اجتماعی.
‫هرچی آدم های بیشتری ببینه، ‫بهتره، مگه نه؟
‫که این طور.
‫یعنی باید موقع کار هم ‫مثل یه مادر هلیکوپتری مواظبش باشم؟
‫نه دیگه همه جا. ‫ولی توی آشپزخونه حسابی زیر نظرمه.
‫بیا.
‫بله.
‫اوه؟ قرار نیست اول سرویس دادن رو شروع کنه؟
‫اون که هنوز نمیتونه لبخند بزنه.
‫چطوری میخواد به مشتری ها سرویس بده؟
‫آره، این حرفت منطقیه.
‫راستی، دوست پسر خودخوانده ش کجاست؟
‫هوم؟ خودت ببین. ‫اونجاست.
‫اوه، چند وقته اونجاست؟
‫اصلا قصد داره ‫چیزی سفارش بده؟
‫ولش کن، بذار کار خودشو بکنه.
‫اگه دخالت کنی، ‫فقط دردسر بیشتری درست میشه.
‫باشه. پس این بار نوبت منه!
‫هوم؟
‫داری چیکار میکنی؟
‫ببخشید.
‫بذار سالت انجامش بده.
‫حالا با گرمای باقی مونده.
‫شماره صفر!
‫چی شده؟
‫سفارشتون رو یادتونه؟
‫بله.
‫ببرش بیرون.
‫غذای شما آماده هست.
‫- اووو! ‫- اووو!
‫عالیه!
‫هی.
‫ببخشید.
‫انگار کارت خوب پیش میره.
‫یه آیس کافی، لطفا.
‫خب پس...
‫آقای تاکامینه، دارین استراحت میکنین؟
‫آره، تو هم همین طور؟
‫این روزا شماره صفر ‫چطوری پیش میره؟
‫سوال خوبیه.
‫فکر کنم داره ‫بیشتر شبیه یه دختر معمولی میشه.
‫خب، این که خوبه.
‫پس آکیرا توی نقش پدر ‫و مادر بودن از من بهتره.
‫حتی دختر خودمم ازم متنفره.
‫فقط سالت ها باهام کنار میان.
‫حالا که حرفش شد، یکی از سالت ها ‫از آزمایشگاه ما دزدیده شده.
‫فقط فکر کردن بهش هم دردناکه.
‫این جوری رازهای تحقیقاتمون لو میره.
‫اصلا مشکل امنیتی اونجا چی بوده؟
‫نکنه خودش به خاطر تنهایی ‫برده خونه؟
‫اوه. راست میگی، ‫اینم میتونست یه ایده باشه.
‫در هر صورت، حسابی اوضاع به هم ریخته.
‫این رو بسپارید به من.
‫چون انتظار همچین چیزی رو داشتم، ‫از قبل آماده بودم.
‫اون دیگه چیه؟
‫یه مدل فوق العاده متحرک از سالته ‫که خودم تغییرش دادم.
‫قابلیت های خدماتیش رو حذف کردم ‫و حالا به سرعت ماشین حرکت میکنه.
‫اگه دوباره دزدی بیاد، ‫به راحتی میتونه فرار کنه!
‫قابلیت های خدماتی ‫یه ربات خدماتی رو حذف کردی...
‫فقط تو میتونی همچین ‫ ایده ای به سرت بزنه، اومیناکا.
‫گاهی برای به دست آوردن یه چیز، ‫باید یه چیز دیگه رو قربانی کرد.
‫اگه همه سالت ها رو ‫به مدل های فوق متحرک تبدیل کنیم،
‫دیگه هیچ وقت سالتی دزدیده نمیشه!
‫عجب تند و تیز میدوه.
‫مدل سالت من...
‫غذا آماده هست.
‫ممنون.
‫چطوره؟ خوشت میاد؟
‫مثل یه کتلت معمولیه.
‫معمولیه؟ این خیلی خوشحالم میکنه.
‫آکانه گفت زوج ها معمولا ‫با هم غذا میخورن.
‫نوش جان.
‫کارهایی که یه دوست دختر ‫معمولا انجام میده...
‫آکانه حتما توی این چیزا ‫خیلی وارده.
‫چیز دیگه ای هم گفته؟
‫خب، اگه درست یادم باشه...
‫ظاهرا زوج ها دست همدیگه رو هم میگیرن.
‫دست گرفتن؟
‫بیا اینم امتحان کنیم.
‫بله.
‫تو واقعا شگفت انگیزی.
‫چرا یهو اینو گفتی؟
‫من اصلا بلد نیستم آشپزی کنم.
‫برای همین میخواستم فرایند آشپزی رو ‫خودکار کنم، ولی نشد.
‫ولی تو چیزهای جدید رو ‫در یه چشم به هم زدن یاد میگیری.
‫واقعا شگفت انگیزی.
‫تو همیشه همه چیز رو ‫خیلی پیچیده میکنی، آکیرا.
‫فکر میکنی؟
‫آره، همین طوره.
‫فهمیدم.
‫آه، دستام این روزا خیلی زبر شده،
‫میشه ظرف ها رو تو بشوری؟
‫حتما.
‫بفرما.
‫خیلی عجیبه.
‫با اینکه دوست دختر دارم، ‫اصلا توی تحقیقاتم پیشرفت نکردم.
‫از یه طرف دیگه، میتونم ‫یه وقت خیلی آروم و راحت رو بگذرونم.
‫این زندگی با یه دوست دختر عادیه؟
‫آه، حیف که دیگه رسیدیم.
‫راستی، دستات رو یه لحظه بیار جلو.
‫این رو می سپارم به تو.
‫تمام خاطراتم توی اینه.
‫احتمالا با این کار ‫یه بار سنگین رو دوشت میذارم،
‫ولی بقیه ش رو میسپارم به خودت.
‫بله.
‫خداحافظ، مامان.
‫ببخشید، مامان.
‫آره. یادت بیاد اصلا برای چی ‫شماره صفر رو ساختی!
‫پاورآپ دقیقا برای همینه!
‫چرا؟
‫پس پاورآپِ دوست دختر کجاست؟
‫کونیهیتو، نمیخوای توی ‫راه برگشت یه جایی بریم؟
‫ببخشید، ولی امروز باید کار کنم.
‫دیگه انگار هیچ کار دیگه ای بلد نیستی.
‫چی؟
‫ای بابا. پس ردت کرده؟
‫خفه شو.
‫هی، شماره صفر. ‫اصلا چرا آکیرا رو دوست داری؟
‫منظورم اینه، ‫وقتی تازه به وجود اومده بودی،
‫اصلا دلیلی نداشتی ‫عاشقش بشی، مگه نه؟
‫تو فقط برای همین ساخته نشده بودی؟
‫هی! سر شماره صفر خالی نکن،
‫فقط چون جوابت کرده!
‫آخ.
‫دلیل اینکه آکیرا رو دوست دارم؟
‫اون فقط چرت و پرت میگه. ‫زیادی بهش فکر نکن.
‫"اتاق معلم ها"
‫اینابا میزو تاماری.
‫مادرم.
‫مامان واقعا آدم شگفت انگیزی بود.
‫اون موقع من چیزی جز تحقیقات مامان ‫چیز دیگه ای نمیشناختم،
‫برای همین چیزی نداشتم ‫که باهاش مقایسه اش کنم.
‫وقتی منو از اون مرکز بیرون آورد
‫و آزمایشگاه مامان رو بهش نشون دادم،
‫یه حالتی به صورتش اومد ‫که هیچ وقت فراموشش نمیکنم.
‫اون موقع بود که فهمیدم.
‫فهمیدم مامان چه نابغه ای بوده.
‫تنها شکست مامان، من بودم.
‫باید همه توانمو برای تحقیقات بذارم.
‫هی، شماره صفر. ‫اصلا چرا آکیرا رو دوست داری؟
‫چرا؟ اصلا چرا آکیرا رو دوست دارم؟
‫چون این جوری ساخته شدم؟
‫ولی اگه این طور باشه،
‫یعنی تمام چیزهایی که برام مهمن ‫و چیزهایی که دوست ندارم،
‫فقط از قبل برنامه ریزی شدن؟
‫یعنی هیچ فرقی با اون ندارم؟
‫نه.
‫بعضی چیزها رو با نگاه کردن ‫به آکانه یاد گرفتم.
‫شاید درباره آکیرا هم همین طور باشه.
‫صبح بخیر، آکیرا.
‫اِمم، سلام. چی شده؟
‫یه کاری هست که میخوام امتحانش کنم. ‫برای همین میخوام برم خرید.
‫که این طور؟
‫پس خرید خوبی داشته باشی.
‫لطفا صبر کن. تو هم باید بیای، آکیرا.
‫منم بیام؟ چرا؟
‫منظورم اینه، تو که دوست پسرمی، مگه نه؟
‫زوج ها اوقات فراغتشون رو با هم میگذرونن.
‫ولی من توی تحقیقاتم ‫حسابی گیر کردم.
‫امروز باید بهش برسم.
‫روزهای هفته هم دقیقا همینو میگی ‫و خودتو توی آزمایشگاه حبس میکنی.
‫خب، توی یه دوره افت هستم.
‫برای اینکه ازش بیام بیرون،
‫یه کم تنوع لازمه ‫تا ذهنم از این موضوع فاصله بگیره.
‫خب، اون...
‫بیا دیگه. با هم بریم خرید، آکیرا.
‫آه، یکم زیادی بلند حرف زدیم؟
‫آکیرا.
‫من امروز بعدازظهر میخوام برم ‫آزمایشگاه دانشگاه. تو هم میای؟
‫آقای تاکامینه دلش برات تنگ شده.
‫آکیرا!
‫.:: برگردان به پارسی: مرتضی راکی ::. ‫T.me: @NestedSubtitle
‫ممنون که از ما خرید کردید!
‫راستی،
‫من اصلا نمیفهمم چرا باید ‫برات لباس انتخاب کنم.
‫نمیفهمی؟
‫لباس پوشوندن که تخصص من نیست.
‫اصلا بحث این نیست.
‫فقط همین که
‫تو لباسامو برام انتخاب کردی، کافیه.
‫آکانه دوباره اینا رو یادت داده؟
‫نه. این فقط فکر خودم بود.
‫فکر خودت؟
‫فکر خودم؟
‫فهمیدم.
‫خب این یعنی چی؟ ‫همین برای عاشق شدن کافیه.
‫پس جواب همینه.
‫آکیرا! یه چیز باورنکردنی فهمیدم!
‫آکیرا، از این به بعدم ‫همین جوری با هم وقت بگذرونیم!
‫ها؟ چی؟ ولی من...
‫آکیرا، مدرسه تموم شده. ‫بیا یه کاری بکنیم!
‫ولی من باید تحقیقاتمو ادامه بدم.
‫آکیرا، لطفا تا شیفتم تموم بشه صبر کن.
‫چند بار باید بگم؟ من باید...
‫آکیرا، آخر هفته که باید بری بیرون دیگه!
‫گوش کن دیگه! من باید...
‫آکیرا! آکیرا!
‫آکیرا!
‫تا حالا ندیده بودم این قدر بلند داد بزنی.
‫کونیهیتو.
‫تو رو خدا بهم بگو. ‫پاورآپ من بالاخره کِی اتفاق میفته؟
‫ها؟ کدوم پاورآپ؟
‫از وقتی دوست دختر دارم،
‫وقت کمتری دارم و تمرکزم هم کمتر شده...
‫همه اش اثرات منفیه!
‫تو این جوری فکر میکنی، آکیرا؟
‫با این نتیجه، من قبلش محقق بهتری بودم!
‫داری اشتباه برداشت میکنی، آکیرا.
‫من که هیچ اشتباهی نمیکنم.
‫خودت گفتی آدم با داشتن ‫دوست دختر پاورآپ میگیره!
‫این به وضعیت احساسی خود آدم بستگی داره.
‫زندگی واقعی مثل بازی ها مسیر ایده آل نداره.
‫وضعیت احساسی؟ ‫منظورت از وضعیت احساسی چیه؟
‫یعنی وقتی کنار طرفت هستی خوش میگذرونی،
‫ولی بعد از جدایی همه چی برات خاکستری میشه.
‫خب، معلومه دیگه.
‫این چیزا قراره معنایی داشته باشن؟
‫اصلا چه تاثیری روی عملکرد آدم داره؟
‫دقیقا.
‫اگه هیچ عشقی به شماره صفر نداشته باشی،
‫هیچ وقت هم پاورآپ نمیگیری!
‫پاورآپ نمیگیرم...
‫اون موقع همون آدم قبلی میمونی.
‫چه دوست دختر داشته باشی، ‫چه نداشته باشی.
‫یعنی من تمام این مدت...
‫اوه، چت شده؟
‫کی توی این ساختمون زندگی میکنه؟
‫آکیرا، لطفا صبر کن.
‫ها؟ ولی آکیرا!
‫نـ نمیشه! همین جوری که نمیتونی ‫بری توی خونه یه غریبه!
‫خب مشکلی نیست. ‫بالاخره این خونه توئه.
‫خونه من؟
‫چی؟ این دقیقا شبیه اتاق قبلی منه.
‫از امروز اینجا زندگی میکنی.
‫برای زندگی روزمره ت همه چی اینجاست.
‫داری چی میگی؟
‫نگران پول هم نباش.
‫یه مبلغی به حسابت واریز کردم. ‫بعدا چکش کن.
‫و بعد...
‫یه لحظه وایسا! ‫این کارا یعنی چی اصلا؟
‫یعنی چی؟
‫معلومه دیگه. ‫اینجا زندگی میکنی.
‫از امروز فقط دوستیم. ‫هم کلاسی هستیم.
‫دوست؟
‫فقط هم کلاسی؟
‫خیلی یهویی شد.
‫آکیرا، من کاری کردم که ازم ناراحتی؟
‫نه. تقصیر تو نیست.
‫فقط تحقیقاتم اون جوری که ‫میخواستم پیش نمیره.
‫لطفا منو ببخش.
‫ولی من اینو نمیخوام.
‫چرا میخوای منو از خودت دور کنی؟
‫مگه منو نساختی چون میخواستی ‫دوست دختر داشته باشی؟
‫من دوست دختر میخواستم چون امیدوار بودم ‫این کار یه تاثیری روم بذاره.
‫ولی این چیزی از این کم نمیکنه که من عاشقتم!
‫خب معلومه. ‫تو رو همین جوری ساختن.
‫این احساس واقعی خودت نیست.
‫این روند از قبل توی وجودت برنامه ریزی شده.
‫من که برنامه نویست بودم، ‫بهتر از هر کسی میدونم.
‫به عنوان برنامه نویست میدونی؟
‫واقعا این حقیقت داره؟
‫اگه منو این جوری برنامه نویسی کردی، ‫پس چرا الان این چیزا رو قبول نمیکنم؟
‫واکنش من خارج از محاسبات تو نیست؟
‫شماره صفری که من ساختم.
‫شماره صفری که کارهای غیرمنتظره میکنه.
‫شماره صفری که دستمو میگیره و جلو میبره.
‫از کی تا حالا؟
‫از کی تونستی جلوتر از من حرکت کنی؟
‫تو بعضی وقتا میگفتی که منو نمیفهمی.
‫نه.
‫یعنی همه احساسات من ‫ از قبل برنامه ریزی نشده!
‫ولی این...
‫بگو دیگه! ‫بالاخره جوابمو بده، آکیرا!
‫مگه میشه همچین چیزی درست باشه؟ ‫دیگه هیچ وقت سراغم نیا!
‫هی، شماره صفر.
‫تحقیقات من... نه...
‫توی تحقیقات مامان
‫همیشه برنامه ای وجود داشت که ‫جلوی سرپیچی از خالق رو میگرفت.
‫تو هم طبیعتا از این قاعده مستثنی نیستی.
‫حالا فهمیدی؟ ‫تو رو همین جوری ساختن.
‫پس دیگه این قدر سرکشی نکن!
‫من اینو نمیخوام.
‫چرا این قدر لجبازی میکنی؟
‫اگه زیادی در برابر برنامه کنترل مقاومت کنی، ‫ممکنه بمیری!
‫بالاخره آروم بگیر!
‫ولی من عاشقتم.
‫چند بار باید بگم؟ ‫ این فقط یه عشق مصنوعیه!
‫من عاشق تو...
‫آکیرا!
‫گمشو! گمشو! گمشو!
‫شماره صفر دیگه اینجا نیست،
‫پس چرا نمیتونم تمرکز کنم؟
‫حتی روند فکر کردنم هم ‫از قبل کندتر شده!
‫چون عاشقتم.
‫آکیرا.
‫آکیرا؟
‫صبح بخیر، آکیرا.
‫هوشیاری؟
‫منو میشناسی، مگه نه؟
‫آره، مامان.
‫جواب اشتباهه، آکیرا.
‫من دوست دخترتم، یادت رفته؟
‫یا ترجیح میدی من مادرت باشم؟
‫نـ شماره صفر؟
‫چرا؟
‫چرا هر بار
‫میای سر راه من؟
‫فکر کنم یکم ترسیدم.
‫پس تو
‫اومدی آزمایشگاه؟
‫توی راهرو که دیدمت، ‫باورم نمیشد دارم درست میبینم.
‫تا حالا یه آدم رو ‫روی پشت یه سالت ندیده بودم.
‫واقعا که.
‫این قدر درگیرت کرده ‫که این جوری داد میزنی؟
‫نباید از اول بیرونش میکردی.
‫محقق ها اولویت هایی دارن.
‫اولویت هایی که حتی از خانواده هم مهمترن.
‫این حرف خودت بود، یادت رفته؟
‫آدم نمیتونه با حرف های خودش مخالفت کنه.
‫ولی گوش کن، تو که همین الانش هم
‫شماره صفر رو به عنوان ‫یه شکل دیگه از انسان ساختی.
‫پس دیگه لازم نیست اینقدر عجله کنی، نه؟
‫این کار دستاورد خودم نبود.
‫خودت بهتر از هر کسی اینو میدونی.
‫خب، شاید حق با تو باشه.
‫بین همه هم کلاسی های اون موقع، ‫هیچ کدوم به اندازه اون خاص نبود.
‫نه فقط مادرت، ‫خودت هم فوق العاده ای.
‫بالاخره تو تحقیقاتش رو میفهمی، مگه نه؟
‫فقط یه بخشی شو.
‫تنها کاری که بلدم اینه که ‫تحقیقات مامان رو تحلیل کنم،
‫ولی حتی همینم راضیم نمیکنه.
‫چه قدر افسرده ای، بابا. کمک!
‫فقط بهش به چشم یه محقق نگاه نکن،
‫از خاطراتی که به عنوان خانواده باهاش داری
‫هم لذت ببر.
‫این حرفو کسی میزنه که ‫از خانواده خودش فرار کرده.
‫حالا تو میخوای درباره خانواده ‫به من درس بدی؟
‫تربیت اینابا بود که ‫تو رو این جوری بار آورد؟
‫هییی!
‫چته، شماره صفر؟
‫بفرما.
‫ممنون.
‫شنیدم چی شده. ‫آکیرا بیرونت کرده، درسته؟
‫آره...
‫یه فکری دارم!
‫میتونی به بهونه اینکه میای دیدن من، ‫آکیرا رو هم ببینی.
‫نه، نمیتونم این کارو بکنم.
‫آکیرا که حتما منظور بدی نداره.
‫ولی بازم داره اذیتت میکنه.
‫میدونم.
‫اون نسبت به بقیه بدجنسی نمیکنه،
‫ولی اصلا هم براشون اهمیتی قائل نیست.
‫به به، پس خودت خوب میشناسیش.
‫مگه برای دلداری دادن به من نیومده بودی؟
‫چرا، ممنونم.
‫با همین صحبت کوتاه، ‫یکم حالم بهتر شد.
‫برای کسی که هنوز صفر سالشه، خیلی بالغه.
‫وقتی اولین بار آکیرا تو رو بهم معرفی کرد، ‫خیلی تعجب کردم.
‫تعجب کردم که واقعا یه آدم ساخته.
‫آکیرا از همون بچگی هم فوق العاده بود.
‫حتی حسودیم هم نمیشد بهش.
‫فقط یه چیز بود.
‫تا امروز یادم نرفته ‫دستش اون موقع چه قدر سرد بود.
‫ولی دستش خیلی گرمه.
‫کاش میتونستم مثل یه آدم معمولی ‫کنارش بمونم.
‫مخصوصا با آکیرا، ‫احتمالا این غیرممکنه.
‫برای رسیدن به یه هدف تلاش کنی
‫و در عین حال یه زندگی عادی داشته باشی، ‫متأسفانه با هم جور درنمیاد.
‫ولی از کجا می‌تونیم
‫اینقدر مطمئن باشیم؟
‫شاید اصلاً بشه این کارو کرد!
‫کاش حق با تو باشه.
‫جعبه سیاهت واقعا خیلی بزرگه، مامان.
‫آه، تویی.
‫این روزا خیلی فعال شدین.
‫این دیگه چیه؟
‫این روزا فقط همچین چیزایی میبینم.
‫تو هم مثل شماره صفر داری ‫کارایی میکنی که نمیفهمم.
‫اینجا؟
‫چته؟
‫ها؟ تـ تو کی هستی؟
‫شـ شماها از جون من چی میخواین؟
‫چرا؟
‫منتظر همین بودیم.
‫بالاخره اون پسره دیگه ‫مراقب تو نیست.
‫پس از این فرصت استفاده میکنیم.
‫اینجا کجاست؟
‫چته، آکیرا؟
‫خسته ای؟
‫نه، نیستم.
‫البته... شاید یکم خسته باشم.
‫فقط یکم دیگه طاقت بیار.
‫یه هدیه هم برات دارم.
‫مطمئنم خوشت میاد.
‫صبر کن!
‫این هدیه رو لطفا به یکی دیگه بده.
‫برای من زیادی سنگینه.
‫میدونی این هدیه چیه؟
‫پس اینجا دنیای واقعی نیست،
‫بلکه یه خاطره هست ‫که ذخیره ش کردم.
‫خاطره؟ ولی توی اون فلش ‫یادداشت های تحقیقاتیت بود، نه؟
‫مگه میشه توی یادداشت های تحقیقاتی ‫با هم حرف بزنیم؟
‫پس تو هنوز این تفاوت رو نفهمیدی.
‫روی چی تحقیق میکنی؟
‫روی هیچی. نه، این درست نیست. ‫من یه دختر ساختم.
‫چه خوب.
‫خوشحالم که پیداش کردی.
‫چون بزرگ ترین هدیه ای که ‫میخواستم بهت بدم،
‫همین دختر بود.
‫مگه نمیخواستی من تحقیقاتت رو ‫ادامه بدم؟
‫تو تحقیقاتت رو به من سپرده بودی.
‫نه، اون دختر.
‫چرا اون دختر؟
‫چون به خاطر بیماریم ‫دیگه نمیتونم کنارت بمونم.
‫ولی اون جای منو میگیره.
‫نه من، بلکه شماره صفر؟
‫پس اصلا تحقیق کردن من ‫از اول معنایی داشت؟
‫چی؟
‫خیلی دوست داشتم بزرگ شدنت رو ببینم.
‫وقتی دبیرستانی میشدی،
‫حتما دیگه خیلی کم باهام حرف میزدی.
‫و وقتی بزرگسال میشدی،
‫کلی چیز تجربه میکردی و چیزایی میفهمیدی ‫که من ازشون خبر نداشتم.
‫حتی احتمالا زمین هم میخوردی.
‫اگه خانواده هم کنارت بود، ‫حتما این دوران بیشتر بهت خوش میگذشت.
‫برای همین اون دختر رو ساختم.
‫این یعنی چی؟
‫مگه میشه همچین چیزی حقیقت داشته باشه؟
‫یعنی من تمام این مدت ‫داشتم اشتباه میکردم؟
‫اون حس امنیت و آرامشی که داشتم،
‫اون حس خشم...
‫هیچ ربطی به این نداشت که ‫اون نمیذاشت پاورآپ بگیرم.
‫یا اینکه دوست دخترم بود.
‫موضوع خیلی ساده تر از این حرفا بود.
‫نباید از دستش میدادم! ‫نباید پسش میزدم!
‫چیزی که میخواستم،
‫موفقیت به عنوان یه محقق نبود!
‫مامان، باید چیکار کنم؟
‫من با شماره صفر بدرفتاری کردم!
‫وای، باهاش بدرفتاری کردی؟
‫خب دوباره باهاش آشتی کن.
‫آشتی کنم؟
‫ولی روابط بین آدما ‫که به این سادگی ها نیست.
‫اگه نبخشیدت،
‫از یه راه دیگه دوباره امتحان کن.
‫مگه تحقیقات هم همین نیست؟
‫حرفت درسته...
‫خب برو دیگه. ‫بهتره کم کم بری پیشش.
‫میتونم از این به بعد هم ‫اینجا باهات حرف بزنم؟
‫برو جلو. ‫همراه اون.
‫چشم، مامان.
‫.:: برگردان به پارسی: مرتضی راکی ::. ‫T.me: @NestedSubtitle
‫اوه؟ آکانه؟
‫چته؟
‫بعد از اینکه منو ندیدی،
‫فقط همینو بلدی بگی؟
‫هی، این کارو نکن!
‫خشونت که راه حل نیست!
‫آکیرا همیشه یه کم حواس پرته،
‫که خودت میدونی!
‫خفه شو!
‫فکر میکنی هر بار که گندکاری های اونو ‫جمع میکردم چه حسی داشتم؟
‫ها؟ اِم... حتما برات ‫خیلی اعصاب خوردکن بوده، نه؟
‫دقیقا!
‫حالا فکر میکنی وقتی ‫شماره صفر یهو
‫ همه این کارا رو انجام داد، چه حسی داشتم؟
‫میفهمی چی میگم؟
‫بالاخره از شر این همه دردسر خلاص شدم! ‫چه خوب! مگه نه؟
‫دقیقا همین!
‫شماره صفر این همه تلاش میکنه، ‫ولی این باعث شده من...
‫ها؟ یعنی میخوای بگی تو...
‫شماره صفر؟
‫بالاخره تونستم رمزگشاییشون کنم، مامان.
‫داری چیکار میکنی؟
‫آکانه! شماره صفر الان کجاست؟
‫اِم...
‫کونیهیتو! شماره صفر کجاست؟
‫ها؟ اِم... بذار فکر کنم...
‫امروز سر کار شیفت نداشت،
‫پس احتمالا خونه هست، ‫مگه اینکه رفته باشه بیرون.
‫هی!
‫چی؟ همین جوری رفت؟
‫و تو میدونی کجا میره.
‫آره، میدونم.
‫همه چی درست میشه.
‫رابطه شون اون جوری که تو فکر میکنی نیست.
‫راستش، من از عشق و نفرت ‫چیز زیادی سر درنمیارم.
‫ولی فکر اینکه دوباره ببینمش، ‫یه جورایی آرومم میکنه.
‫نکنه معنی داشتن خانواده همینه؟
‫همینه؟
‫شماره صفر! میخوام ببینمت!
‫شماره صفر؟
‫نکنه خوابه؟
‫اینجا نیست؟
‫نه، عجیبه.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫"اتصال"
‫"هیچ داده ای وجود ندارد"
‫داده های نظارتی سالت حذف شدن؟
‫این یعنی چی؟
‫چی؟
‫"نظارت تصویری در حال اجرا"
‫"مکان: توکیو، منطقه بونکیو" ‫"هوا: آفتابی"
‫این دیگه چیه؟
‫"هیچ داده ای وجود ندارد"
‫حتی اطلاعات دوربین های اطراف ‫هم پاک شده!
‫خاطرات اینابا
‫اوه؟
‫این سیگنال...
‫پس اینجایی!
‫با من بیا!
‫سالت ها!
‫به سلامت برو خونه.
‫اون که همین الان آکیرا نبود؟
‫اینجا چه خبره؟
‫تو هم میخوای دنبالش بری؟
‫ما خودمون از پسش برمیایم، ‫تو برو دنبالش.
‫من که فقط شکست ‫پشت شکست ساخته بودم، ولی یهو...
‫نکنه این یه گوشه از دنیاییه ‫که مامانم دیده بود؟
‫چه قدر سبک شدم!
‫الان کجاست؟
‫"مکان: توکیو، منطقه چوئو " ‫"هوا: آفتابی"
‫"خاطرات اینابا"
‫لعنتی! این جوری بهش نمیرسم!
‫"مکان: توکیو، منطقه چوئو " ‫"هوا: آفتابی"
‫"بازنویسی"
‫"خاطرات اینابا"
‫"بازنویسی"
‫"مکان: توکیو، منطقه چوئو"
‫"بازنویسی"
‫اینجا چه خبره؟
‫اوه؟ واقعا مسیرش از این طرفه؟
‫ها؟ چرا ماشین از این طرف میره؟
‫بالاخره پیدات کردم!
‫"در حال برقراری اتصال"
‫"اتصال ناموفق - آفلاین"
‫چرا ماشین خودران نیست؟
‫صبح بخیر. ‫چه حسی داری؟
‫دارم دزدیده میشم، مگه نه؟
‫نه بابا. ‫این فقط آماده سازی تحقیقاتیه.
‫ولی چرا همچین کاری میکنین؟
‫دزدیدن من که کمکی به تحقیقاتتون نمیکنه!
‫ای بابا، انگار هنوز نمیفهمی.
‫بدن تو برای آدم معمولی ای مثل من،
‫یه چیز فوق العاده باارزشه.
‫من که فقط یه دختر کاملا معمولی ام.
‫تو هر چیزی هستی جز معمولی!
‫تو رو بچه اینابا میزوتاماری ساخته.
‫تو یه نوع جدید از انسانی!
‫اگه این قدر به آکیرا علاقه دارین،
‫خب همین حافظه رو بخونین!
‫من که خیلی وقته اینو بررسی کردم.
‫ولی چیز به دردبخوری توش نبود.
‫ولی آکیرا همیشه باهاش کار میکرد!
‫چیزی که روی اون بود،
‫یادداشت تحقیقاتی نبود.
‫من میخوام تحقیقاتش رو با چیزی ‫تحلیل کنم که خودم بفهممش!
‫و برای این کار، چیزی بهتر از تو نیست، ‫شماره صفر.
‫چیه؟
‫"درون تونل آهسته برانید"
‫زودتر از چیزی که فکر میکردم.
‫دور بزن!
‫"بازنویسی"
‫فکر کنم دیگه آخر خطه.
‫بریم.
‫عصر بخیر، آکیرا. ‫چه تصادفی اینجا همدیگه رو دیدیم.
‫اِری...
‫فقط نگران بودم ببینم دخترم ‫برات دردسری درست نکرده باشه،
‫برای همین اومدم ببرمش.
‫اگه کسی رو زیادی به خودش وابسته کنی، ‫آینده شو خراب میکنی.
‫من هنوز میخوام یکم بیشتر باهاش بازی کنم.
‫باشه، تا وقتی منم ‫به عنوان خانواده کنارش باشم.
‫بگیرینش.
‫آکیرا! فرار کن!
‫پس واقعا جواب نداد.
‫خودت که میدونستی، نه؟
‫میدونستی توی تحقیقات مامانم ‫یه همچین برنامه ای نصب شده.
‫آره. یه بخشی بود که ‫ اصلا نمیتونستم بازنویسیش کنم.
‫پس اونا واقعا نمیتونن ‫جلوی آدما سرکشی کنن.
‫اگه اینو میدونستی، ‫پس چرا همه این کارا رو کردی؟
‫آکیرا از همون بچگی فوق العاده بود.
‫حتی ذره‌ای هم بهش حسودی نمیکنم.
‫انگار واقعاً از ته دل می‌گفتمش.
‫منم همه توانمو گذاشته بودم.
‫فکر میکردم منم میتونم یه چیزی خلق کنم.
‫استعدادی که از پدر و مادرم ‫به ارث برده بودم.
‫یه محیط پر از محبت.
‫موفقیت‌ هایی که بهشون افتخار کنم.
‫منم همچین چیزایی میخواستم.
‫امیدوار بودم بتونم حتی یه ذره هم که شده ‫پا به پات بیام.
‫برای همین از همون اول میدونستم،
‫از لحظه‌ای که تو پیدات شد،
‫دیگه هیچ شانسی ‫برای بردن من وجود نداره.
‫با شماره صفر چی کار داشتی؟
‫خب، منم محققم دیگه.
‫من تو رو یه دوست خوب میدونستم.
‫برای همینه که تو اصلاح‌ ناپذیری.
‫دقیقاً چی...
‫من دقیقاً چی هستم؟
‫واقعاً فقط یه ساخته‌ام؟
‫بالاخره پیدات کردم.
‫بریم خونه؟ میخوام بابت ‫یه سری چیزا ازت عذرخواهی کنم.
‫هنوز خیابون ‌ها بهم ریخته‌ هست، ‫حالا چجوری برگردیم خونه؟
‫شماره صفر؟
‫چی شده؟ جایی از بدنت درد میکنه؟
‫آکیرا، فکر میکنی...
‫فکر میکنی منم مثل بقیه‌ام؟
‫منظورت سالت‌ هاست؟
‫معلومه که با اونا فرق داری!
‫ولی خودت گفتی احساسات من ‫فقط از قبل برنامه‌ریزی شدن.
‫ببخشید! ‫حتماً با این حرفم ناراحتت کردم.
‫حرفم این نیست. ‫من دنبال عذرخواهی نیستم.
‫میخوام درکم کنی!
‫الان دیگه درکت میکنم.
‫لطفاً دیگه همینجوری یه چیزی نگو.
‫من که همینجوری نمیگم.
‫پس قبول داری که احساسات من ‫یه چیز ساختگی نیست؟
‫این...
‫نمیدونم.
‫ولی فهمیدم که احساساتت رو ‫اشتباه برداشت کرده بودم.
‫خودتو بابتش سرزنش نکن.
‫همونطور که من نمیتونم ازت متنفر باشم،
‫آدما هم نمیتونن ‫به این راحتی طرز فکرشونو عوض کنن.
‫و برای همین...
‫یه‌ دفعه چت شد؟
‫آخ! آخ! داری چی کار میکنی؟
‫میخوای دست نگه دارم؟
‫معلومه که میخوام!
‫ولی من نمیخوام.
‫لطفاً بس کن!
‫خودت خوب میدونی برنامه کنترل ‫بهت آسیب میزنه!
‫آره.
‫دردش دیوونه‌کننده‌ست، آکیرا.
‫آروم باش! ما که هنوز ‫درست و حسابی با هم حرف نزدیم!
‫چرا این کارو میکنی، شماره صفر؟
‫چرا؟
‫چرا، آکیرا؟
‫چرا احساسات منو باور نمیکنی؟
‫من که به چیزی جز تو فکر نمی‌کنم، آکیرا.
‫ولی واقعیت اینه که من ‫مقابل کنترل آکیرا شکست خورده بودم.
‫پس تعجبی نداره ‫که اون حرفامو باور نکنه.
‫پس تنها کاری که از دستم برمیاد
‫ اینه که همچنان در برابرش مقاومت کنم.
‫چون تحمل درد کنترل تو... ‫تقریباً غیرممکنه!
‫حرفات با کارات ‫اصلاً جور درنمیاد!
‫اتفاقاً کاملاً جور درمیاد!
‫ولی رفتارت ‫اصلاً منطقی نیست!
‫من فقط می‌خوام باور کنی ‫که احساساتم واقعین!
‫چه کله‌ شقی هستی!
‫اگه همینجوری ادامه بدی، می ‌میری!
‫که چی؟
‫این تنها راهیه که ‫برام باقی مونده!
‫چند بار دیگه باید بگم؟
‫چند بار دیگه باید بگم ‫بدنت برای این کار ساخته نشده!
‫برای همینه که... ‫دارم این کارو میکنم.
‫من...
‫دارم در برابر تو مقاومت میکنم.
‫شماره صفر.
‫ممکنه واقعاً تو...
‫صبر کن! منم به هم ریختم.
‫نباید اینطوری باشه. ‫یه چیزی درست نیست.
‫خودم بهت ثابتش می‌کنم.
‫اینکه احساسات انسان ‌ها ‫قابل کنترل نیستن،
‫آکیرا!
‫دیگه بسه.
‫اگه ادامه بدی، می‌ میری.
‫تو کی هستی؟
‫غریبه ها لطفاً تو این قضیه دخالت نکنن!
‫باورم نمیشه!
‫وای نه! آکیرا!
‫آکیرا.
‫زنده بمون.
‫زنده بمون
‫و باهاش زندگی کن.
‫شماره صفر!
‫این کارو نکن!
‫شماره صفر؟
‫من واقعاً... ‫چقدر حقیرم.
‫چرا... تا این حد پیش میری؟
‫که بارها بهت گفتم...
‫ولی... آخرش تو بردی.
‫کاملاً حق با تو بود.
‫احساسات من ساختگین.
‫اینطور نیست.
‫برخلاف من، تو...
‫شماره صفر؟
‫هی، خیلی وقته ندیدمت.
‫اِ؟
‫فکر نمیکردم دست راستت مصنوعیه؟
‫آها. یه سری اتفاقات افتاد،
‫برای تنوع، دست چپمو ‫هم تغییر دادم.
‫نکنه دوباره...
‫خب، دیگه چی میتونم بگم؟
‫واقعاً خیلی بی ‌ملاحظه‌ای.
‫ولی خوشحالم که میبینم ‫هر دوتون سالم و سرحالین.
‫چرا نباید باشم؟
‫نکنه... ‫نگران ما شده بودی؟
‫تا وقتی هردوتون اینقدر ‫تو فکر و خیال و ناراحتی هستین،
‫دیگه روم نمیشه درباره اون ‫کار خطرناک چند وقت پیش چیزی بپرسم.
‫تو همیشه تو هر چیزی ‫اول بدی ‌هاشو میبینی، مرد.
‫لازم نیست به خاطر من ‫دلسوزی کنین یا همچین چیزی.
‫من واقعاً از دست جدیدم ‫خیلی خوشم میاد.
‫آکیرا، چیزی که الان داره نشون میده ‫دلسوزی نیست، بلکه...
‫راستی دوستت چی شده؟
‫یه مدته دیگه مدرسه نیومده.
‫اون دوست دختر من نیست.
‫اوه!
‫بله، الو؟
‫"خوشحال میشیم راهنماییتون کنیم"
‫از اون اتفاق به بعد ‫هنوز چشم ‌هاشو باز نکرده.
‫چند بار معاینه‌ اش کردم، ‫ولی از نظر جسمی کاملاً سالمه.
‫با این حال امروز هم دوباره ‫مثل یه مُرده عمیق خوابیده.
‫اوایل اونقدر نگران بودم ‫که هر روز معاینه ا‌ش میکردم.
‫وقتی مطمئن شدم زنده میمونه،
‫تصمیم گرفتم با خیال راحت ‫وقت بذارم و راهی برای حل این مشکل پیدا کنم.
‫امروز هم همینطور.
‫این دروغه! ‫دارم خودمو گول میزنم!
‫چطوری میتونم آروم باشم؟ ‫وقتی حتی نمیدونم دلیل خوابش چیه!
‫تصمیم گرفتم باهاش زندگی کنم.
‫معلومه که دائم نگرانش می‌شم!
‫دیگه تحملش سخته!
‫فقط وقتی آروم میگیرم که ‫یه بار حسابی از خجالتش دربیام!
‫فکر میکردم باید حسابی ‫بشینم سرزنشش کنم،
‫ولی همین که دیدم اونجا وایساده،
‫همه عصبانیت از سرم پرید.
‫خوش اومدی به خونه.
‫آکیرا.
‫.:: برگردان به پارسی: مرتضی راکی ::. ‫T.me: @NestedSubtitle
‫- ساعت 11:30 همدیگه رو می‌بینیم! ‫- باشه
‫کارگردان: ‫گنشو یاسودا