« خانه‌ای کوچک در علفزار »
روزی روزگاری...
لورا!
شام می‌خوای یا نه؟
روزی روزگاری،
بابا و مامان
و مری و لورا
خونه‌شون در جنگل بزرگ ویسکانسین رو ترک کردن.
مامان ناراحت بود که زندگی‌مون رو جا گذاشته،
ولی بابا گفت داشت خیلی شلوغ می‌شد،
و به یک شروع تازه در غرب نیاز داشتیم.
هر روز، اسب‌ها تا جایی که می‌تونستن سفر می‌کردن،
و بابا و مامان در یک جای جدید کمپ می‌کردن.
بالاخره، به علفزار رسیدن،
که چیزی جز چمن و امواج نور و سایه
و آسمونی پهناور وجود نداشت.
هر روز و هر شبش یه ماجراجویی بود.
بریم!
و خوشبخت بودن
چون یه خانواده بودن و باهم بودن.
♪ سوت بزن ♪ ♪ تا پیشت بیایم، ای یارم ♪
♪ حتی اگر پدر و مادر ♪ ♪ و همه با آن مخالفت کنند ♪
♪ سوت بزن ♪ ♪ تا پیشت بیایم، ای یارم ♪
چیزی نمونده، فسقلی.
♪ خانواده اینگالز دارند می‌آیند ♪ ♪ هورا! هورا! ♪
♪ خانواده اینگالز حالا به کانزاس می‌آیند ♪
♪ خانواده اینگالز دارند می‌آیند ♪ ♪ هورا! هورا! ♪
♪ خانواده اینگالز دارند می‌آیند ♪ ♪ هورا! ♪
می‌بینی؟ واگن‌های زیادی از اینجا عبور کردن.
- چرا یکی رهاش کرده؟ - احتمالاً خیلی سنگین بوده.
جک می‌تونه ازش رد بشه؟
این یه بار آره.
- افسار رو بگیر. - بابا!
چارلز!
ولش نکن!
نه! جک!
- جک! - جک!
- عقب وایسا. - جک!
- لورا، عقب وایسا! - جک!
جک!
باید حرکت کنیم!
مامان!
دخترها، محکم بچسبید!
حرکت کن!
دخترها.
- جک! جک! - حالت خوبه؟ صدمه دیدی؟
- خوبی؟ حالت خوبه؟ - جک! جک!
- جک! - جک!
جک!
دیدم که واگن‌تون توی شیب‌های تُند گیر کرد.
هی.
حال همه خوبه؟
من دکتر جرج تَن هستم.
می‌شه یه نگاهی بندازم؟
ممکنه یکم بسوزه.
انگار عبور راحتی بود.
بارون‌های بهاری سرعت آب رو زیاد می‌کنن.
راحت می‌شه اشتباه کرد.
خوب بلدی اسب‌ها رو کنترل کنی.
آرامش رو حفظ کردی، همه رو به ساحل رسوندی.
کارت خیلی خوب بود.
- تا جایی که می‌تونی خشک نگهش دار. - ممنون.
فکر کنم داری به ایندپندنس میری.
تا اونجا راهی نمونده، فقط یک و نیم روز.
وقتی به شهر رسیدین،
به فروشگاه هندرسون برید که بهترین قیمت‌ها رو داره.
- اداره املاک کجاست؟ - نه. اداره‌ی املاک نداره. هنوز نه.
احتمالاً بتونی ایلای جیمز رو توی هتل جادسون پیدا کنی.
واسه ثبت ادعای زمین راهنمایی‌تون می‌کنه.
می‌دونی،
اکثر مردم با افراد، دوستان و خانواده‌ی بیشتری به غرب میان.
نه تنهای تنها.
جواب نداد.
امیدوارم چیزی که دنبالشی رو پیدا کنی.
غذا چی شد؟
همه‌اش خراب نشده، ولی تقریباً.
من رو ببخش.
با چیزی که ازش مونده یه ضیافت برپا می‌کنیم.
جک! جک!
جک!
زودباش.
اینقدر جاسوسی نکن.
لورا.
مامان میگه بیا شام بخور.
واسه صبحونه نیومدی.
باید راه بیفتیم.
- باید منتظر جک بمونیم. - جک شناگر خوبیه.
احتمالاً فقط داره یکم رودخونه رو می‌گرده
تا بخواد بهمون برسه.
چطوری پیدامون کنه؟
آسونه. بوی تو رو دنبال می‌کنه.
چی کار می‌کنی؟
یه رد واسه جک به جا می‌ذارم.
نون ذرت رو خیلی دوست داره.
خیلی کوچیکه.
همین رو می‌خواستیم، درسته؟
- که شروع یه چیزی باشه. - وقتی کارت تموم شد بیا پیدامون کن.
- آبنبات نعنایی یادت نره. - نمیره.
بریم.
سلام. من امیلی هندرسون هستم.
فکر نکنم افتخار آشنایی رو داشتیم.
کارولین اینگالز. یه لیست دارم.
در ضمن، می‌خوام این نامه‌ها رو به خونه پست کنم.
ببخشید. اینجا هنوز اداره پست نداره.
نه اداره پست، نه کلیسا، نه مدرسه.
یه دکتر خیلی خوب داریم.
پس همون لیست. ممنون.
ببخشید. من دنبال ایلای جیمز می‌گردم.
اینجا چی داریم؟
چهره‌ی جدید.
بذار حدس بزنم.
اومدی زمینی که بهت وعده دادن رو بگیری.
به حرف آقای مهربونی که اینجاست اهمیت نده.
من ایلای جیمز هستم.
اینگالز. دکتر تَن گفتن
واسه ادعا باید با شما صحبت کنم.
- خانواده همراهت داری، آقای اینگالز؟ - زن و دخترهام.
هوم.
نه برادر. نه پسر.
به آسیاب برو.
سم پارکر یه نقشه از ادعاها داره.
غیررسمیه، ولی تو مسیر درستی می‌فرستت.
حیف شد که چیزی جز جاهای زباله نمونده.
- کلی زمین مونده. - همینطور کلی گرگ.
نیاز نیست مثل احمق‌ها رفتار کنید.
- به ایندپندنس خوش اومدی، آقای اینگالز. - ممنون.
چی می‌خوای؟
نعنایی؟ آدامسی؟ لیمویی؟
ربان‌هام رو آب برد.
که چی؟
مامان می‌خواد متمدن باشیم.
ربان نشونه‌ی تمدنه،
حتی اینجا وسط ناکجاآباد.
ترجیح میدم این رو داشته باشم.
چرا؟ تو که خوندن بلد نیستی.
بلدم.
حرفت رو پس بگیر.
با اینکه سن کافی رو داری.
کیلب، منتظر اون بسته‌ها هستن.
همه‌تون امشب توی هتل می‌مونید؟
- ترجیح میدیم کمپ بزنیم. - اون بیرون خوب مراقب دخترهات باش.
گرگ‌ها و مردها به یک‌اندازه ممکنه بدزدن‌شون.
گرگ‌ها فقط موجودات وحشی هستن.
فاصله رو حفظ کنید.
غذا بیرون نذارید.
- مشکلی پیش نمیاد. - فقط یه توصیه‌ی دوستانه بود.
صورت‌حساب‌تون.
خب، همه‌چیز از راه دور می‌رسه.
- قول میدم قیمت‌ها منصفانه‌ست. - مطمئنم هست.
- می‌تونیم براتون حساب دفتری باز کنیم. - نه. ممنون.
فقط باید قهوه و بیکن رو برداریم.
و تخم‌مرغ.
و شکر. و ریشه‌ی زنجبیل.
بابت دردسر خیلی متاسفم.
نه، هیچ دردسری نیست.
می‌خوای آواز بخونی؟
ربانم مال تو.
ربانت رو نمی‌خوام.
آبروم رو بردی.
به خاطر اون پسره؟
سلام هم نکرد.
تازه، فکر کردم عاشق چارلی استونِ کودن باشی.
خب، هیچوقت دیگه قرار نیست ببینمش، مگه نه؟
تو اهمیت نمیدی که رفتیم، چون هیچ دوستی نداشتی.
من داشتم.
زودباش جک.
می‌دونم پیدامون می‌کنی.
تو این رو بگیر.
من تبر و چاقوم رو دارم.
یه تفنگ دیگه یا یه سگ دیگه می‌خوایم.
توی لیست بذارش. تا قبل از غروب آفتاب
برمی‌گردم با یه جایی که اسمش خونه باشه.
مامان، ببین!
یه عروسک سرخ‌پوستیه، درسته؟
به نظرت اسمش چیه؟
می‌شه نگهش دارم؟ لطفاً؟
می‌تونی پارگی‌هاش رو بدوزی
و از ربان‌هام استفاده کنی.
باشه.
چرا بابا برنگشته؟
احتمالاً فقط وایساده که شکار کنه.
تفنگ رو نبرد.
جک؟
ازش دور بشید!
برید!
آروم.
فقط منم.
کجا بودی؟
زمان از دستم در رفت،
واسه همین من و پِت کمپ زدیم.
ولی قشنگ‌ترین و بهترین تیکه زمین رو پیدا کردیم.
صبرکن تا ببینیش.
هوم؟
- صبحونه بخوریم و راه بیفتیم؟ - خودت صبحونه درست کن.
نزدیک بود گرگ لورا رو بخوره.
باشه، خونه اینجا ساخته می‌شه. باغ اینجا.
اصطبل اونجا.
با یه تاب.
بهار آینده هم تا جای ممکن گندم و ذرت کِشت می‌کنیم.
خب، نظرت چیه؟
خواهرم گفت احمقم که هرچیزی
و هرکسی می‌شناختم رو رها کنم
و دنبالت به تاریکی بیام.
حالا اینجاییم.
ولی حالا اینجاییم.
♪ بتاب، ای ماهِ سیمین ♪
♪ راهِ مسافر را روشن کن ♪
♪ آن‌گاه که آواز بلبل ♪ ♪ در شب طنین‌انداز است ♪
♪ دیگر هرگز، هرگز ♪ ♪ از یارِ راستینم جدا نخواهم شد ♪
♪ زیر پرتوهای نرم و سیمگونت، ای ماهِ مهربان ♪
♪ دلدارم، چون گوزنِ کوهستان، دلیر بود ♪
♪ نجیب و مردانه... ♪
لورا الیزابت اینگالز!
می‌گیرمت!
♪ و مرا از صمیم دل دوست داشت ♪
♪ آه، ادوینِ من، همانندی نداشت ♪
بیدارم.
تو بخواب.
مری رو می‌ذارم مراقبت باشه،
لورا رو می‌برم کمکم کنه.
آره. خوبه. خوبه. خودشه.
یه استراحتی بکن، فسقلی.
سلام.
اوه.
اوه! مال توئه؟
عروسکم رو برده.
شک دارم عروسکت رو برده باشه.
خودت گمش کردی، یادته؟
اون همه گریه کردی؟
زیر یه سنگ توی گِل پیداش کردم.
مامانم پارگی‌های لباسش رو دوخت.
می‌تونی دکمه رو نگه داری.
راستی من لورا هستم.
چارلز اینگالز.
نزدیک اینجا داریم یه خونه می‌سازیم،
بالای ستیغ.
شاید همسایه باشیم.
از لورا تشکر کن.
ممنون.
همون دختری بود که دمِ رودخونه دیدم.
و توی شهر.
عروسک هم مال اون بود.
می‌شه بفهمیم خونه‌شون کجاست؟
می‌شه بریم بهشون سر بزنیم؟
- نیاز نیست بشناسیم‌شون. - چرا؟
- نیاز نیست بریم دنبال دردسر بگردیم. - چه نوع دردسری؟
مامان،
چه نوع دردسری؟
دردسر با سرخ‌پوستان.
ولی اینجا زندگی می‌کنن.
چرا دردسر بشه؟
و واسه چی این همه به علفزار اومدیم
اگه نمی‌خوایم باهاشون آشنا بشیم؟
من به قدر کافی جنگ دیدم.
نمی‌خوام یکی دیگه‌اش دم خونه‌ام باشه.
جنگ؟ با سرخ‌پوستان؟
نه، البته که نه.
یه دوران سختی در شمال بود. اینجا کانزاسه.
الان منطقه فرق کرده.
منم دوست دارم باهاشون آشنا بشم.
باید فراری‌شون می‌دادی.
این سرزمین مال ماست.
فکر نکنم دشمن‌تراشی منططقی باشه.
حالا هم دخترمون فکر می‌کنه
قراره باهاشون دوست بشه.
چرا نباید بشیم؟
می‌بینی؟ دیدی پسرعمو؟
فقط آدم خوش‌گمانیه.
درست جوری که خواهر بزرگش بود.
نمی‌خواستم ناراحتش کنم.
عیب نداره.
خوبه که یادآوری بشه.
از سفرت بگو.
دولت چه نوع زمینی رو پیشنهاد کرده؟
سنگی، تپه‌ای، کلی بوته و بلوط.
فکر نکنم اکثرش مناسب کشاورزی باشه،
ولی شکار و آب زیادی دیدم.
خورشید سفید... خوشش نیومد.
شاید همچین زمینی نذاره مهاجرها بیان.
- شاید بهش علاقمند نباشن. - شاید.
اگه به اونجا برسه می‌مونی یا میری؟
دوست ندارم هرچی اینجا ساختیم رو از دست بدم.
سه، دو، یک.
- پسش بده. بده. - فکر کردم آب بردشون.
اشتباه کردم. توی جیبم بود.
بازم آب می‌خوام.
نیاز به استراحت داری؟
خوبم.
کارولین!
- چقدر بده؟ - باید جلوی خونریزی رو بگیریم.
- مری، برو یکم پارچه تمیز بیار. زودباش. - باشه.
چیزی نیست. خوبم. خوبم.
باید برم دنبال دکتر تَن.
- نه. لطفاً نرو. - هرچه زودتر برم، زودتر برمی‌گردم.
- دخترها هوات رو دارن، درسته؟ - آره.
باشه.
چیزی نیست.
شاید لورا بتونه یکی از قصه‌هاش رو برامون تعریف کنه؟
روزی روزگاری،
توی جنگل بزرگ،
مامان و بابا و مری و لورا
از برف شکری رد شدن که به خونه‌ی مامان‌بزرگ برسن.
فصل افرا بود،
و همه می‌اومدن که توی طویله
یه رقص مهتابی داشته باشن.
بابا ویولن می‌زد،
مامان هم لباس سبزش که گل‌های کوچیک داشت رو پوشیده بود،
مامان‌بزرگ هم کیک افرا روی هم می‌ذاشت
تا جایی که نمی‌شد بالاش رو ببینی...
کاش هیچوقت نمی‌رفتیم.
کاش پیش مامان‌بزرگ و بابابزرگ
و خاله الایزا و دایی پیتر مونده بودیم،
و... تمام دوست‌هام،
و درختان و جغدها و هنوز جک رو داشتیم.
موندن به اون آسونی نبود.
کسی نیومد خدافظی.
چرا هیچکس واسه خدافظی نیومد؟
مهم اینه که باهم هستیم.
تا وقتی باهم باشیم، همه‌چیز درست می‌شه.
باید هر روز بانداژ رو عوض کنی.
و نباید به پات فشار بیاری.
درد دیگه‌ای نداری؟
خونریزی...
دیگه‌ای نداری؟
یکمی،
ولی متوقف شده.
هنوز به چارلز نگفتم.
که اینطور.
گفت فقط با دخترها خوشحاله، ولی
همه‌ی مردها پسر می‌خوان.
بعد از این همه زمان، چرا الان؟
چطوری باید اینجا بچه‌دار بشم؟
این دیگه چه شانسیه؟
استخوان‌ها رو جا انداختم، زخم رو بستم،
و یه چیزی واسه دردش بهش دادم.
ولی حتی اگه مجروح نمی‌شد،
زنت نمی‌تونه اینجور کاری انجام بده،
نه وقتی... بچه‌اش توی راهه.
اگه هیچ دوست یا خانواده‌ای نیست،
باید کارگر استخدام کنی.
تمام پولی که داشتیم رو خرج سفر کردم.
هیچ پولی ندارم تا پرداختی‌های وام شروع بشه.
من دیدم که این بیرون کل خانواده‌ها از سرما یخ زدن و مردن،
از گرسنگی مردن،
تب، گرگ‌ها و دیوانگی از بین بردتشون.
یه افسانه‌ست که آدم می‌تونه تنهایی این بیرون دوام بیاره.
فقط یه داستان قشنگه، همین و بس.
هر جور تونستی
کمک پیدا کن.
آ و ا‌ مـ ـو و ی
خیلی‌ها رو از دست دادم.
فقط نخواستم دوباره ناامید بشی.
درستش می‌کنم.
قول میدم.
سلام؟
کسی خونه نیست؟
صبح بخیر.
- یا... از صبح دیرتره؟ - ببخشید. قصد مزاحمت نداشتم.
مهم نیست. کم پیش میاد کسی بهم سر بزنه.
به جز... این آواره‌ها.
- گربه دوست داری؟ - بیشتر سگ دوست دارم.
متاسفانه سگ‌مون رو توی مسیر از دست دادیم.
چارلز اینگالز.
فکر نکنم درست و حسابی آشنا شده باشیم.
جان ادواردز.
دکتر تَن من رو فرستاد.
دارم یه خونه می‌سازم.
گفتم شاید حاضر باشی تبادل کمک کنیم.
زن و دخترهام باهام هستن. دوتا دختر.
همسن بچه‌های تو هستن، ظاهراً.
از کجا اومدی، آقای ادواردز؟
تنسی.
قضیه اینه که... هنوز تصمیم نگرفتم که بمونم، پس...
خب، قول میدم باهم سریع کار کنیم.
یه خونه‌ی دنج و گرم برات بسازیم
که وقتی بری خانواده‌ات رو بیاری،
یه خونه‌ی خیلی شاد بشه.
هوم.
اسم‌شون چیه؟
دخترهات؟
زنم کارولینه.
دخترهام مری و لورا هستن.
قصد توهین نداشتم.
میگی خونه‌ی شاد، هوم؟
من باید برم.
ادواردز.
اومدم واسه میخ‌هایی که قرض گرفتم برات تلافی کنم.
واسه کمکت چندتا از خرمالوهامون رو آوردم.
بخوابه سر عقل میاد.
همیشه اینجوریه.
نمی‌دونم از کجا اومدی، آقای اینگالز.
ولی اغلب مواقع، این منطقه
به یک نوع خاصی از آدم نیاز داره.
یه سری‌ها ناگزیرن و شانس‌شون ته کشیده.
یه سری‌ها جنگ و فقر نابودشون کرده.
یه سری‌ها کلاً ذات‌شون مخرب و بیرحمه و سخته.
حواست باشه.
حتماً.
ویلیام میچل.
ممنون آقای میچل.
منتظرم بودی؟
به قدر کافی محکم نگهش نداشتم.
رهاش کردم.
اون هم پرید توی آب.
باید بالاتر نگهش می‌داشتم.
تقصیر تو نبود.
جک پرید توی آب که من رو نجات بده.
من باید عقلم می‌رسید که از اونجا رد نمی‌شدیم.
باید عقلم درباره‌ی خیلی چیزها می‌رسید.
مامان میگه دیگه برنمی‌گرده.
امید همه‌چیزه.
تنها چیزه.
ازش قطع امید نکن.
از ما قطع امید نکن.
نمی‌کنم.
هوم.
کسی رو پیدا کردی که باهاش همکاری کنی؟
فعلاً نه.
اگه می‌خوای برگردی،
می‌تونیم به محض اینکه حالت خوب شد راه بیفتیم.
پولی واسه سفر نداریم.
تجهیزات و اسب جدید می‌خوایم.
- خونه‌ای هم نداریم که بهش برگردیم. - برادرت می‌تونه بهمون راه بده.
برگشتی در کار نیست، چارلز.
نه بعد از تمام اتفاقاتی که افتاده.
حداقل نه تا مدتی طولانی،
و قطعاً نه به عنوان گدا.
شب آشنایی‌مون رو یادته؟
- رقص برداشت توی مزرعه‌ی اندرسون. - کل شب رو رقصیدیم.
وقتی داشتیم می‌رقصیدیم،
برف شروع شد،
واسه همین روی کمرت بردیم خونه.
یه لباس آبی پوشیده بودی.
خیلی وحشی و عجیب بودی.
تمام دخترها دیوانه‌وار عاشقت بودن.
دقت نکردم.
می‌تونستی هر کدوم‌شون رو انتخاب کنی...
ولی من رو انتخاب کردی.
و تو لحظه فهمیدم،
حاضرم هرجایی دنبالت بیام.
و ببین به کجا رسوندت.
اینجا من رو می‌ترسونه.
تظاهر نمی‌کنم که نمی‌ترسونه.
ولی تصمیم گرفتم بیام.
قبول کردم چون بهت ایمان دارم.
به نورت.
به رویاهات. به تصورت.
می‌خوام بچه‌هامون زندگی‌شون بهتر از ما باشه.
و اگه اشتباه کرده باشم چی؟
اگه بهتر نباشه چی؟
اگه اینجا
جایی باشه که بالاخره بشیم
اونی که باید باشیم چی؟
اگه اینجا پسرت بالاخره به دنیا بیاد چی؟
تا تلاش نکنیم چطوری قراره بفهمیم؟
کتاب‌ها رو بفروش،
ساعت جیبی پدرم رو،
شونه‌های نقره‌ام رو،
هرچیز دیگه‌ای که می‌تونیم بدیم.
ویولن.
همه رو بفروش.
شاید نمی‌دونستن که داریم میریم.
شاید همه منتظرن برگردیم.
جک؟
هی! جک! جک! جک!
پیدامون کردی.
جک.
فکر می‌کردم سگ تو باشه.
بابات میگه یه سگ توی مسیر گم کردین.
تو مری هستی یا لورا؟
جک از غریبه‌ها خوشش نمیاد.
تو مسیر اینجا یه گپ کوتاهی داشتیم.
گفت دلش واسه خانواده‌اش تنگ شده.
لورا!
بابا!
جک رو بردار. برگردید به چادر.
داخل بمونید تا بهتون بگم می‌تونید برگردین. فهمیدی؟
مری!
جک!
چطور می‌دونستی پیدامون می‌کنه؟
نمی‌دونستم.
فقط امید داشتم.
می‌خوام واسه دیروز عذرخواهی کنم.
از بی‌ادبیم خجالت می‌کشم.
ممنون ولی نیاز نیست.
می‌تونی بری.
قضیه اینه که آقای اینگالز،
می‌خوام کمکت کنم خونه‌ات رو بسازی.
اون دخترها یه سقف بالای سرشون نیاز دارن
قبل از اینکه برف بشه.
یا گرگ‌ها بیان.
چقدر باید حماقت کنم که بهت اعتماد کنم؟
آره.
ببین، منم... یه لورا داشتم.
لورا و ابیگل.
و اگه بودن عاشق اینجا می‌شدن.
پرنده‌ها،
گُل‌ها،
آسمون.
تا حالا همچین آسمونی دیدی؟
بذار جبران کنم.
نمی‌تونم دستمزد بدم.
فقط می‌تونم معاوضه کنم.
آره، درسته.
فردا اول صبح شروع می‌کنیم.
اول خونه‌ی تو، بعدش من.
پس تصمیم گرفتی بمونی؟
خب، اگه آدمی که اینقدر چیز واسه از دست دادن داره
حاضره ریسک کنه، من چرا نباید بکنم؟
- منظورت چیه؟ کدوم ریسک؟ - همه فقط داریم واسه این زمین قمار می‌کنیم.
ممکنه هرچیزی بشه.
اینطور نیست. واسه سکونت بازه. توی روزنامه خوندم.
همه‌جای ویسکانسین آگهیـش هست. زمین مجانی.
نه، این زمین نه.
این زمین اوسیج‌هاست.
اینجا همه‌چیز مال اون‌هاست.
ولی مردم شهر گفتن دارن یه دفتر املاک...
قماره، امیدوارن دولت وارد عمل بشه
و اوسیج‌ها رو بیرون کنه.
اوسیج‌ها الان بیرونن.
مشغول شکارن، ولی برمی‌گردن.
بعدش می‌بینی که این زمین هیچیش مجانی نیست.
هی، بدون ریسک که پاداشی در کار نیست، درسته؟
آخه، مگه همه واسه همین اینجا نیستیم؟
که یه آمریکای جدید بسازیم؟
حالا هرچی که باشه.
اول صبح می‌بینمت.
برو، جک!
کسی رو پیدا کردی
که واسه ساخت خونه کمک کنه؟
آره.
اونجوری در برابر گرگ‌ها در امان می‌مونیم.
کاملاً در امان.
و می‌تونیم پیش چمن و آسمون بمونیم.
اینجا می‌شه ابدیِ جدیدمون.
زودباش.