‫پدر عزیزم،
‫تو فکرت بودم،
‫اینکه اگه بودی ‫چقدر عاشق آسمونِ اینجا می‌شدی.
‫یادمه وقتی بچه بودم کنارت می‌نشستم.
‫ابرها رو نگاه می‌کردیم
‫و تمام رازهایی که بلد بودن رو تصور می‌کردیم.
‫خوشحال می‌شی اگه بدونی نوه‌هات دارن اینجا رشد می‌کنن.
‫فاریا هم بهش...
‫لورا عاشق علفزار و مطالعه شده.
‫باید گنج رو پیدا کنی.
‫ربطی به ما نداره،
‫بلکه به خاطر تاثیریه که ‫از دوست جدیدش می‌گیره.
‫مری مهارت مادر با سوزن رو به ارث بُرده.
‫الان به جای آبنبات،
‫برای کادو نخ می‌خواد.
‫کارولین اینجا خوشحاله.
‫یه حلقه‌ی گسترده از دوستان و آشنایان پیدا کرده.
‫ذرت داره قوی و پیوسته رشد می‌کنه.
‫اداره‌ی اراضی دیگه هر روز ممکنه باز بشه،
‫و آینده‌مون در اینجا بالاخره سامون می‌گیره.
‫مهم‌تر از همه، یه نوه‌ی دختر جدید داری.
‫اسمش رو گذاشتیم کَری.
‫سالم و بی‌نقصه.
‫هر بار نگاش می‌کنم،
‫سرشار از عشق می‌شم،
‫همون عشقی که می‌دونم تو به من داشتی
‫و به جرج.
‫متاسفم که آخرش اونجوری شد.
‫امیدوارم بتونی من رو ببخشی.
‫وگرنه،
‫لطفاً بدون که ما در علفزار خوشبختیم،
‫تو خونه‌ی جدیدمون خوشبختیم.
‫بابا.
‫ببین
‫دارن کجا میرن؟
‫رئیس‌ها دارن جمع می‌شن.
‫آقای میچل گفت بالاخره آماده‌ان معاهده رو امضا کنن.
‫بعدش چی می‌شه؟
‫به مناطق سرخ‌پوستان میرن.
‫همه‌شون؟
‫حتی عقاب خوب؟
‫زودباشید. امروز مراسم ناهار خوش‌آمدگویی برای کشیشه.
‫و صبر ندارم که تمام کابلرهای مامان‌تون رو بخورم.
‫تازه صبحونه خوردی.
‫دوست دارم از پیش برنامه‌ریزی کنم.
‫باشه.
‫« خانه‌ای کوچک در علفزار »
‫تکون نخور.
‫سیب‌زمینی رو بذار زمین.
‫مطمئنی می‌خوای تولدت رو با لورا بگذرونی؟
‫تو سرت شلوغه و اون یه سوپرایز برام آماده کرده.
‫خوشتیپ و مهم شدی.
‫موافقم.
‫امشب جشن می‌گیریم.
‫هوم.
‫وقتی همه‌چیز حل شد.
‫- عقاب خوب! زودباش! ‫- یادت نره بهت چی گفتیم.
‫هشیار باش.
‫به تمام اتفاقات اطرافت توجه کن.
‫بعد از ظهر میام دنبالت.
‫حتماً. اصلاً هم به کادوهایی که برام گرفتین نگاه نکردم.
‫باشه، خدافظ. موفق باشید.
‫قطعاً دیدشون.
‫هاشینـش رو هم جا گذاشت.
‫از دست اون بچه. به تو رفته.
‫اضطراب داری؟
‫نه. کلی کار ترجمه انجام دادم.
‫رئیس‌ها یکی مثل تو رو می‌خوان،
‫کسی که بهشون بگه دقیقاً اون مردم دارن چی میگن.
‫بهت اعتماد دارن چون می‌شناسنت.
‫فقط می‌خوام مطمئن باشم ‫که داریم کار درست رو انجام میدیم.
‫تنها کار همینه.
‫کاش حقیقت نداشت، ولی...
‫رسیدیم به اینجا.
‫اون صدای چیه؟
‫طبل، که به مردم بگن برای شورا جمع بشن.
‫اگه رئیس‌ها امضا کنن،
‫مجبور می‌شی بری؟
‫اگه رئیس‌ها امضا نکنن چی؟
‫ما باید بریم؟
‫نمی‌دونم.
‫باشه، سوال پرسیدن بسه.
‫تولد عقاب خوبه.
‫- لورا، چطوره نقشه رو بهش بگی؟ ‫- نقشه رو بگو.
‫یه کاری داریم.
‫کار؟
‫باید این نامه رو پُست کنیم.
‫زودباش، بریم!
‫اینگالز!
‫می‌شنوی؟
‫این چیزیه که همه منتظرش بودیم.
‫می‌خواید باهام بیاید ‫و شاهد تاریخ‌سازی باشید؟
‫بریم به شورا؟
‫نمی‌دونستم واسه عموم مردم بازه.
‫خب، همونقدر که آینده‌ی ماست ‫آینده‌ی اون‌ها هم هست.
‫زودباشید. معامله دیگه انجام شده.
‫الان دیگه نمایشیه.
‫مسیرش کوتاهه و تا قبل از مراسم دعای کشیش برمی‌گردیم.
‫قول میدم.
‫تاریخ‌سازیه.
‫برام یکم کابلر نگه دارید.
‫به این میگن روحیه، اینگالز.
‫پس فقط خودمون هستیم.
‫واسه یه ناهار خوش‌آمدگویی ‫خیلی تدارکات نچیدن.
‫راست میگی.
‫مارگارت.
‫می‌تونم کمک کنم؟
‫کارولین. جما من رو مسئول کرده.
‫قول داد همه‌چیز بیاره،
‫ولی هیچی اینجا نیست.
‫نه میزی هست نه صندلی یا بشقاب یا لیوان.
‫مگه قرار نبود خودمون بشقاب و لیوان بیاریم؟
‫نمی‌دونم. بهش گفتم تو اینجور کارها خوب نیستم،
‫ولی گفت خودم باید کار رو دست بگیرم
‫و هوشِ کافی رو دارم،
‫ولی اصلاً ندارم.
‫من باهوش نیستم.
‫عیب نداره.
‫حلش می‌کنیم
‫خانم‌ها.
‫بیاید... نیمکت‌ها رو واسه نشستن ببریم بیرون.
‫و سارا،
‫سریع برو آسیاب و بگو چندتا تخته واسه میز بیارن.
‫از خرک‌ها به عنوان پایه استفاده می‌کنیم.
‫می‌تونی ببینی خانم هندرسون چیزی داره
‫که به جای رومیزی و گلدان استفاده کنیم؟
‫بله مامان.
‫- بریم سراغ نیمکت‌ها. ‫- بله خانم.
‫سلام.
‫سلام آقای هنری.
‫می‌خوام این نامه رو پست کنم.
‫بسیار خوب.
‫در ضمن می‌خواستم ببینم واسه عقاب خوب میچل نامه‌ای دارید یا نه
‫چون امروز تولدشه.
‫راستش،
‫فکر کنم همین امروز صبح یه چیزی رسید.
‫بازش کن.
‫یه نقشه گنجه.
‫کُنتِ مونت کریستو ‫حتماً توی ایندپندنس گنج مخفی کرده.
‫نوشته کجا بریم؟
‫ما اینجاییم و اولین گنج اینجاست.
‫اون هتل جادسونه.
‫زودباش!
‫ممنون آقای هنری.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫انتظار نداشتم اینجا ببینمت.
‫گفتم ادای احترام کنم.
‫دوست ندارم ببینم آدم‌های خوب ‫اینقدر ضرر کنن.
‫ایلای میگه معامله خوبیه،
‫واسه همه منصفانه‌ست.
‫بستگی به تعریفت از انصاف داره.
‫اینگالز!
‫می‌خوام با سرپرست سرخ‌پوستان ‫آیزاک گیبسون آشنا بشی،
‫مردی که امیدوارم هفت رئیسِ هفت گروهی
‫که امروز اینجا جمع شدن رو سرِ عقل بیاره.
‫مامور گیبسون، چارلز اینگالز ‫یکی از بهترین شهروندان ماست.
‫یه زن زیبا و سه‌تا دختر دوست‌داشتنی داره،
‫و واقعاً به این زمین علاقمنده.
‫بگو ببینم آقای اینگالز.
‫چی باعث شد به این زمینی ‫که اینقدر براش اشتیاق داری بیای؟
‫گمونم همون چیزی که اکثر مردم رو آورده.
‫آسمون باز، زندگی جدید،
‫شروعی تازه واسه خانواده‌ام.
‫ولی چرا اینجا؟
‫چرا این تیکه‌ی کوچیک از کانزاس؟
‫چرا به جایی اومدی ‫که اینقدر غیرقابل دسترسه؟
‫راستش به خاطر یه تراکت بود.
‫توی دریاچه پپین دیدم‌شون.
‫بذار حدس بزنم.
‫زمین مجانی در غرب؟
‫میلیون‌ها هکتار؟ ‫خالص و آب فراوان؟
‫هوم.
‫یه همچین چیزی.
‫خب، حالا اینجاست.
‫مهم اینه.
‫همه الان اینجاییم.
‫کاملاً درسته.
‫آقایون.
‫آها.
‫آره، با اون میز.
‫بعدش غذا رو می‌ذاریم روش.
‫نمی‌دونم چطوری این کار رو می‌کنه،
‫که وقتی لبخند می‌زنه همه حرفش رو گوش میدن.
‫شاید جادوگری باشه.
‫مادرم جادوگر نیست.
‫داره شوخی می‌کنه.
‫میگم قابل تحسینه.
‫شاید تو هم اون قدرت رو داری، قدرت سحر و جادو.
‫عالیه!
‫ممنون. همه‌تون فوق‌العاده‌این.
‫آخی.
‫خوابش نمی‌بره.
‫نمی‌خواد هیچ صحنه‌ای رو از دست بده.
‫خب، مری می‌تونه ببرتش فروشگاه ‫که اونجا ساکته.
‫کیلب هم خوشش میاد یکی پیشش باشه.
‫برو. برات یکم ناهار نگه می‌داریم.
‫گمونم می‌دونستم اون اتفاق می‌افته.
‫خانم هندرسون کجاست؟
‫اون... رفته کلیسا.
‫سلام.
‫چته تو، پسر؟
‫کار با ترازو رو بلد نیستی؟
‫نمی‌دونم چطوری یه پسر کودن رو گذاشتن
‫که پای دخل وایسه.
‫خب؟
‫پسرم، من جوون‌تر نمی‌شم.
‫از دیدن‌تون خوشحالم، آقای کایند. ‫بذارید کمک کنم.
‫می‌شه ۱۵ سنت.
‫خب، به نظر درست نمیاد.
‫این یه پنیر خیلی مرغوبه.
‫مطمئنم داری باهاش به مراسم ناهار کشیش میری.
‫خیلی باسخاوت هستی.
‫چیز دیگه‌ای هم می‌خواید؟
‫همین پنیر. بزنش به حسابم.
‫- ممنون. ‫- باحاله. دوست دارم پشت دخل وایسم.
‫- توی دفتر حساب ثبتش می‌کنم. ‫- باشه.
‫الان برمی‌گردم.
‫سلام. سلام
‫ببخشید دیر اومدم.
‫دستِ پسر سورنسون توی کندو گیر کرده بود.
‫مجبور شدم هشت‌تا زنبور رو ‫از انگشت‌های چسبناک کوچولوش در بیارم.
‫خوشبختانه، گوشت زیادی روی استخوانشه،
‫پس چیزیش نمی‌شه.
‫از شنیدنش خوشحالم.
‫خانم سورنسون باید بهش رسیدگی کنه،
‫ولی به جای خودش بیسکوئیت و موم عسل فرستاد.
‫- می‌تونی بذاری‌شون اونجا. ‫- باشه.
‫چیه؟
‫اگه فکر می‌کنی همه نمی‌دونستن ‫داری هفته‌ای دو بار شام می‌خوری،
‫اشتباه می‌کنی.
‫خب، حقیقت نداره.
‫هفته‌ای سه باره.
‫- می‌خوای باهاش ازدواج کنی یا نه؟ ‫- لیسی.
‫هفته‌ای سه بار شام؟
‫و شنبه صبح‌ها قبل از باز شدن فروشگاه میری پیاده‌روی؟
‫آره، اون رو هم می‌دونم.
‫درباره‌اش حرف نزدیم.
‫فکر کنم گیر کردیم.
‫یا اون گیر کرده. نمی‌دونم.
‫زیر نور خورشید راجع به همه‌چیز ‫صحبت می‌کنیم،
‫ولی اون کلاً از آینده حرفی نمی‌زنه.
‫شاید بهتره خودت ازش بپرسی.
‫چیه؟
‫شوکه شدی؟
‫بهت توهین کردم؟
‫فقط فکر می‌کردم ‫به ازدواج اعتقاد نداری.
‫نه، واسه بقیه باور دارم.
‫من مال خودم رو داشتم.
‫تا جایی که تونستم واضح گفتم.
‫مطمئنی؟
‫اگه حرف دلت رو نزنی ‫زندگی ممکنه از دستت در بره.
‫اگه اینجا چیزی فهمیده باشم، اینه.
‫میرم بازم آب بیارم.
‫تازه بیشتر.
‫اوه...
‫باید از گنج من سهیم باشی، آقای مورل.
‫می‌خوای از اینجا بری؟
‫بابا میگه لازم نیست بریم.
‫می‌تونیم مثل پسرعمو لوئیس ‫توی مزرعه بمونیم،
‫ولی بقیه‌ی خانواده‌ام باید برن.
‫و دلم براشون تنگ می‌شه.
‫وقتی از جنگل بزرگ اومدم اینجا،
‫خیلی دلم واسه مامان‌بزرگ و بابابزرگ
‫و خاله‌ها و عموهام تنگ شد.
‫حس کردم دارم دو نصف می‌شم.
‫حالا نمی‌تونم برگشتن رو تصور کنم.
‫ولی همینطور نمی‌تونم اینجا بودن
‫بدون تو رو تصور کنم.
‫تصمیمش با من نیست.
‫متاسفم.
‫تولدته،
‫و فقط باید درباره‌ی چیزها باحال صحبت کنیم.
‫حالا بعدش بریم کجا؟
‫کوچه.
‫اون کیه؟
‫دیدم با اسب اومد.
‫اسمش جوزف پاونی نو پاشه‌ست.
‫بهش میگن فرماندار جو.
‫چرا فرماندار نه رئیس؟
‫میگن به این خاطر این لقب رو برداشته
‫چون می‌خواسته سرپرست‌های سرخ‌پوستان فکر کنن
‫آدم منطقی‌ایه.
‫در ضمن این رو هم میگن که باهوش‌ترین مرد قومشه.
‫این توافق اجازه‌ی جداییِ قبیله‌ی
‫اوسیج بزرگ و کوچک از کانزاس...
‫به خانه‌ی جدید و دائمی در منطقه‌ی سرخ‌پوستان رو صادر می‌کنه.
‫زمین‌های کانزاس به قیمت
‫هر جریب ۱.۲۵ دلار خریداری می‌شن.
‫بعدش با اون بودجه
‫سهم‌های انفرادی برای تمام اوسیج‌ها
‫در زمین‌هایی که قبلاً به چروکی‌ها تعلق داشت ‫خریداری می‌شه.
‫مالکیت زمین خصوصی به شما اجازه‌ی رشد میده.
‫کارِ دستی در صورتی که به طرز مناسبی ‫برای کشاورزی هدایت بشه،
‫آینده‌ای برای خانواده‌هاتون درست می‌کنه.
‫ما جنگجوییم! کشاورز نیستیم!
‫بدون شکار بوفالو، از گرسنگی می‌میریم.
‫بشین پسرعمو. ‫بذار صحبت کنه.
‫حرف‌هاش دروغه.
‫اون‌ها قول محافظت رو دادن،
‫ولی بازم می‌ذارن تعداد بیشتری از این مردم ‫زمین ما رو تصاحب کنن.
‫بگیر بشین.
‫ادامه بدیم.
‫واقعاً تغییر کرد.
‫- الان فقط مهمون افتخاری‌مون رو می‌خوایم. ‫- آره.
‫کارولین، تو جونم رو نجات دادی.
‫اختیار داری.
‫نه، جدی میگم.
‫درست نبود،
‫اونجوری که جما با خانم هندرسون برخورد کرد،
‫باید یه چیزی می‌گفتم،
‫ولی زمان زیادی گذشته،
‫و فرصتم رو از دست دادم و چیزی نگفتم.
‫من رو ببخش.
‫خدای من.
‫سنگ‌تموم گذاشتین.
‫می‌خواستم مطمئن بشم ‫که یه خوش‌آمدگویی حسابی ازتون به عمل بیاد.
‫متاسفانه روز خیلی خوب شروع نشد،
‫ولی کارولین اینگالز اومد نجات‌مون داد.
‫همه‌اش کار اونه.
‫مطمئنم همه کمک کردن.
‫همینطوره.
‫خب،
‫واقعاً جادوییه.
‫بریم یه بشقاب برداریم ‫و کلی از خودت برام تعریف کن.
‫- چقدر آبنبات اینجاست؟ ‫- بازش کن.
‫هر وقت دمِ نهر بازی می‌کنیم،
‫می‌بینم که سنگ‌ریزه برمی‌داری.
‫از سنگ‌های گِرد و روشن خوشت میاد.
‫واسه همین بعد از آب شدنِ برف‌ها،
‫دنبال خوشگل‌ترین سنگ‌ریزه‌ها گشتم
‫و برات نگه‌شون داشتم.
‫دوست‌شون نداری؟
‫چرا.
‫یه گنج دیگه هم هست، یه بهترش.
‫می‌تونیم بریم دنبال اون.
‫بیا قبلش بریم یه جای دیگه.
‫همه‌چیز روبراهه؟
‫والدینم چند وقته که بدهی دارن؟
‫امیلی و ساموئل می‌دونن که خوش‌حسابن،
‫وقتی محصولات‌شون به بازار برسه.
‫لطفاً به امیلی نگو گذاشتم ببینی.
‫- واسه چی بود؟ ‫- چیزهای معمولی.
‫تخم‌مرغ، شمع، نخ واسه قلاب‌دوزی‌هات...
‫همه بدهکارن، مری. ‫دفتر حساب رو دیدی.
‫می‌دونم.
‫آخه...
‫بابا گفت همه‌چیز خوبه،
‫حتی وقتی ازش پرسیدم.
‫بهم دروغ گفت.
‫والدینت بدهکار شدن که زنده بمونن،
‫که شما رو کنارهم نگه دارن.
‫دوستت دارن.
‫و فقط می‌خوان ازت محافظت کنن.
‫کاش من یه خانواده‌ی اینجوری داشتم.
‫امیلی رو داری.
‫می‌دونم.
‫و تو رو.
‫یه بشقاب برات آوردم، کیلب.
‫واسه تو هم همینطور، مری.
‫ممنون.
‫نمی‌ترسه از پاونی‌ها،
‫فرماندار گروه بیگ هیلز،
‫می‌شه برخیزی و پَر رو نگه داری؟
‫این زمینیه که پدران‌مون توش مُردن.
‫این زمینیه که توش دفن شدن.
‫یه روز، دوباره باهاشون مواجه می‌شیم.
‫یه سوال ساده می‌پرسن.
‫چه آینده‌ای برای بچه‌هامون گذاشتیم؟
‫روش‌هایی که جد ما از طریق‌شون ما رو زنده نگه داشتن رو حفظ کردیم
‫تا اون‌ها ادامه‌اش بدن یا نه؟
‫وقتی من با پدرم مواجه بشم،
‫این جوابم خواهد بود.
‫پس گمونم معامله منصفانه نبود.
‫قضیه چیه؟
‫داره کجا میره؟
‫چی شده؟!
‫جما خیلی از این شهر برام گفته،
‫بیشتر از کمک‌هاش.
‫حس می‌کنم یه چیزهایی رو از قلم انداخته.
‫مثلاً اینکه رهبران واقعی کی هستن.
‫- مثل خودت. ‫- من یه رهبر نیستم.
‫خیلی شک دارم.
‫زنانِ اینجا مشخصاً ازت الگو می‌گیرن.
‫خب، از تصورت واسه این شهر برام بگو.
‫- تصورم؟ ‫- آره.
‫جایی که به سخت‌کوشی پاداش بدن.
‫جایی که همه بتونن ‫اونی که قرار بوده بشن.
‫جایی که بچه‌ها تحصیل کنن
‫مثل شهرهای بزرگ و کوچیکی که جاشون گذاشتیم.
‫تحصیلات برات مهمه.
‫معلم بودم.
‫دیدم که چطوری دنیا رو برای بچه‌ها باز می‌کرد.
‫عاشقش بودم.
‫گوش کن.
‫من فقط یکشنبه‌ها این کلیسا رو نیاز دارم.
‫باقی هفته، این چهار دیواری می‌تونه مال تو باشه.
‫نه. نمی‌تونم.
‫جایگاه یه زن متاهل نیست که آموزش بده.
‫اینجا غربه، خانم اینگالز.
‫قوانین قدیمی به چه کار ما میاد؟
‫هی اسکات.
‫خونه‌ات نزدیک اردوگاه اوسیج‌هاست.
‫کارشون تموم نشده؟
‫اصلاً. وقتی رد می‌شدم ‫کلی هیاهو بود.
‫منظورت چیه؟
‫یکی از رئیس‌ها زد بیرون و حاضر نبود امضا کنه.
‫من مسیر طولانی رو اومدم ‫که بهشو نزدیک نشم.
‫جان؟
‫حالا چی می‌شه؟
‫بهش یکم فضا میدم،
‫بعد تلاش می‌کنم جورش کنم.
‫- اونوقت چطوریه؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫میچل، من رو ببر پیش رئیس.
‫باید بدونه ‫اگه امروز این قضیه رو تموم نکنه،
‫ارتش با کمال میل هفته آینده تمومش می‌کنه.
‫- داری از جنگ میگی؟ ‫- دارم از منطق میگم.
‫این جلسه قرار بود یه فرمالیته باشه.
‫چیزی به اسم فرمالیته نداریم
‫وقتی بحث آینده‌ی کل یک قوم باشه.
‫پای آینده‌ی تو هم وسطه، اینگالز.
‫اینجا خونه‌شونه.
‫حق دارن تصمیم بگیرن که می‌مونن یا میرن.
‫نه تو. نه من.
‫نه راه‌آهن.
‫- اونجا چه خبره؟ ‫- خبر خوبی نیست.
‫صحبت‌های زیادی از مهمات و تفنگ هست.
‫نیازی به دراماتیک‌بازی نیست.
‫اطمینان میدم که دراماتیکش نکرده.
‫می‌دونم ترس در مردها چه شکلیه،
‫و توی اون چهره‌ها دارم می‌بینمش.
‫راست میگه.دنبال جنگ می‌گردن.
‫کشیش، حرف شما قطعاً این صحبت‌ها رو پایان میده.
‫خانم‌ها و آقایون،
‫ممنون بابت خوش‌آمدگوییِ گرم‌تون.
‫من فقط یه روز اینجا بودم ولی دیدم
‫این شهر بر چه اساسی ساخته شده.
‫مهربونی.
‫سخاوت.
‫نوشیدنی زنجبیلی و کابلر بلک‌بری.
‫ولی همچنین یه اساس دیگه ‫که روش ایستادیم رو هم شنیدم.
‫ترس. ترس اساسِ ناپایداریه.
‫روی نیتِ خیر سایه می‌اندازه
‫همونطور که جوهر روی آب چشمه سایه می‌اندازه.
‫می‌دونم در حال حاضر ‫عدمِ قطعیتِ زیادی وجود داره،
‫و استدعا می‌کنم با فضیلتِ خودداری باهاش مواجه بشید.
‫برای کابلر هم همینطوره.
‫با کمال احترام، کشیش.
‫تو هیچی از ایندپندنس نمی‌دونی.
‫موعظه‌هات رو بذار واسه یکشنبه‌ها.
‫امور شهر رو بسپار به ما.
‫من اصلاً یادم نمیاد ‫چی من رو به اینجا آورد.
‫وقتی جنگ تموم شد،
‫شروع به فرار کردم...
‫برای سالیان سال.
‫بعدش یه روز، یهو اینجا بیدار شدم.
‫خیلی قشنگ بود.
‫و می‌دونستم مال من نیست،
‫ولی عاشقش بودم.
‫واسه همین دیگه فرار نکردم.
‫بعد از فوتِ دختر میچل،
‫کل شب کنارش می‌نشستم.
‫هیچی نمی‌گفتیم.
‫فقط به ستاره‌ها زل می‌زدیم.
‫اگه من اوسیج بودم،
‫هیچوقت بیخیال این زمین نمی‌شدم،
‫حتی یک سانتش.
‫فکر نکنم دیگه چاره‌ای داشته باشن.
‫نه، ندارن.
‫یعنی، چاره‌ی واقعی‌ای ندارن.
‫باید باهاش کنار بیایم.
‫جولیا خرمالو دوست داشت.
‫اینقدر می‌خورد که حالش بد می‌شد.
‫حتی وقتی مامان بهش هشدار می‌داد،
‫نمی‌تونست جلوی خودش رو بگیره.
‫جولیا تابستون ما رو ترک کرد.
‫پاییز اون سال، نزدیک خونه‌مون ‫هیچ میوه‌ای نبود.
‫فکر کنم اون‌ها هم به اندازه‌ی من دلتنگش بودن.
‫ولی بعد این یکی رو دیدم.
‫این یکی به اندازه‌ی ده‌تا درخت خرمالو داشت.
‫و می‌دونستم یه نشونه از جولیاست
‫که همیشه قراره باهام باشه.
‫واسه همین سنگ جمع می‌کنی.
‫واسه جولیا هستن.
‫اون بهترین دوستم بود.
‫می‌خوای کمک کنی؟
آ و ا‌ مـ ـو و ی
‫می‌تونیم صحبت کنیم؟ ‫بدون بقیه؟
‫می‌دونم انگلیسی بلدی.
‫پدر شونماکر گفت ‫یکی از باهوش‌ترین دانش‌آموزهاش بودی.
‫هیچوقت نباید با زبون افرادی ‫که اینقدر راحت دروغ میگن، مذاکره کنی.
‫بله، اعتماد بهشون کار سختیه.
‫ولی اگه امضا نکنی،
‫دوتامون می‌دونیم تهش چی می‌شه.
‫اگه هم امضا کنیم، چه انتظاری می‌شه داشت؟
‫بازم قول‌هایی که زیرشون بزنن؟
‫سیاست‌هایی که به نفع سیاستمدارها و راه‌آهنه؟
‫سیاست‌هایی که باعث می‌شه همه‌مون ‫بشیم کشاورزهایی که توی خاک غلت می‌زنن،
‫هر خانواده به تنهایی تکه‌ی خودش از زمین رو داره؟
‫ولی ما مالک اون زمین می‌شیم.
‫منظورت از ما چیه؟
‫شنیدم تو یکی از افرادی هستی که می‌خواد بمونه.
‫من هنوز اوسیج هستم.
‫و امیدوارم تا الان فهمیده باشی
‫که اومدم کمک کنم هرچیزی که می‌خوای رو ‫از این معامله گیر بیاری.
‫تو اصلاً نمی‌دونی اون چیه.
‫پس بهم بگو.
‫وقارمون.
‫اگه بتونم کمکت کنم نگهش داری،
‫امضا می‌کنی؟
‫رهبران ما دوتا متمم نیاز دارن.
‫اول، اوسیج‌ها باید اجازه داشته باشن
‫فراتر از مرزهای قلمروی جدیدشون ‫بوفالو شکار کنن.
‫دومیش چیه؟
‫این زمین جدید به صورت انفرادی اختصاص داده نشه.
‫به صورت اشتراکی در اختیار اوسیج قرار بگیره.
‫به عنوان یک قبیله، یک مردم.
‫مذاکرات تمومه.
‫ما زمانی بزرگترین و قدرتمندترین ملت این قاره بودیم.
‫ولی با هر معاهده ‫زمین و تعدادمون کم شد
‫ولی افتخارمون کم نشد.
‫آقای گیبسون،
‫اوسیج‌ها باید باهم بمونن...
‫به خاطر آینده‌ی بچه‌هامون.
‫من اختیار اعمال اینجور تغییراتی رو ندارم.
‫فکر نکنم این واقعیت داشته باشه.
‫کارولین! کجا میری؟
‫راسل کایند حلقه‌ی مخالفینش رو ‫به هتل برده.
‫می‌دونم.
‫الان از دکتر تَن خواستم بره دنبال ایلای.
‫اون می‌دونه چطوری می‌شه تمومش کرد.
‫قرار نیست صبرکنم تا بفهمم.
‫مامان؟
‫قضیه چیه؟
‫می‌خوام چند نفر رو از انجام یه کار احمقانه منصرف کنم.
‫قرار نیست به حرف یه زن گوش بدن.
‫گمونم خواهیم دید.
‫اوسیج‌ها احمق نیستن.
‫می‌دونن امضا نکردن یعنی چی.
‫اگه هم بهمون حمله کنن،
‫این شهر هیچ دفاعی نداره.
‫قتل‌عام راه می‌افته.
‫من میگم تمام تسلیحات و مهماتی ‫که می‌شه رو جمع کنیم و هر چه سریعتر
‫بهشون حمله کنیم.
‫توی اون روستا بچه وجود داره.
‫خانواده دارن.
‫بچه‌ها و خانواده‌های ما چی می‌شن؟
‫مال خودت؟
‫صدای اون طبل‌ها رو شنیدی؟
‫معنیش جنگه!
‫فقط سروصداست.
‫نمی‌دونی معنیش چیه.
‫خانم اینگالز، دست بردار.
‫باید بهشون نشون بدیم ‫که نمی‌تونن بهمون فشار بیارن.
‫به اون اهمیت ندین.
‫زیادی دستش باهاشون تو یه کاسه‌ست.
‫اونقدری هست که بدونم آدم‌های خوبی هستن،
‫می‌خوان یه زندگی و آینده بسازن،
‫درست مثل شما.
‫اون‌ها اصلاً شبیه من نیستن.
‫من با همون ایده‌ها اومدم اینجا.
‫فکر کردم خیلی دنیا رو می‌شناسم،
‫ولی اشتباه می‌کردم.
‫شما هم همینطور.
‫اگه این شهر رو به جنگ بکشونید،
‫هر قطره خون گردن شماست.
‫- من جنگ نمی‌خوام. ‫- این جنگ نیست.
‫دفاع از خوده.
‫حالا، هرکسی که یه جو شجاعت داره،
‫سلاحش رو برداره و بیاد دنبالم.
‫تموم شد.
‫امضا کردن.
‫دولت شرایط‌شون رو قبول کرده.
‫اوسیج‌ها دارن زمین رو می‌فروشن.
‫ممنون. واسه همین اینجام.
‫آخرین گنج اینجاست.
‫عیب نداره. ‫نیاز نیست تمومش کنیم.
‫خودم می‌خوام. ‫تولدمه.
‫عقاب خوب عزیز، تولدت مبارک.
‫تا حالا کسی رو ندیدم ‫که به اندازه‌ی تو باهوش یا بامزه یا شجاع باشه.
‫کاش می‌تونستم بیشتر شبیه تو باشم.
‫و امیدوارم بتونیم تا ابد دوست صمیمی باشیم.
‫تو خودت یه دوست صمیمی داری.
‫نباید درخواست می‌کردم.
‫می‌تونم یکی دیگه داشته باشم.
‫جولیا مشکلی نداره.
‫خب،
‫سوپرایز چی بود؟
‫خب، من و لورا...
‫دنبال گنج گشتیم.
‫انگار خیلی براش زحمت کشیده شده.
‫معاهده رو امضا کردن، مامان؟
‫آره.
‫حالا چی می‌شه؟
‫نمی‌دونم، ولی تغییر توی راهه.
‫کاش می‌تونستیم همه اینجا باهم بمونیم.
‫کاش کسی مجبور نبود بره.
‫می‌دونی اوسیج‌ها از کجا میان؟
‫اجدادِ واژاژه‌ی ما
‫از دنیای بالایی و ستاره‌ها به زمین اومدن.
‫وقتی فرود اومدن،
‫باهم برای یک خونه سفر کردن.
‫حتی وقتی خونه پیدا کردن،
‫اتفاقاتی افتاد که مجبورشون کرد ‫دنبال خونه‌ای جدید بگردن.
‫همیشه چیزهایی بیشتر واسه دیدن،
‫یاد گرفتن و حس کردن بود.
‫ما اون خاطرات رو در خودمون داریم.
‫واسه همین قصه میگیم،
‫که یادمون باشه در حرکت بودن و تغییر کردن
‫ما رو به فهمیدن واکون‌تا نزدیکتر می‌کنه...
‫یا همون معمای بزرگ.
‫می‌خواستم باور کنم ‫که همه‌چیز داره منصفانه حل می‌شه،
‫که همه دارن به خواسته‌شون می‌رسن.
‫چون فقط به فکر خانواده خودم بودم،
‫زندگی‌ای که می‌خواستم اون‌ها داشته باشن.
‫خودم رو وادار کردم که حقیقت رو نبینم،
‫و بابتش عذر می‌خوام.
‫چی گفت؟
‫میگه...
‫امیدوارم فردا گوش کنی.
‫موقع سحر،
‫آهنگ عزاداری مردم‌مون رو خواهی شنید.
‫به واکون‌تا دعا می‌کنیم که بهمون رحم کنه.
‫رفتن از این زمین یعنی
‫اجداد و تاریخ و بخشی از خودمون رو جا بذاریم.
‫♪ بعدش بهت میگم عزیزم ♪
‫♪ چقدر دوستت داشتم ♪
‫♪ اگه شب بیای دیدنم ♪
‫♪ اولین لالایی رو می‌شنوی ♪
‫راه‌آهن اون همه تراکت درست کرده، نه؟
‫از ما استفاده کردین
‫تا اوسیج‌ها رو به زور بیرون کنید.
‫شرکت یه تصوری از آینده‌مون داره،
‫تصوری خوب، با ثروت و پیشرفت.
‫تو بخشی از اون تصوری، اینگالز.
‫قدردان باش.
‫آماده‌اید بریم خونه؟
‫- ممنون. ‫- وای، قضیه چیه؟
‫خب، گفتم شام امشب خاص باشه.
‫هر شام با تو خاصه.
‫خب،
‫قضیه اینه که، الان یه مدتی هست ‫که داریم این کار رو می‌کنیم، جرج،
‫و با اینکه از شب‌هامون باهم لذت می‌برم...
‫نمی‌شه تا ابد اینجوری ادامه بدیم.
‫جدی؟
‫می‌دونم قبل از اومدن به اینجا ‫یه زندگی دیگه داشتی.
‫ولی خیلی دوست دارم بخشی از زندگی فعلیت باشم...
‫یا زندگی‌ای که در آینده خواهی داشت...
‫اگه قبولم کنی.
‫خب... امیدوارم نگی چقدر پُررو هستم،
‫ولی دقیقاً گاهی اینجوری هستم.
‫من کامل باهات
‫رک نبودم.
‫من هنوز زن دارم،
‫از نظر فنی.
‫ببخشید.
‫باید می‌گفتم.
‫آره، باید می‌گفتی.
‫شکار گنج چطور بود؟
‫فکر کنم ارزشش رو داشت.
‫- انگار خوشحال بود. ‫- خوبه.
‫تا حالا یه کار قشنگ اونجوری واسه من نکردی.
‫شاید تولد بعدی بکنم.
‫یه چیزی درباره آلیس در سرزمین عجایب؟
‫شاید یه مهمونی چای؟
‫روزت چطور بود؟
‫گیج‌کننده.
‫منظورت چیه؟
‫صبح برات تعریف می‌کنم.
‫شنیدم راسل کایند رو کِنِف کردی.
‫دقیق نه.
‫ولی شاید یکم.
‫شرمنده که نبودم ببینم.
‫کل مدتی که داشتیم ‫از ویسکانسین می‌اومدیم،
‫هِی تو فکر این بودم که اینجا قراره کی باشیم،
‫چه نوع آدمی باشیم.
‫حالا اصلاً نمی‌تونم آدم‌های قبل رو تصور کنم.
‫اصلاً نمی‌تونم اینجا نبودن رو تصور کنم.
‫چیز خوبیه؟
‫تمام چیزیه که می‌خواستیم، نه؟